Περικλής Γιαννόπουλος: Οι τρεις τύποι που διευθύνουν την ψυχή των Ελλήνων

Προτού διαβάσετε το απόσπασμα που ακολουθεί πρέπει να διευκρινίσουμε πως ο Περικλής Γιαννόπουλος δεν ήταν πολέμιος της Ελληνικής Εκκλησίας, απεχθανόταν όμως τον καλογερισμό, το πνεύμα του καλογερισμού όπως το αναλύει παρακάτω και όπως το συναντάμε ακόμα και σήμερα. Για τον Περικλή Γιαννόπουλο – και όχι μόνο – Ανατολική Ορθόδοξος Εκκλησία σήμαινε Ελληνική Αυτοκρατορία, Κοσμοκρατορία και εξανθρωπισμός της Οικουμένης. Ως Ευρώπη έβλεπε τους Φράγκους και τον παπικό χριστιανισμό που τους έδωσε το μεσαιωνικό τους σκότος, κάτι που ουδέποτε μπόρεσαν να ξεπεράσουν έναντι του Βυζαντινού πολιτισμού και για αυτό προπαγάνδισαν με ιστορικούς πως το Βυζάντιο δεν ήταν ελληνικό. Πίστευε πως η Δυτική Ευρώπη έπρεπε «Ἐὰν ὁ Φραγκόκοσμος εἶχε καὶ ἴχνος Τιμιότητος, ὄχι εἰς τὸν Ἀρχαῖον, ἀλλ᾿ εἰς τὸν Βυζαντινὸν Ἕλληνα θὰ ἔκαμνε: ΕΙΚΟΝΙΣΜΑ». Χαρακτηριστικά έλεγε για την διαφορά των δύο πολιτισμών «Ὁ Ἑλληνισμὸς ἀπὸ Καταβολῆς Κόσμου δὲν εἶχε καμμίαν ἡμέραν σκοτεινὴν καὶ οὔτε ἕνα δευτερόλεπτον δυνάμενον νὰ παραβληθῇ πρὸς τὰ Φραγκικὰ Μεσαιωνικὰ Σκότη». Και διέγνωσε το μίσος της Δύσης ορθώς: «Καὶ εἶνε ἀνάξιον νὰ γίνεται λόγος περὶ τοῦ Λεγεωνίτου τοῦ προσπαθοῦντος νὰ μεταφράσῃ… Πνεῦμα Ἑλληνικὸν καὶ Πολιτισμόν. Ὁ Φραγκόκοσμος λυσσῶν διότι ὁ Ἕλλην τοῦ ἐγάνωσε τὸ μυαλὸ ἀφ᾿ ὅτου ὑπάρχει, μισῶν ἐμᾶς ἕνεκα τῶν θρησκευτικῶν καὶ πολιτικῶν λόγων καὶ τῆς ὑπεροχῆς μας τῆς Βυζαντινῆς, διότι ἦτο ἀναγκασμένος τὰ πάντα νὰ λάβῃ παρ᾿ ἡμῶν». Και δεν κηρύσσει πόλεμο κατά της Εκκλησίας, αλλά αντίθετα μας εφιστά την προσοχή: «Κανεὶς δὲν ἔχει οὔτε πρέπει νὰ πολεμήσῃ τὴν Ἑλλ. Ἐκκλησίαν, περιοριζομένην ἀκριβῶς εἰς τὴν δουλειά της, οὔτε νὰ τὴν ἀνησυχήσῃ. Τοὐναντίον μάλιστα τὸ Ὀρθόδοξον Ἑλλ. Πνεῦμα, ἔχει καὶ πρέπει νὰ πολεμήσῃ ὑπὲρ αὐτῆς, διὰ νὰ τὴν ἐπαναφέρῃ εἰς τὴν μεγαλοπρεπεστάτην Λαμπρότητα τῶν πρώτων αἰώνων». Κι όσο για το αν εντέλει ο Έλλην άλλαξε επειδή άλλαξε θρήσκευμα, απαντά: «δὲν ὑπάρχει παρὰ ἕνας μοναδικὸς Ἕλλην, ἀπὸ τὸν καιρὸν τοῦ φιλογύνου Διὸς ἕως τώρα». 

Ακολουθεί το απόσπασμα από το βιβλίο του «Ἔκκλησις πρὸς τὸ Πανελλήνιον Κοινόν»:

Ὁ Ζυγὸς ἔπλασε καὶ ἀπεκρυστάλλωσε τοὺς τρεῖς Κυριωτάτους, γενικώτατα καὶ βαθύτατα κυριαρχοῦντας Πανελληνίους Τύπους ποὺ διευθύνουν κατὰ βάθος τὴν Φυλήν, Πρό, Κατὰ καὶ Μετὰ τὸν Ἀγῶνα, ἕως τώρα, δίδουν ἔκτοτε ἕως τώρα τὴν μορφὴν τοῦ Πνεύματος καὶ τῆς ψυχῆς τοΰ καθενὸς καὶ τοῦ συνόλου τῶν Ἑλλήνων:

ΤΟΝ ΚΑΛΟΓΕΡΟ
ΤΟ ΔΑΣΚΑΛΟ
ΤΟΝ ΕΜΠΟΡΟ

Καὶ ὁ Καλόγερος κατὰ βάθος εἶνε: Ὁ Θεὸς μᾶς ἐτιμώρησε Ἐθνικῶς διὰ τὶς ἁμαρτίες μας. Πίστευε. Μὴν ἐξετάζῃς. Νήστευε. Προσεύχου. Φέρνε λάδι, κερί, ψωμί, στάρι καὶ κρασί. Σ᾿ ἔκλεψαν Ὑπομονή. Σ᾿ ἔδειραν Ὑπομονή. Σὲ ἀτίμασαν Ὑπομονή. Σὲ σφάζουν Ὑπομονή. Ὁ Βούλγαρος, ὁ Ρῶσσος, ὁ Σέρβος, ὁ Ρουμοῦνος, ὁ Ἀρμένης, εἶνε ΑΔΕΛΦΟΙ ΣΟΥ… Μὴν κουνιέσαι, μὴ σιέσαι, μὴ φωνάζεις, μὴ μιλᾷς καὶ σ᾿ ἀκούσουν οἱ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ καὶ σὲ ποῦν Ἀπολίτιστο Βάρβαρο. Κάθου φρόνημα· βουβαίνου καὶ προσκύνα τὸν Φράγκο· ἡ Σωτηρία μας εἶνε ἡ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ. Αὐτὴ θὰ μᾶς δώσῃ τὸ δίκηο μας, ἅμα καθούμαστε φρόνημα κι᾿ ἀκοῦμε τὶς προσταγές της. Εὐχαρίστει τὸν Θεὸ γιὰ ὅ,τι ἔχεις, γιὰ ὅ,τι εἶσαι, μὴν ἀποθυμώσῃ καὶ πάθῃς χειρότερα.

Καὶ ὁ Ἔμπορος κατὰ βάθος εἶνε: Ἔμεῖς εἴμαστε μικροί· δὲν μποροῦμε νὰ κάμουμε τίποτα. Πρῶτα πρέπει νὰ κάμουμε Χρήματα. Πρέπει νὰ προσπαθήσουμε πρῶτα νὰ γίνουμε Μεγάλοι καὶ Δυνατοὶ κι᾿ ἔπειτα νὰ ζητήσουμε τὸ δίκηο μας. Πρέπει νὰ τάχουμε καλὰ μὲ ὅλους μας τοὺς ἐχθρούς. Πῶς ἀλλοιῶς θὰ κάμουμε τὶς δουλειές μας ἂν τοὺς πολεμᾶμε καὶ μᾶς πολεμᾶνε; Θέλτε δηλαδὴ νὰ μᾶς πάρουν κι᾿ αὐτὸ πού ᾿χουμε; Φρόνησι, Φρόνησι, Φρόνησι. Κι᾿ ἔπειτα δὲ θὰ μᾶς ἀφήσῃ ἡ Χριστιανικὴ Εὐρώπη νὰ χαθοῦμε ἅμα καθούμαστε φρόνημα, ὅπως μᾶς προστάζει, θὰ μᾶς δώσῃ τὸ δίκηο μας. Βρὲ σὺ παιδί, γιὰ κλεῖσ᾿ τὸ μπεζαχτᾶ, γιατ᾿ ἔρχεται πάλι αὐτὴ ἡ Διοκονιάρα. Ἔ… Κυρὰ Πατρίδα! ξέρεις ὅτι μᾶς παρασκότισες μὲ τὰ φούμαρα καὶ τὶς κλάψες σου ὅλην τὴν ὥρα; Παιδί, δός της μιὰ δεκάρα, νὰ πάῃ στὸ καλό, νὰ μᾶς ξεφορτώνεται. Ἔλα Κυρά, πάρτη καὶ δίνε του γιατ᾿ ἔχουμε δουλειά.

Καὶ ὁ Δάσκαλος κατὰ βάθος εἶνε: Ἡ Γλῶσσα ἡ Γραμματική. Πῶς ἄλλως θὰ δείξωμεν εἰς τὴν Εὐρώπην, ὅτι εἴμεθα Ἀπόγονοι; Ἡ Εὔκλεια τῶν Προγόνων. Ἐπεπτώκαμεν. Τὸ Ἑλλ. Πνεῦμα ἐτίναξε τὰ κῶλα ἐν Χαιρωνείᾳ. Ἐβαρβαρώθημεν, ἐτιμωρήθημεν, ὅτι πολλὰ ἡμαρτήσαμεν Ἀλλοίμονον, αἱ πάλαι ποτὲ Ἀχαρναί, νῦν… Μενίδι. Ἀλλοίμονον οἱ Περικλεῖς καὶ οἱ Πλάτωνες ΚΑΙ ΚΑΙ ΚΑΙ… Ἀλλοίμονον, αἱ ἡμέραι ἐκεῖναι δὲν θὰ ἐπανέλθουν ποτέ. Αἱ Ἐπιστῆμαι, τὰ Γράμματα, αἱ Τέχναι ἐφυγαδεύθησαν διὰ παντός. Ἀλλοίμονον. Γλῶσσα καὶ Θρησκεία. Θρησκεία καὶ Γλῶσσα ἡ μόνη ἄγκυρα κι᾿ ἀμὰν ἀμάν. Ἡ μόνη μας Ἐλπὶς καὶ Σωτηρία ἡ Χριστιανικὴ Εὐρώπη. Ἂχ Ἀλλοίμονον! -Παιδί… ἕνα οὖζο.

Διὰ νὰ εἶνε ἡ Φυλὴ εἰς τὸ Χάλι ποὺ εἶνε, Φανερὸν ὅτι οἱ Τωρινοὶ Ἕλληνες εἶσθε οἱ χειρότεροι ποὺ ὑπῆρξαν ποτέ.