Τι είναι η πολιτική

images

Τι είναι η πολιτική; Ας εξετάσουμε κάποιες θέσεις σχετικά με την πολιτική, κάποιες απόψεις από ανθρώπους που ανήκουν στο ελληνικό πνεύμα.

Ο Πλάτων υποστήριζε πως «πολιτική είναι η τέχνη που γνωρίζει τους νόμους της φύσης και τα ζητήματα της ψυχής». Άρα ο σωστός πολιτικός πρέπει να διαφυλάσσει τους νόμους της φύσης και να είναι και ψυχολόγος. Το πρώτο είναι η φυλετική πολιτική, μια πολιτική η οποία δεν εφαρμόστηκε μόνο στην εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία, αλλά έχει την ρίζα της στην αρχαιότητα. Ο Ίων Δραγούμης επίσης υποστήριζε πως το κράτος πρέπει να έχει φυλετική πολιτική. Οι σιωνιστές στο Πρώτο Πρωτόκολλο υποστηρίζουν πως η πολιτική δεν έχει τίποτα κοινό με την ηθική. Συνεπώς γνωρίζουν καλά πως μπορούν να διαφθείρουν την πολιτική κι όχι ότι η πολιτική ως τέχνη και ιδέα είναι ανήθικη. Κι εκτός αυτού απαγορεύουν την φυλετική πολιτική επιβάλλοντας την αντιφυλετική πολιτική, δηλαδή τον αντιρατσισμό !

Ο εθνικιστής ποιητής Κωστής Παλαμάς έχει πει για την τέχνη της πολιτικής τα εξής:

«Δεν είναι η πολιτική, αν την αγναντέψουμε από μιαν όψη του συνόλου της του ιδεατού, δεν είναι παρά η φιλοπατρία στην πράξη. Αγαπώ την πατρίδα, πιστεύω στην πατρίδα, ενεργώ, παλεύω για την πατρίδα. Η πολιτική, τέχνη του να κυβερνάς».

Αυτή η τοποθέτηση σχετικά με την πολιτική είναι αυτό που πιστεύει ο κάθε ιδεαλιστής, ο εθνικιστής, και έρχεται σε ταύτιση με την ρήση του Ίωνος Δραγούμη «ο εθνικιστής είναι άνθρωπος ενεργητικός». Ο Δραγούμης υποστήριζε επίσης πως «δεν πηγαίνω με το σκοπό και καλά να γίνω βουλευτής. Και αλλοιώς μπορεί να είναι κανείς πολιτικός». Τελικά έγινε βουλευτής, αλλά ανεξάρτητος.

Η ερμηνεία του Παλαμά για την πολιτική μας φέρνει στον νου τον νόμο του Σόλωνα που απαγόρευε στους πολίτες να μη συμμετέχουν στα κοινά. Σήμερα η δημοκρατία τους απαγορεύει στον λαό να συμμετέχει στα κοινά διότι η ενασχόληση προϋποθέτει πολλά χρήματα: «Η διαίρεση του λαού σε κόμματα τους έχει υποτάξει όλους στην διάθεσή μας, διότι, για να υποστηρίξει κάποιος μια ανταγωνιστική πάλη, χρειάζεται χρήμα, και το χρήμα βρίσκεται ολόκληρο στα χέρια μας». (Ένατο Πρωτόκολλο)

Κάτι ακόμα που ισχύει στην σύγχρονη πολιτική είναι η ατελείωτη πολυλογία στο κοινοβούλιο και στα ΜΜΕ. Και πάλι λένε οι σιωνιστές: «Οι αστείρευτες φλυαρίες έχουν μεταβάλλει τις συνεδριάσεις των κοινοβουλίων και τις πολιτικές συγκεντρώσεις σε ρητορικές παλαίστρες». (Τρίτο Πρωτόκολλο)

Πόσο επίκαιρη είναι η αντιπάθεια του Σωκράτη στους ρήτορες είναι εύκολο να το κατανοήσουμε, καθώς και για ποιο λόγο τους απεχθανόταν. Η κοφτερή ματιά του οξύνου Ίωνος Δραγούμη είχε διαπιστώσει το πρόβλημα της ρητορικής οχλαγωγίας του κοινοβουλίου το οποίο αποκαλούσε «αιώνιο κουβεντολόγι». Πιο συγκεκριμένα έγραψε:

«Είμαι κακός πολιτικός. Γι’ αυτό δεν ξέρω αν θα συνεχίσω την πολιτική. Δε μ’ αρέσει να μιλώ πολύ και στην τωρινή πολιτική χρειάζεται να είσαι χωρίς ψυχή. Πόσο λιγώτερο είχαν την ψυχή τους στα χείλη οι άνθρωποι άλλων εποχών, οι μεσαιωνικοί έξαφνα, ως στη γαλλική επανάσταση. Όσο γίνονται δημοκρατικότερα τα πολιτεύματα και όσο γενικεύεται η εγγραματοσύνη, τόσο και ανεβαίνουν όλα τα σωθικά μας προς τα χείλη και βγαίνουν με λόγια και άλλα λόγια. Όλοι μιλούν τώρα, σαν παπαγάλοι, σα μαϊμούδες, για όλα τα πράγματα, σα να τα ήξεραν όλα και σα να μην υπάρχη γι’ αυτούς τίποτε κρυμμένο ή αμφίβολο. Είναι τόσο βέβαιοι για αυτά που λένε. Και λοιπόν, καθώς είναι φυσικό, για να πάρης κάποια υπεροχή απάνω στους ανθρώπους τούτους, τους τόσο ομιλητικούς, πρέπει εσύ να είσαι, όχι καλλίτερος τους, δυνατότερος τους, πιο άξιος, αλλά να μιλής καλλίτερα και περισσότερο. Και η σκέψη και η ενέργεια έχουν καταντήσει αγώνας πολυλογίας. Όταν είσαι από τους λεγόμενους »ρήτορες» επικρατείς, γιατί κάνει αίσθηση η ευκολία που βγάζεις λόγια από το στόμα σου».

Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στο βιβλίο »Οι έμποροι των εθνών» εντοπίζει αλλού την ρίζα της πολιτικής, τελείως αντίθετα από τον Παλαμά, την σχετίζει απόλυτα με την ύλη. Κι ίσως ήταν ρεαλιστής διότι εντόπισε η σκέψη του όχι τόσο την καταγωγή της πολιτικής ως ιδέας, αλλά τον ξεπεσμό της:

«Ἡ γενεαλογία τῆς πολιτικῆς εἶναι συνεχὴς καὶ γνησία κατὰ τοὺς προγόνους. Ἡ ἀργία ἐγέννησε τὴν πενίαν. Ἡ πενία ἔτεκε τὴν πεῖναν. Ἡ πεῖνα παρήγαγε τὴν ὄρεξιν. Ἡ ὄρεξις ἐγέννησε τὴν αὐθαιρεσίαν. Ἡ αὐθαιρεσία ἐγέννησε τὴν λῃστείαν. Ἡ λῃστεία ἐγέννησε τὴν πολιτικήν. Ἰδοὺ ἡ αὐθεντικὴ καταγωγὴ τοῦ τέρατος τούτου. Τότε καὶ τώρα, πάντοτε ἡ αὐτή. Τότε διὰ τῆς βίας, τώρα διὰ τοῦ δόλου… καὶ διὰ τῆς βίας. Πάντοτε ἀμετάβλητοι οἱ σχοινοβάται οὗτοι, οἱ Ἀθίγγανοι, οἱ γελωτοποιοὶ οὗτοι πίθηκοι (καλῶ δὲ οὔτω τοὺς λεγομένους πολιτικούς). Μαῦροι χαλκεῖς κατασκευάζοντες δεσμὰ διὰ τοὺς λαοὺς ἐν τῇ βαθυζόφῳ σκοτίᾳ τοῦ αἰωνίου ἐργαστηρίου των…»

Η πραγματικότητα δεν είναι ακριβώς έτσι. Μέσα από την πολιτική γεννήθηκε ο πολιτικαντισμός, το έκτρωμα του πολιτικού. Κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις. Στην πολιτική υπάρχει ο ιδεαλιστής από την μια όψη, κι από την άλλη ο οπορτουνιστής. Αλλά φτάνει πια. Δεν μπορούμε να παίζουμε μια ζωή κορώνα – γράμματα ψηφίζοντας. Διότι το να ψηφίζεις είναι όχι μόνο τυχαίο, αλλά κατά κύριο λόγο κάτι στημένο! Όπως λέει κι ο Σαρλ Μωρράς «το να είσαι εθνικιστής και να υποστηρίζεις την δημοκρατία είναι σα να θέλεις ταυτόχρονα να σπαταλήσεις και να εξοικονομήσεις τη δύναμη της πατρίδας».

Πόσο δίκιο έχει ο Μωρράς ! Και θυμήθηκα με αυτά τα λόγια τον πόλεμο του ’97 που ντροπιάστηκε το έθνος μας. Ποια ήταν η αιτία αυτής της ντροπής; Δείτε τι έγραψε επί του θέματος ο εκδότης του Νουμά, του περιοδικού των δημοτικιστών, Δημήτρης Ταγκόπουλος:

«Μη χάνεσθε με τα λόγια, αφού τα λόγια το κεφάλι μας έφαγαν ! Ο πόλεμος του εννενηνταεπτά δεν ήταν ψευτοπόλεμος, ούτε χαρτοπόλεμος, όπως τον είπαν. Ήταν λογοπόλεμος ! Μάλιστα ! …  Και τον έκαναν οι λόγοι του Κοινοβουλίου και οι λόγοι των πλατειών και οι λόγοι των καφενείων και οι λόγοι των εφημερίδων ! Στην αξιομνημόνευτον εκείνην εποχήν, όλοι λόγους εβγάζαμε…». (Τεύχος 1, 1903)

Με όλα όσα συμβαίνουν σήμερα αν επιμένεις να είσαι δημοκράτης σημαίνει ότι ή είσαι τυφλός ή ότι έχεις κι εσύ συμφέρον από τα όσα αποφασίζονται εναντίον του ελληνικού λαού, δηλαδή ανήκεις κι εσύ στην φάρα των προδοτών… Αλλά δεν δικαιολογείσαι να είσαι τυφλός, δεν γίνεται να μην χόρτασες ακόμα λόγια και προεκλογικές αφίσες και κομματικά προγράμματα ! Είναι αδύνατον να μην βλέπεις σήμερα ότι είδε ο Περικλής Γιαννόπουλος από το 1906:

«Λαὸν ἀποβλακωθέντα εἰς τοιοῦτον σημεῖον, ὥστε νὰ ἐμπαίζεται χυδαιότατα ὅτι ἔχει Ἐλευθερίας!! διότι ἔχει ψῆφον, ἐνῷ εἶναι Σκλάβος ἐλεεινότατος, ἑκατομμυρίων Ἀτίμων Σκλαβιῶν».

Αλέξανδρος Καρράς