Τοκογλυφία: Οι Εβραίοι ομολογούν !

Ακούμε πλέον όλο και πιο συχνά την έκφραση «διεθνείς τοκογλύφοι». Αυτή η έκφραση χρησιμοποιείται για να μην ειπωθεί το απαγορευμένο: ότι οι τοκογλύφοι είναι οι Εβραίοι. Ο Αριστοτέλης έλεγε τα εξής για τον τόκο:

«Πρέπει μάλιστα, όπως είπαμε και πριν, τα αγαθά να υπάρχουν στη φύση, γιατί έργο της φύσης είναι να παρέχει τροφή σ’ ό,τι γεννιέται. Κάθε γεννήτορας πρέπει να δώσει τροφή στο τέκνο του. Γι’ αυτό και η τέχνη της απόκτησης τροφών από φρούτα και ζώα είναι κάτι το φυσικό. Κι επειδή κι αυτή έχει δύο είδη, όπως είπαμε και πριν, δηλαδή το λιανικό εμπόριο και τη διαχείριση του οίκου, είναι αναγκαία και αξιέπαινη, ενώ η τέχνη της συναλλαγής δίκαια κατακρίνεται, αφού το κέρδος δεν είναι φυσικό, αλλά ο ένας κερδίζει από τον άλλο. Γι’ αυτό πολύ εύλογα η τοκογλυφία είναι μισητή, επειδή το κέρδος προέρχεται από το ίδιο το νόμισμα κι όχι από τη χρήση, για την οποία προορίστηκε. Ενώ επινοήθηκε για χάρη της συναλλαγής, το νόμισμα πολλαπλασιάζεται από τον τόκο (γι’ αυτό άλλωστε και ο τόκος ονομάστηκε έτσι γιατί όπως τα γεννήματα είναι όμοια με τους γεννήτορες τους, έτσι και ο τόκος είναι γέννημα χρημάτων από χρήματα). Επομένως απ’ όλους τους τρόπους απόκτησης πλούτου βασικά αυτός είναι ο πιο αφύσικος».

Ο Εβραίος συγγραφέας Μπερνάρ Λαζάρ έγραψε στο βιβλίο του Αντιεβραϊσμός:
«Ο μικροαστός, ο μικροέμπορος που τον καταβροχθίζει η κερδοσκοπία έχει σαφέστερη συνείδηση των λόγων του αντισημιτισμού του. Ξέρει ότι η ξέφρενη κερδοσκοπία και οι διαδοχικές κρίσεις τον κατέστρεψαν και πιστεύει ότι οι φοβερότεροι κάτοχοι χρηματικού και χρηματιστηριακού κεφαλαίου είναι Εβραίοι, πράγμα που άλλωστε είναι πάρα πολύ ορθό».

«Για αυτό τον έρωτα των Εβραίων για τον χρυσό δεν μπορεί να γίνει λόγος εδώ. Εάν πήρε υπερβολικές διαστάσεις ως το σημείο να γίνει για αυτή την φυλή το μοναδικό σχεδόν κίνητρο των ενεργειών της, εάν γέννησε ένα πολύ βίαιο αντισημιτισμό, δεν μπορεί πάντως να θεωρηθεί σαν μια από τις γενικές αιτίες του. Υπήρξε αντιθέτως το αποτέλεσμα αυτών των αιτιών και θα δούμε ότι εν μέρει τουλάχιστον, είναι ο απομονωτισμός, ο επίμονος πατριωτισμός και η υπερηφάνεια του Ισραήλ που τον ώθησαν να καταστεί ο τοκογλύφος ολόκληρου του κόσμου».

Ο Ρίχαρντ Βάγκνερ, ο Γερμανός μουσικοσυνθέτης έγραψε:

«Έτσι όπως είναι ο κόσμος σήμερα,ο Εβραίος είναι περισσότερο από χειραφετημένος, είναι ο κυβερνήτης. Και θα συνεχίσει να κυβερνά, όσο το χρήμα παραμένει η δύναμη στην οποία υποδουλώνονται όλες οι δραστηριότητες μας».

«Επιτρέψαμε στην Ιερουσαλήμ να έχει την απόλυτη κυριαρχία και ανακαλύψαμε προς δυσαρέσκεια μας ότι ο κύριος φον Ρότσιλντ, πολύ πονηρός για να ανακυρρήξει εαυτόν »Βασιλέα των Ιουδαίων», προτίμησε να παραμείνει »ο Εβραίος των Βασιλέων».

Κατά πόσο ισχύουν τα παραπάνω ή όχι μπορεί κάποιος απλά να συλλογιστεί τι συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα, αλλά και σε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Η πολιτική ορθότητα δεν κάνει ποτέ λόγο για τα πρωτόκολλα των σιωνιστών. Η προπαγάνδα τους ισχυρίζεται πως είναι πλαστά. Η πραγματικότητα όμως δείχνει ότι το σχέδιο εξελίσσεται με απόλυτη ακρίβεια σχετικά με τα πρωτόκολλα. Ιδού το εικοστό πρωτόκολλο:

«Αυτές τις μεταρρυθμίσεις που σχεδιάζουμε θα τις παρουσιάσουμε με τέτοιο τρόπο, ώστε να μην προκαλέσουμε ανησυχίες. Θα καταδείξουμε ότι οι μεταρρυθμίσεις είναι αναγκαίες λόγω του χάους που δημιούργησαν οι οικονομικές ατασθαλίες των χριστιανών. Η πρώτη ατασθαλία θα πούμε συνίσταται στο ότι ξεκινούν με την κατάρτιση ενός απλού προϋπολογισμού, ο οποίος αυξάνεται από χρόνο σε χρόνο, κι αυτό για τους εξής λόγους:
Αναβάλλουν αυτό τον προϋπολογισμό μέχρι τα μέσα του χρόνου. Μετά ζητούν επανορθωτικό προϋπολογισμό που τον σπαταλούν μέσα σε τρεις μήνες. Έπειτα ζητούν συμπληρωματικό και όλα αυτά καταλήγουν στον προϋπολογισμό εκκαθάρισης. Κι επειδή ο προϋπολογισμός του επόμενου χρόνου συντάσσεται στη βάση του συνόλου του γενικού προϋπολογισμού, η κανονική ετήσια διαφορά είναι 50% και ο ετήσιος προϋπολογισμός τριπλασιάζεται όσο αφορά τις δαπάνες κάθε δεκαετία.
Εξαιτίας αυτών των μεθόδων, που καθιερώθηκαν λόγω της αδιαφορίας των χριστιανικών κρατών, τα ταμεία τους είναι άδεια. Τα δάνεια που έρχονται στη συνέχεια καταβροχθίζουν τα υπόλοιπα και φέρνουν όλα τα κράτη στη χρεοκοπία. Κάθε δάνειο αποδείχνει την αδυναμία του κράτους. Τα δάνεια επικρέμανται σαν την δαμόκλειο σπάθη πάνω από τα κεφάλια των κυβερνώντων, οι οποίοι, αντί να παίρνουν ότι χρειάζονται με έκτακτη φορολογία από τους υπηκόους τους, έρχονται στους τραπεζίτες μας και ζητούν ελεημοσύνη.

Τα εξωτερικά δάνεια είναι βδέλλες που σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να τις αποσπάσει κάποιος από το σώμα του κράτους αν δεν αποσπαστούν από μόνες τους ή αν δεν τις κάψει το ίδιο το κράτος. Όμως τα χριστιανικά κράτη όχι μόνο δεν τις αποσπούν, αλλά εξακολουθούν να βάζουν και νέες στο σώμα τους, έτσι που δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι αυτή η εκούσια αφαίμαξη θα είναι και η αιτία για την καταστροφή τους.

Πραγματικά σε τι άλλο χρησιμεύει το δάνειο και ιδίως το εξωτερικό; Το δάνειο είναι η έκδοση κυβερνητικών τραπεζογραμματίων για τα οποία υπάρχει η υποχρέωση καταβολής ορισμένου τόκου ανάλογου με το ποσό του δανεισμένου κεφαλαίου. Αν το δάνειο έχει τόκο 5% , μέσα σε είκοσι χρόνια το κράτος έχει πληρώσει, χωρίς φυσικά κανένα απολύτως όφελος, τόσο ίσο με το δάνειο, μέσα σε σαράντα χρόνια το διπλάσιο, μέσα σε εξήντα χρόνια το τριπλάσιο ποσό, και το χρέος παραμένει πάντα χρέος ανεξόφλητο!»

Συνεπώς, οδηγούμαστε στο συμπέρασμα πως απέναντι μας δεν έχουμε τους Γερμανούς ή τους Γάλλους, αλλά τους Εβραίους οι οποίοι βρίσκονται πίσω από τα φερέφωνα του εκάστοτε χριστιανικού κράτους. Τα φερέφωνα αυτά ονομάζονται πολιτικοί. Πολλοί εξ αυτών είναι Εβραίοι. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει καμία σχέση με αυτό που δηλώνει το όνομά της. Το αποδεικνύουν τα όσα θεσπίζει και το τοκογλυφικό σύστημα που υποστηρίζει.

«Μα και οι Εβραίοι έχουν το αίσθημα της ανάγκης να ορίζουν άλλους και το καταφέρνουν με τα πλούτια τους. Έχουν υποχείρια σχεδόν όλη την Ευρώπη με το χρήμα». (Ίων Δραγούμης)

Αίας Δάλιος