Ανδρέας Δενδρινός: «Εσύ που…»

Εσύ που πονάς, βλέποντας αυτά που γίνονται γύρω σου…
Εσύ που ακούς την φωνή της ψυχής σου να σε προειδοποιή…
Εσύ που έχεις ακόμη μια γωνιά με φλόγα στην καρδιά σου…
Εσύ που μπορείς ακόμη να σκέπτεσαι στο σκοτάδι που σου ρίχνουν…
Εσύ που θέλεις να δικαιώσης την ανθρώπινη υπόστασί σου…
Εσύ που νιώθεις γύρω σου το ψέμμα, χωρίς να το συνειδητοποιής…
Εσύ που ζητάς αλήθεια να πιστέψης, φως για να διαβλέψης…
Εσύ που ψάχνεις να μείνης καθαρός μέσα στα σκουπίδια…
Εσύ που νοιώθεις αμόλυντος μέσα στην αρρώστεια…
Εσύ που ψάχνεις δύναμι για να τινάξεις τις αλυσσίδες της ψυχής…
Εσύ που θέλεις άλλο δρόμο απ’ εκείνο που σου επιβάλλουν…
Εσύ που αρνείσαι το σφυροκόπημα της καθημερινής σου σκέψεως…
Εσύ που θέλεις να είσαι υπεύθυνος μέσα σε ανευθύνους…
Εσύ που πιστεύεις ακόμη, ότι κάτι μπορείς να κάμης…
Εσύ που θέλεις να το κάμης και μόνος και με άλλους σαν εσένα…
Διάβασε, μάθε, σκέψου, κρίνε… κι αποφάσισε…
Και αμα αποφασίσεις, έλα…
Γιατί τίποτα δεν θερμαίνει την καρδιά, όσο η Πίστις…
Τίποτα δεν φωτίζει τον νου, όσο η Γνώσις…
Τίποτα δεν εξυψώνει, όσο ο Αγώνας…
Τίποτα δεν εξαγνίζει, όσο η Νίκη…

Ανδρέας Δενδρινός, Ελληνική πρόκλησις