Ο νεοπαγανισμός χωρίς μάσκα(Β’ μέρος)

Ένα άλλο φαινόμενο που πρέπει να εξετάσουμε είναι οι καθιερωμένες πλέον γιορτές των νεοπαγανιστών οι οποίες τιμούν τον Διόνυσο, αλλά και άλλες τον Άδωνι. Γιατί συγκεκριμένα αυτούς; Ας δούμε τι γράφει ο Πλούταρχος στο βιβλίο Συμποσιακών Δ’, πρόβλημα ς’:

«Επομένως Λαμπρία, τον συμπατριώτη σου θεό, τον Διόνυσο του ευοί, που ξεσηκώνει τις γυναίκες και δέχεται τις τιμές που του αποδίδουν μέσα στην τρέλα τους, τον πολιτογραφείς και τον εισάγεις κρυφά στα απόρρητα δόγματα των Εβραίων; Ή μήπως υπάρχει όντως κάποια παράδοση που τον ταυτίζει με εκείνον;» Ο Μοιραγένης όμως πήρε τον λόγο και είπε: «Άφησε τον Λαμπρία, διότι εγώ, που είμαι Αθηναίος, σου απαντώ και σου λέω πως δεν είναι διαφορετικός. Τα περισσότερα τεκμήρια για το θέμα αυτό αποκαλύπτονται και διδάσκονται μόσο σε όσους μυούνται στα μέρη μας στην τριετηρική παντέλεια, ενώ όσα δεν απαγορεύεται να εκθέτει κανείς, τη στιγμή που βρισκόμαστε μπροστά στο κρασί και τα δώρα του θεού, αν τούτοι μου το ζητήσουν, είμαι έτοιμος να σου τα πω». Καθώς όλοι τον παρακαλούσαν και του ζητούσαν να μιλήσει, είπε: «Πρώτ’ απ’ όλα η εποχή και ο χαρακτήρας της πιο μεγάλης και ιερής τους γιορτής ταιριάζει στον Διόνυσο. Πράγματι, τηρούν την λεγόμενη νηστεία, πάνω στην κορύφωση του τρύγου, στρώνουν τραπέζια με κάθε είδους φρούτα κάτω από σκηνές και καλύβες κυρίως από κλήματα και κισσό. Εξάλλου, την πρώτη μέρα της γιορτής ονομάζουν »σκηνή» (η γνωστή σκηνοπηγία που αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη). Λίγες μέρες αργότερα γιορτάζουν άλλη γιορτή που δεν την ονομάζουν… με αινίγματα αλλά την αποκαλούν ξεκάθαρα «του Βάκχου». Υπάρχει επίσης και γιορτή σε αυτούς όπου γίνεται λιτανεία με κλαδιά και θύρσους, κατά την οποία, κρατώντας θύρσους, μπαίνουν στο ιερό. Αφού μπουν όμως δεν ξέρουμε τι κάνουν, κατά πάσα πιθανότητα όμως τα όσα γίνονται είναι βακχική τελετή: και σάλπιγγες μικρές χρησιμοποιούν για να καλέσουν τον θεό, όπως ακριβώς οι Αργείοι στα Διονύσια, και άλλοι προχωρούν μπροστά παίζοντας κιθάρα, τους οποίους αποκαλούν Λευϊτες, και το όνομα προέρχεται από το Λύσιος ή πιο πιθανό από το Εύιος. Αλλά και η γιορτή των σαββάτων δεν είναι, θαρρώ, τελείως άσχετη με τον Διόνυσο, διότι ακόμα και σήμερα πολλοί αποκαλούν τους μύστες του Βάκχου Σάβους και αυτή είναι η κραυγή τους, όταν τελούν οργιαστικές τελετές προς τιμή του θεού, κάτι για το οποίο μπορεί να βρει κανείς επιβεβαίωση στον Δημοσθένη και στον Μένανδρο, και δεν θα ήταν άστοχο να πει κανείς ότι το όνομα είναι πεποιημένο από τους ενός είδους παράκρουση (σόβησιν) που κατέχει τους βακχεύοντες. Οι ίδιοι, εξάλλου, μαρτυρούν υπέρ της παράδοσης αυτής, όταν γιορτάζουν τα σάββατα, όπου κυρίως καλεί ο ένας τον άλλο να πίνει και να μεθάει, και έχουν έθιμο, όταν τους εμποδίζει κάποια ανώτερη βία, να γεύονται τουλάχιστον σε κάθε περίπτωση οίνο άκρατο. Τούτα βέβαια θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι απλά πιθανοφανή. Ισχυρότατη διάψευση όμως για όσους είχαν αντίθετη γνώμη είναι ο αρχιερεύς, ο οποίος πηγαίνει μπροστά στις γιορτές φορώντας μίτρα, τυλιγμένος σε χρυσοποίκιλτο δέρμα ελαφιού, φορώντας ποδήρη χιτώνα και κοθόρνους, ενώ πολλά κουδουνάκια κρέμονται από τα ρούχα του, που ηχούν όταν βαδίζει, όπως ακριβώς και σε μας. Παράγονται επίσης θόρυβοι κατά τα νυκτέλια και ονομάζονται χαλκόκροτοι οι παραμάνες τροφοί του θεού, αλλά και ο σκαλισμένος θύρσος που βλέπουμε στα πλάγια του Ναού και τα τύμπανα, τα οποία βέβαια δεν ταιριάζουν σε κανέναν άλλον από τους θεούς περισσότερο παρά στον Διόνυσο».

Όλα αυτά τα γράφει όχι κάποιος χριστιανός λοιπόν, αλλά ο ιερέας του Απόλλωνα στους Δελφούς.

Ένας άλλος όμως ο οποίος ήταν χριστιανός έχει επισύρει το μίσος των νεοπαγανιστών και δεν είναι άλλος από τον άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο ο οποίος ήταν βαθύτατα αντισημίτης και έλεγε τα ίδια με τον Πλούταρχο για τον ναό των Ιουδαίων:

«Πώς τολμούν οι Χριστιανοί να έχουν και την ελάχιστη συνομιλία με Εβραίους, τους αθλιότερους των ανθρώπων, που είναι λάγνοι, άρπαγες, άπληστοι, δόλιοι ληστές. Μήπως δεν είναι αθεράπευτοι δολοφόνοι, καταστροφείς, δαιμονισμένοι, των οποίων η ακολασία και η μέθη τούς έδωσε τα χαρακτηριστικά του γουρουνιού και του λάγνου τράγου. Ένα πράγμα ξέρουν μόνο, να ικανοποιούν την κοιλιά τους, να μεθούν, να σκοτώνουν και να ακρωτηριάζουν…».

«Η συναγωγή; Δεν είναι μόνο θέατρο και οίκος πορνείας, αλλά και σπήλαιο ληστών, φωλιά θηρίων, τόπος ντροπής και γελοιότητας, κατοικία του Διαβόλου, όπως είναι και οι ψυχές των Ιουδαίων. Πράγματι, οι Ιουδαίοι λατρεύουν το Διάβολο. Οι τελετές τους είναι εγκληματικές και ακάθαρτες. Η θρησκεία τους αρρώστια. Η συναγωγή τους πάλι είναι συνάθροιση εγκληματιών, άντρο κλεφτών, σπηλιά διαβόλων, άβυσσος απώλειας. Μισώ και τη συναγωγή τους». (Α’ λόγος κατά Ιουδαίων)

Kαταλαβαίνουμε λοιπόν γιατί υβρίζουν συνεχώς τον συγκεκριμένο πατέρα της Εκκλησίας. Διότι ήταν αντισημίτης. Επίσης καθυβρίζουν συνεχώς στην προπαγάνδα τους τον Πατριάρχη Γρηγόριο τον Ε’ τον οποίο ατίμασαν οι Εβραίοι. Η πρόφαση εδώ είναι ο αφορισμός των επαναστατών. Ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης όμως γράφει ότι αναγκάστηκε ο πατριάρχης να το κάνει αυτό για να σώσει τον ελληνικό άμαχο πληθυσμό από μια ακόμα σφαγή. «χτυπάτε πολεμάρχοι, μη λησμονείτε το σχοινί, παιδιά, του Πατριάρχη», γράφει ο ποιητής. Τον Κοσμά των Αιτωλό επίσης καθυβρίζουν, για τον οποίο οι Εβραίοι πλήρωσαν τον Κουρτ Πασά να τον δολοφονήσει αφού μιλούσε κατά των Εβραίων και εν συνεχεία βεβήλωσαν κι αυτού το νεκρό σώμα. Αυτό που τότε είχε πονέσει τους Εβραίους ήταν η αργία της Κυριακής για τους χριστιανούς που κατάφερε ο Άγιος Κοσμάς να καθιερώσει πείθοντας τον Αλή Πασά. Αυτό επέφερε ζημία στους εμπόρους Εβραίους που έτσι κι αλλιώς το Σάββατο λόγω θρησκείας δεν εργάζοντο.

Επομένως, οι νεοπαγανιστές διεξάγουν έναν αντιχριστιανικό μπολσεβικικό αγώνα κατά του χριστιανισμού καλώντας τον ιουδαϊκό και ταυτόχρονα προωθούν το μίσος προς ανθρώπους που έγιναν μάρτυρες του έθνους και της εκκλησίας καθώς έπεσαν θύματα του εβραϊκού μίσους !

Δυστυχώς έχουν εξαπατηθεί πολλοί εκ των εθνικιστών από την προπαγάνδα αυτή του ψεύδους, άλλοι ξύπνησαν κι άλλοι ακόμα κοιμούνται. Ας σκεφτούν οι Έλληνες εθνικιστές πως μαχόμενοι την θρησκεία του χριστιανισμού συμπράτουν με τον ιουδαιομπολσεβικικό εχθρό του Ελληνισμού και μάχονται την Πίστη των πατέρων τους, των προγόνων τους που κάτω από τα λάβαρα του χριστιανισμού και με πίστη στους αγίους πολέμησαν τους Τούρκους, τους Εβραίους, τους Ιταλούς και τους Βουλγάρους. Κι ας μη ξεχνούν τα λόγια του Φωτάκου, του υπασπιστή του Κολοκοτρώνη: «Οι Εβραίοι τής Τριπολιτσάς καί αυτοί εχάθηκαν μαζύ μέ τούς Τούρκους καί εθανατώθησαν μέ περισσοτέραν εχθρότητα, διότι οι Έλληνες απεστρέφοντο αυτό το Έθνος εκ πατρικής παραδόσεως διά την σταύρωσιν του Ιησού Χριστού, και διά τας νεωστί γενομένας υπ’ αυτών κατά των Ελλήνων ύβρεις είς Κωνσταντινούπολιν καί ιδίως διά τόν εμπαιγμόν τόν οποίον έκαμαν εις τό πτώμα τού απαγχονισθέντος Πατριάρχου Γρηγορίου και δι’ άλλα ακόμη κακά τα οποία αλλού έπραξαν».

Απεστρέφοντο το ιουδαϊκό έθνος εκ πατρικής παραδόσεως λέει ο Φωτάκος. Κι από την αρχαιότητα τα ίδια γράφει ο Διόδωρος Σικελιώτης: «Οι περισσότεροι φίλοι του Αντίοχου Ζ’ (139 π.Χ.) τον συμβούλευαν να πάρει τα Ιεροσόλυμα δια της βίας και να εξολοθρεύσει ολοκληρωτικά το γένος των Ιουδαίων διότι από όλα τα έθνη μόνο αυτό αποφεύγει κάθε είδους επαφή με άλλο λαό και θεωρεί ότι όλοι είναι εχθροί του. Του θύμισαν επίσης και το μίσος που έτρεφαν οι πρόγονοί τους προς τον λαό αυτό».

συνεχίζεται…