Οι Έλληνες δεν γράφουν πλέον Ιστορία (Β’ μέρος)

Ο Δημήτρης Ταγκόπουλος, ο εκδότης του πασίγνωστου περιοδικού των δημοτικιστών «Νουμάς», έγραψε επίσης για το ίδιο θέμα σε ένα μικρό του έργο για τον Δραγούμη: «Οι πρόγονοι όσο δοξασμένοι κι αν είντουσαν, είναι ανίκανοι να σώσουν τους απογόνους τους, όταν κι οι απόγονοι δεν φροντίζουνε να δημιουργήσουνε δική τους ζωή και δόξα. «Χρυσοί κι αν είναι οι τάφοι, τάφοι είναι» φωνάζει ο Μεγάλος ο Παλαμάς. Να πατάς στην ιστορία και να τραβάς μπροστά, είναι θεάρεστο πράγμα, να ξαπλώνεσαι όμως στην ιστορία και να τεμπελιάζεις, είναι ολέθριο».

Ο Τερτσέτης και πάλι σε άλλη του ομιλία επί της επετείου της 25ης Μαρτίου έκανε μια εκτενή αναφορά για τον κίνδυνο της οκνηρής περηφάνιας για την δόξα των προγόνων μας:

«Μια άλλη κατηγορία κατά του Ελληνικού έθνους είναι η κλίσις του πνεύματος να καυχάται δια τας πατραγαθίας. Άμα μια γενεά ανδρών στήσει εις την Ελλάδα μνημεία αθάνατα έργων, ομοιάζει, ως τα τέκνα και οι μεταγενέστεροι των δαφνοστολισμένων ανδρών άλλην μέριμναν δεν πρέπει να έχουν ειμή να πλαγιάζουν εις τα στέφανα των γονέων και να παιανίζουν τα ανδραγαθήματά των και να αγνοούσαν ότι η δάφνη δεν είναι χλωρή παρά εις την κεφαλήν εκείνων που την επότισαν με τον ιδρώτα των. Ακούσετε τον γνωστικόν Σωκράτην πως ερμηνεύει τους νέους του καιρού του, χάριν θεραπείας της ειρημένης νόσου Ελληνικής. Προσπαθήσετε, τους λέγει, να γενήτε καλύτεροι από τους γονέους σας, διότι η καλυτεροσύνη σας τους αρέσει και η χειροτεροσύνη σας τους λυπεί, και θα φανήτε καλύτεροί τους αν δεν αφανίζετε την κληρονομίαν των προγόνων και αν αποκτάτε νέα κεφάλαια δόξης με τους κόπους σας. Δεν είναι ατιμότερο δια έναν άνδρα, όσο να σύρνει περηφάνειαν δια τους κόπους των άλλων. Αισχρόν και άνανδρον να καταξοδεύετε την πατρικήν περιουσίαν, τον θησαυρόν της δόξης των, από εδικήν σας ένδειαν και υστέρησιν. Μισητοί θα φθάσετε εις τους γονέους σας, αν τούτο πράξετε, όταν η μοίρα του θανάτου σας ανταμώσει με αυτούς. Αλλ’ αν πλουτίσετε με τα έργα σας, περίχαρα και αγαπημένα θα σας δεχθούν και αυτοί εις το τέλος της ζωής σας».

Για όλα αυτά ήταν οργισμένος και φώναζε και έγραφε ο μεγάλος εθνικιστής Περικλής Γιαννόπουλος, που κάποιοι σήμερα νομίζουν ότι είναι πιο εθνικιστές από εκείνον και τον χλευάζουν. Κι έγραφε μεταξύ άλλων ότι «για να είναι η φυλή στο χάλι που είναι πάει να πει ότι είστε οι χειρότεροι Έλληνες που υπήρξαν ποτέ». Και γιατί είναι στο χάλι αυτό σήμερα η ελληνική φυλή; Το είπε ο Δραγούμης: «Τα έθνη για να μεγαλουργήσουν και να κυριαρχήσουν ανάμεσα στα άλλα έθνη σε τόπους και σε χρόνους, κάτι μεγάλο πρέπει να βάλουν με τον νου τους και να το αποζητούν, αλλιώς είναι ανάξια για μεγάλα έργα και θα απομείνουν δούλοι άλλων εθνών, δούλοι πολιτικά ή πνευματικά και ψυχικά». Και ποιος μπορεί να αρνηθεί σήμερα – εκτός αν είναι ψεύτης ή φαντασιόπληκτος – ότι οι Έλληνες σήμερα είναι δούλοι πολιτικά, πνευματικά και ψυχικά; Μήπως πνευματικά και ψυχικά δεν έχουν δηλητηριαστεί από την ξενομανία και την μαρξιστική διανόηση; Μήπως πολιτικά δεν έχουν παραδοθεί στους μαρξιστές και τους Εβραίους;

Κι έγραψε ο ποιητής Παράσχος:

«Απάτριδες και κλαίοντες την φθίνουσα ελπίδα,
Ας απαιτήσωμεν αλλού πνοήν ελευθερίας.
Ας σκορπισθώμεν, πλάνητες και πάλιν Ιουδαίοι»

Κι αργότερα έγραφε ο Δραγούμης: «Αν το έθνος το ελληνικό είναι τώρα πια ανάξιο για μεγάλα έργα – για να διπλοθεμελιώσει γερό και μεγάλο κράτος με σύνορα του τα σύνορα της φυλής και για να πλάσει άλλη μια φορά τον πολιτισμό – καλλίτερα να μην υπάρχει. Ας ξεφτίσει, ας χαθεί, σαν έθνος, και τα άτομα του ας γίνουν ότι θέλουν, ας σκορπιστούν στον κόσμο, σαν τους Εβραίους ή και χειρότερα, χωρίς συνείδηση ή θύμηση εθνική καμία, υποπόδιο των ποδιών σε έθνη άλλα,πιο άξια».

Όμως όχι, δεν είναι δυνατόν να γίνει κάτι τέτοιο. Δεν μπορούμε να αποδεχτούμε και δεν πρέπει να αφήσουμε για κανένα λόγο το Γένος μας να πεθάνει, να χαθεί. Είναι απαραίτητο να γνωρίσουμε την Ιστορία μας και να πάρουμε όλα τα παραδείγματα των προγόνων μας για να τραβήξουμε μπροστά. Ο Δραγούμης έλεγε πως πρέπει να βρεθεί ένα ιδανικό το οποίο θα επιβληθεί σε ολόκληρο τον Ελληνισμό. Αυτό το ιδανικό είναι ο αγώνας για τη διατήρηση της φυλής μας, του έθνους μας, της θρησκείας μας, της γλώσσας μας και η απελευθέρωση της Πατρίδας μας από τον μαρξισμό και την διεθνή τοκογλυφία. Το Γένος μας γηράσκει συνεχώς και αλλόφυλοι κι αλλόθρησκοι εισβάλλουν συνεχώς στην ελληνική γη. Κι ο Τούρκος επειδή μας βλέπει αδύναμους μας κουνάει συνεχώς το δάχτυλο και αμφισβητεί τα σύνορά μας. Ενώ η Ελλάς θα έπρεπε όχι μόνο να αμφισβητεί τα σύνορα των Τούρκων μα και να τα διεκδικεί. Μια Ελλάδα στο μέσον Ανατολής και Δύσης. Η Ανατολή ζητά εδάφη των Ελλήνων ενώ κατέχει ακόμα δικά μας εδάφη και η Δύση ζητά συνεχώς τον θάνατο του Έθνους μας, του Λαού μας, με όπλο της την οικονομία. Κι οι Έλληνες τι κάνουν; Περιμένουν εκλογές, περιμένουν προφητείες να εκπληρωθούν για να σωθούν ή από την απογοήτευσή τους παραδίδονται ψυχή τε και σώματι στην μοίρα τους.

συνεχίζεται…