Αλ. Σούτσος: Οι τάφοι του Θ. Κολοκοτρώνη και του Α. Ζαΐμη

«Τὸ κτύπημα τῆς ξενομανίας εἶνε τὸ πρῶτον κίνημα, ὁ πρῶτος ἀγὼν τῶν ποθούντων νὰ ἀγωνισθοῦν διὰ μίαν ἀρχὴν Ἑλλάδος». Περικλής Γιαννόπουλος

Οι τάφοι του Θ. Κολοκοτρώνη και του Α. Ζαΐμη

Είδα του Κολοκοτρώνη, του Ζαΐμη τα μνημεία,
και εις την ψυχήν μου μένει άφατος βαρυθυμία
Εις τον εν ουδέ Πεντέλης είδα λίθον εξεσμένον,
Ουδέ λόγον χαραγμένον
Κείνται οι νεκροί ως θήτες ομοχώριοι πλησίον.
Εις μέσον των εστάθην κ’ έκραξα μετά δακρύων
«Χωρισμένους, του θανάτου σας συνένωσεν η κλίνη.
Δε σαλεύετε, κοιμάσθε και οι δύο εν ειρήνη
Οι σαλεύσαντες σεις μίαν από Ίστρου εις Ευφράτην
Βασιλείαν ευρυτάτην.
Κάτοικοι, εν ω εζήτε, πόλεων ομόρων ήσθε,
Και εις ξένην γη θανόντες εις ομόρους λάκκους κείσθε.
Να καταρασθώμεν πρέπει την μεγάλην υμών μνήμην,
Της Πελοποννήσου νέοι Άρατε και Φιλοποίμην,
Επειδή προς τον Κωλέττην και προς τον Μαυρομιχάλην
Οργήν πνέοντες μεγάλην
Κατελείψατε το σκάφος αύτανδρον της Πολιτείας
Εις την θλιβεράν εκείνην ναυαγίαν της Προνοίας;
Δι’ αυτό των αλλοθρήσκων Βαυαρών και αλλογλώσσων
Εις το γήρας σας την χλεύην υπεφέρατε σεις τόσον,
Κ’ εν ω έκτισαν εκείνοι εκ λευκού μαρμάρου δόμους
Εις των Αθηνών τους δρόμους
Ουδ’ επιτυμβίους λίθους σας ηξίωσαν γλυμμένους,
Μάθημα πικρόν εις όσα έθνη δέχονται τους ξένους !

Εις τα ιερά σας όμως λείψανα συγνώμη πρέπει.
Επειδή, απλοί το ήθος, πως ηθέλετε προβλέπει
Ότι έχιδναι φωλεύουν εις των Φράγκων τας καρδίας;
Φεύ ! με δάκρυ μετανοίας
Και πολλάκις με σκυμμένους εις το έδαφος κροτάφους
εθρηνήσατε το έθνος πριν εμβήτε εις τους τάφους.

Αν εγώ τα κόκκαλά σας απ’ εδώ ανασηκώσω
και την ηχηράν με τάυτα λαλιάν μου συνενώσω,
κατά την διάβασίν των εις την Πελοποννησίαν
θέλουν και την παραλίαν
και τα όρη και τους λόγγους πλημμυρίσει λαοί, όσοι
σήμερον υπό τα ράκη με τα χόρτα μόνα ζώσι.

Μεγαρείς, Περαχωρείται, Ναυπλιώται και Αρκάδες,
Αχαιοί, Νεοκαστρίται και Μεσσήνιοι λογάδες
και τοσούτοι άλλοι, όσων έπεσεν απηυδημένος,
Έπεσε κονιασμένος
ο ανίκητος Αετός, αφ’ ου εννέα
δόξης χρόνους τα πτερά του άπλωσε κολοσσαία…

Αλλά μόνοι σηκωθήτε και τα μέλλοντα δεινά των
δείξατε εις τον Κωλέττην και εις τον Μαυροκορδάτον,
Αν ποτε δελεασθέντες από χάριτας δολίας
Αχαρίστου Βασιλείας
καταλείψωσι το έθνος και περιφερθώσι πάλιν
Πρέσβεις εξωστρακισμένοι από μίαν γην εις άλλην.
Μη την εποχήν, ειπέτε, φέρετε αποφράδα,
καθ’ ην έτρεξεν η Έρις με την φλογεράν της δάδα
και πυρκαϊάν ανήψεν εις των πολιτών τα στήθη
και πατρίς ελησμονήθη
και καθείς επυροβόλει, αν και η πυρώδης σφαίαρα
ήθελε με τον εχθρόν του αυτήν τρώσει την μητέρα !

Μη, μα τον δεκαετή μας έλεγχον του συνειδότος,
Μη, μα το πικρόν μας δάκρυ το χυμένον εις το σκότος,
Μη, μα όσην βαρυτάτην υπεμείναμεν δουλείαν
με ψυχής αδημονίαν
Ότε γηραιά στελέχη δίχως κλάδους, δίχως φύλλα,
Μας απέρριπταν οι ξένοι ως κλιβάνου ξηρά ξύλα ! »