Ίων Δραγούμης ο αντισημίτης

%ce%b4%cf%81%ce%b1%ce%b3%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b7%cf%82

Μια νέα νόσος έχει προσβάλλει τον «χώρο» μας  τον τελευταίο καιρό καθώς έχουν εμφανιστεί κάποιοι άθλιοι και ποταποί τύποι που παριστάνουν τους γνήσιους ιδεαλιστές μαχόμενοι τις προσωπικότητες του ελληνικού εθνικισμού. Σαν μπολσεβίκοι ασχολούνται με την δυσφήμηση και την αποκαθήλωση προσωπικοτήτων που συνδέονται με το ελληνικό έθνος. Μία από αυτές τις προσωπικότητες που βάλλονται από ανήθικους συκοφάντες και προπάντων κομπλεξικούς γερμανολάγνους, είναι κι ο Ίων Δραγούμης. Ο Ίων Δραγούμης μιλούσε για τους Εβραίους και για το πως προσπαθούσαν να κλέψουν την ελληνική γη, μαχόταν τους σοσιαλιστές και τον κοσμοπολιτισμό, τον φιλελευθερισμό και την ισότητα, την διεφθαρμένη πολιτική και υποστήριζε πως το κράτος πρέπει να είναι φυλετικό. Ακολουθούν αποσπάσματα από αναφορές του για την ιουδαϊκή φυλή:

Στις 17 Φλεβάρη του 1908 ο Ίων δημοσιεύει στο Νουμά άρθρο του με τίτλο Α’ προκήρυξη προς  τους σκλαβωμένους και τους ελευθερωμένους Έλληνες:

«Μα και οι Α υ σ τ ρ ι α κ ο ί μας κατατρέχουν πιο κρυφά και πιο επιτήδεια. Και οι δυο τους βάζουν τους μικρότερους σλαβικούς λαούς, ― πότε τον ένα, πότε τον άλλο, (δηλαδή τους Σέρβους και Βουλγάρους), ― να μας χτυπούν, να μας βασανίζουν, να μας αδυνατίζουν, για ν’ αρπάξουν ευκολώτερα, μόλις παρουσιαστεί περίσταση, τα ελληνικά τα χώματα. Οι Αυστριακοί βάζουν κι άλλους (τους Αλβανούς, τους Εβραίους, τους Φραγκολεβαντίνους και τους Ρουμάνους).»

«Αλλά, από τα ίδια μέρη, και δικοί μας φεύγουνε στην ξενιτιά για να μαζέψουν τους θησαυρούς του Κροίσου, που θα τους βρούνε τάχα εκεί, σκορπισμένους στους δρόμους. Τη θέση λοιπόν των δικών μας πάλε οι Σλάβοι τη παίρνουν, για οι Εβραίοι, γιατί και τούτοι αγοράζουνε μεγάλα τσιφλίκια και φέρνουν Σλάβους χωριάτες να τους τα οργώσουν».

«Στην Ή π ε ι ρ ο και στη Μ α κ ε δ ο ν ί α μνήσκουν και κάμποσοι Ελληνόβλαχοι, σκόρπιοι σε διάφορες πολιτείες και χωριά. Αυτούς, με την αφορμή τάχα πως είναι συγγενείς τους, βάλθηκαν οι Ρουμάνοι να μας τους πάρουν και να τους κάμουν Ρουμάνους. Φωνάζουν οι κακόμοιροι οι Βλάχοι πως δεν είναι Ρουμάνοι, πως δε θέλουν να είναι άλλο παρά Έλληνες. Οι Ρουμάνοι, τίποτε. Με το ζόρι θα τους κάμουν δικούς τους. Τους Ρουμάνους σ’ αυτό τους το φέρσιμο τους υποστηρίζουν και άλλοι, οι Γερμανοί, οι Αυστριακοί και οι Τούρκοι, που γυρεύουν με κάθε τρόπο να μας αδυνατίσουν. ― Για την ίδια αιτία έχουνε βάλει οι Γερμανοαυστριακοί και τους Εβραίους να μας χτυπούν στη Μακεδονία, Αυτοί φυσικά, εμπορικός και τραπεζιτικός λαός, μας κάνουν συναγωνισμό μέσα σ’ όλη την Τουρκιά. Αυτούς λοιπόν ηύραν κ’ έκαμαν πλάτες τους οι ΓερμανοΑυστριακοί για να διαδώσουν το εμπόριο τους και τα προϊόντα τους, και σύγκαιρα να μας αδυνατίσουν εμάς».

Το 1907 δημοσιεύεται το βιβλίο του «Μαρτύρων και ηρώων αίμα» εμπνευσμένο από τον Μακεδονικό Αγώνα και τον θάνατο του Παύλου Μελά, βιβλίο αυτοβιογραφικό γραμμένο σε τρίτο πρόσωπο που καλείται «Αλέξης»:

«Όσο τα έθνη μεταμορφώνονται σε απλές κοινωνίες ανθρώπων, τόσο φτωχότερα καταντούν, τόσο δηλαδή λιγότερες απαιτήσεις ανθρώπων και ορμών μπορούν να ευχαριστήσουν. Και κείνα τα έθνη φτωχαίνουν και καταντούν κοινωνίες, όπου οι άνθρωποι όλοι ισοπεδώνονται μικραίνοντας και γενάμενοι φιλήσυχοι, χωρίς ορμές πολλές και έντονες, χωρίς πλούτη από νιάτα, δίχως τρέλλα και λαχτάρες και καρδιοχτύπια, δίχως τυχοδιωκτική όρεξι, χωρίς λάμψι, χωρίς πολεμική μανία. Οι κουρασμένοι κάνουν κοινωνίες εβραίικες με μόνο σκοπό τη γενική αλληλοβοήθεια, οι κουρασμένοι, που μόνο τη ζωούλα τους κυττάζουν, που αλτρουίζουν μόνο για να υπηρετήσουν καλλίτερα το μικροσυμφέρον τους, οι κουρασμένοι, που βαστιούνται από τα χέρια σε μιαν αλληλεγγύη γιατί φοβούνται να περπατήσουν μονάχοι τους, μην τύχει και κοπιάσουν πάρα πολύ, οι κουρασμένοι, που το στρατιωτικό γι’ αυτούς είναι βάσανο, γιατί δεν υπηρετεί τη ζωούλα τους, οι κουρασμένοι, που εχθρούς δεν έχουν. Του Αλέξη η ψυχή, συναρπασμένη από σιχαμάρα για το μικράνθρωπο, φώναζε ολημερίς: – Κάτω οι μασόνοι, οι Εβραίοι, οι σοσιαλιστές».

Στο «Ο Ελληνισμός μου και οι Έλληνες» γράφει:

«Οι «μεγάλοι» αυτοί έχουν συμφέροντα με τους Εβραίους και τους Ευρωπαίους και δε θέλουν να τους δυσαρεστούν».

Στα Φύλλα Ημερολογίου 1908 – 1912 σημειώνει:

«Μα και οι Εβραίοι έχουν το αίσθημα της ανάγκης να ορίζουν άλλους και το καταφέρνουν με τα πλούτια τους. Έχουν υποχείρια σχεδόν όλη την Ευρώπη με το χρήμα».

Από το Βιβλίο Σαμοθράκη:

«Οι Εβραίοι, οι τωρινοί και όχι οι αρχαίοι, με τα σαχλά ιδανικά τους και χωρίς όπλα φονικά, παν να καταχτήσουν την Ευρώπη. Και όμως δεν ξιππάζομαι. Τα ιδανικά τους – ο αντιστρατιωτισμός, ο σοσιαλισμός, η ισότητα, η δικαιοσύνη, η συμπονιά για κάθε αδυναμία ή αρρώστια, το ισοπέδωμα των ανθρώπων με τον αποκεφαλισμό των δυνατών – ιδανικά ανθρώπων απολέμων, δεν μπορούσαν να μην επικρατήσουν τώρα στην Ευρώπη αφού είναι σαχλά. Ένα προτέρημα όμως έχουν οι Εβραίοι που δεν το έχουν οι Ρωμιοί: Δε στηρίζονται στη φήμη για τις ιδέες των πατέρων τους για να συγκινήσουν τον κόσμο, παρά με τωρινά δημιουργήματά τους, όσο σαχλά και να είναι επιβάλλονται».

Φύλλα Ημερολογίου Ε’:

«Το πνεύμα του σύγχρονου ευρωπαϊκού πολιτισμού είναι κατά πολύ Εβρέϊκο. Διευθύνουν τις κοινωνίες της Ευρώπης οι επιστημονικοί Φιλισταίοι και η μπουρζουαζική τάξι με ιδανικά Εβρέϊκα. Πάντα εξ Ανατολής το φως, ως τόσο».

Αυτός είναι ο Ίων Δραγούμης που συκοφαντούν κάποια ανθρωπάκια, γιατί όσοι είναι μικροί και ασήμαντοι δεν αντέχουν τους πραγματικά μεγάλους και προσπαθούν να τους μικρύνουν κι αυτούς. Την απάντηση όμως την έγραψε από τότε ο Ίδας: «Με πειράζουν κάθε τόσο τα λόγια των ανθρώπων και ύστερα γίνομαι σαν ατσάλι αδιαπέραστο και τίποτε δε με πειράζει πια».

Αίας Δάλιος