Ο αντισημιτισμός του Μουσολίνι και του Μεταξά με πράξεις!

φβδφβ

Νέα σπορά διχόνοιας στον εθνικισμό πραγματοποιούν διάφοροι περίεργοι του χώρου που αμφισβητούν τις ιδεολογικές και πολιτικές ενέργειες μεγάλων εθνικιστών ηγετών του Μεσοπολέμου. Τα τελευταία χρόνια αμφισβητείται ο αντισημιτισμός του Μουσολίνι, του πατέρα του Φασισμού και γενικότερα του ανθρώπου που δημιούργησε ένα νέο πρότυπο εθνικιστικής και σοσιαλιστικής έκφρασης. Όλοι οι μεγάλοι ηγέτες των φασιστικών κινημάτων είχαν επαφές με τον ηγέτη της Ιταλίας κι όλοι εκφράστηκαν με θαυμασμό. Ο Χίτλερ κι ο Κοντρεάνου δεν αποτελούσαν εξαίρεση. Και μάλιστα έπλεκαν το εγκώμιο του «πραγματικού Ρωμαίου» όπως τον αποκαλούσε ο Χίτλερ μέχρι και τις τελευταίες μέρες της ζωής του. Ας θυμηθούμε εδώ μερικά από όσα γράφονται στα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών:

«Θα εμφανισθώμεν ως απελευθερωταί του εργάτου εκ του ζυγού τούτου, όταν θα του προτείνωμεν να εισέλθη εις τας τάξεις της στρατιάς των σοσιαλιστών, των κομμουνιστών, των αναρχικών, τους οποίους υποστηρίζομεν πάντοτε υπό το πρόσχημα αλληλεγγύης μεταξύ των μελών του κοινωνικού μασωνισμού ημών». (Πρωτόκολλο Τρίτο)

Το παραπάνω πρωτόκολλο αποτελεί την κατάλληλη εισαγωγή για τα όσα έγραψε ο Κοντρεάνου στο βιβλίο του «Οι λεγεωνάριοί μου»:
«Ήταν επίσης στο Βερολίνο και περίπου στην ίδια περίοδο, που άκουσα τα νέα για το μεγάλο Φασιστικό ξέσπασμα: την πορεία προς την Ρώμη και τη νίκη του Μουσολίνι. Χάρηκα τόσο πολύ, σαν να ήταν η χώρα μου που νίκησε. Υπάρχει ανάμεσα σε αυτούς που σε όλο τον κόσμο νοιάζονται για τους λαούς τους, ένας δεσμός συγγένειας, όπως υπάρχει και μεταξύ εκείνων που εργάζονται για την καταστροφή των εθνών.
Ο Μουσολίνι, ο γενναίος άνδρας που κατάφερε να σκοτώσει το θεριό, ήταν ένας από μας, γι’ αυτό όλα τα κεφάλια του θηρίου πέσανε να τον φάνε, απειλώντας τον με θάνατο. Για εμάς τους άλλους, θα είναι ένα φωτεινό άστρο που θα μας δίνει ελπίδα, θα είναι η ζωντανή απόδειξη ότι το θηρίο μπορεί να ηττηθεί, απόδειξη ότι μπορούμε να νικήσουμε. «Αλλά ο Μουσολίνι δεν είναι αντισημίτης. Άδικα χαίρεστε» ψιθύριζε ο εβραϊκός τύπος στα αυτιά μας. Δεν έχει σημασία αν χαροποιεί εμάς, το θέμα είναι γιατί εσείς οι Εβραίοι λυπάστε με τη νίκη του, αν δεν είναι αντισημίτης. Ποιο είναι το σκεπτικό της παγκόσμιας επίθεσης εναντίον του από τον εβραϊκό τύπο; […] Ο Ιουδαϊσμός έχει γίνει κύριος της ανθρωπότητας μέσω της Μασονίας και στη Ρωσία μέσω του κομμουνισμού. Ο Μουσολίνι έκοψε με μιας και τα δυο Ιουδαϊκά κεφάλια που απειλούσαν την Ιταλία: τον Κομμουνισμό και την Μασονία. Ο Ιουδαϊσμός εξαλείφθηκε και στις δυο εκφάνσεις του. Στην πατρίδα μας πρέπει να εξαλειφθεί ότι αντίστοιχο έχουμε εδώ: Εβραίοι, κομμουνιστές και Μασόνοι. Με αυτές τις σκέψεις εμείς, η Ρουμανική νεολαία εναντιωνόμασταν στις Ιουδαϊκές προσπάθειες να μας στερήσουν την χαρά της νίκης του Μουσολίνι».

Κατά ένα περίεργο τρόπο ο Αδόλφος Χίτλερ στον Β’ τόμο του «Mein Kampf» ισχυρίζεται τα ίδια για τον Μουσολίνι:
«Εκείνη την εποχή – το ομολογώ ειλικρινά – ένιωθα βαθύ θαυμασμό για τον μεγάλο αυτό άνδρα που πίσω από τις Άλπεις, εμπνευσμένος απ’ τον θείο έρωτα για την πατρίδα του, αντί να συμμαχήσει με τους εσωτερικούς εχθρούς της Ιταλίας, χρησιμοποιούσε όλα τα μέσα για να τους καταστρέψει. Αυτό το χαρακτηριστικό που τοποθετεί τον Μουσολίνι στη χορεία των μεγάλων ανδρών τούτης της γης, είναι η απόφαση του να μη μοιρασθεί την Ιταλία με τους Μαρξιστές, μα το αντίθετο, ορκίστηκε να τους καταστρέψει για να διαφυλάξει την πατρίδα του από τον διεθνισμό. Κάτω από αυτή την σύγκριση οι εμποράκηδες πολιτικοί μας ομοιάζουν οικτροί νάνοι και σου σφίγγεται η καρδιά όταν βλέπεις αυτά τα μηδενικά, να τολμούν να κριτικάρουν ένα άνθρωπο που είναι χίλιες φορές ανώτερος τους! Και πόσο παράξενα κωμικά φαίνεται αυτό όταν συμβαίνει σε μια χώρα που μόλις πριν από μισό αιώνα είχε έναν Βίσμαρκ για αρχηγό!
Ο αγώνας που διεξάγει η φασιστική κυβέρνηση, μπορεί στο βάθος του να είναι δίχως κρίση (αλλά εγώ προσωπικά δεν το πιστεύω), ενάντια στα τρία κύρια όπλα των Εβραίων, είναι η καλύτερη ότι μπορεί ακόμη και με πλάγια μέσα να τσακίσει τα δηλητηριασμένα βέλη αυτής της δύναμης που υψώνεται πάνω απ΄τα κράτη. Οι αντιρρήσεις των μυστικών μασονικών οργανώσεων, οι διώξεις του διεθνιστικού Τύπου και παράλληλα η ισχυροποίηση, προοδευτικά της φασιστικής θεωρίας μέσα στο κράτος, θ’ αναγκάσουν, καθώς τα χρόνια περνούν, την ιταλική κυβέρνηση να υπερασπισθεί ολοένα και περισσότερο τα συμφέροντα του ιταλικού λαού, χωρίς να ενδιαφέρεται για τους συριγμούς των εβραϊκών φιδιών που απειλούν ολόκληρο τον κόσμο».

Παραθέτουμε και την ένατη παράγραφο του «Manifesto della razza» που δημοσιεύθηκε  από το Υπουργείο Λαϊκού Πολιτισμού (Ministero della Cultura e Popolare) στην εφημερίδα «Il Popolo d’ Italia» στις 25 Ιουλίου του 1938 με την υπογραφή 10 διανοουμένων Ιταλών φασιστών:

«9. Οι Εβραίοι δεν ανήκουν στην ιταλική φυλή. Δεν απέμεινε γενικώς τίποτ’ από τους Σημίτες που στο πέρας των αιώνων κατέφτασαν στην ιερή γη της πατρίδας μας. Ακόμη και από την κυρίευση της Σικελίας απ’ τους Άραβες δεν έχει μείνει τίποτα εκτός από ορισμένα ονόματα, και εξάλλου η διαδικασία αφομοίωσης ήταν πάντα πολύ γρήγορη στην Ιταλία. Οι Εβραίοι είναι ο μοναδικός πληθυσμός που δεν αφομοιώθηκε ποτέ στην Ιταλία γιατί αποτελείται από μη ευρωπαϊκά φυλετικά στοιχεία, τελείως διαφορετικά από τα στοιχεία που αποτέλεσαν την καταγωγή των Ιταλών.» 

Αυτά έλεγαν λοιπόν για τον Μουσολίνι εκείνοι που αγωνίζονταν εκείνη την εποχή, κόντρα σε όσα υποστήριζε ο εβραϊκός τύπος. Κι όμως οι σημερινοί ελεεινοί και πονηροί που λυμαίνονται τον εθνικισμό δηλώνουν και προπαγανδίζουν όσα έλεγαν οι Εβραίοι τότε. Και μας τα πασάρουν και σήμερα. Και πλάι στον Μουσολίνι χτυπούν με τις ίδιες κατηγορίες και τον Ιωάννη Μεταξά, για τον οποίο ο Γκαίμπελς είπε: «Ο κύριος Μεταξάς, διά τον οποίον τρέφω έναν ειλικρινή θαυμασμόν, παρέσχεν εις την Ελλάδα μια τεράστιαν υπηρεσίαν, την οποία όσοι δεν αντελήφθησαν ακόμη, θα την αντιληφθούν αργότερα. Ο κ. Μεταξάς έκαμεν αυτό που έπρεπε. Διότι το καθήκον ενός πολιτικού ηγέτου είναι να προβλέπη κάθε κίνδυνον και να παρεμβαίνη εις την κατάλληλον στιγμήν, να μη περιμένη δε τας παραμονάς της εκρήξεως ενός κινδύνου. Έσωσε την Ελλάδα από τον κομμουνισμόν και παρέσχε και εις την επίλοιπον Ευρώπην μίαν υπηρεσίαν. Αν η Ισπανία είχε προς διετίας έναν Μεταξά, δεν θα είχε φθάσει εις την σημερινήν καταστροφήν, δεν θα είχαν εξολοθρευθή αι αναντικατάστατοι αξίαι της, τα θαύματα της τέχνης θα υπήρχαν ακόμη».

Και ακριβώς όσα είπαν ο Χίτλερ κι ο Κοντρεάνου ότι έκανε ο Μουσολίνι στην Ιταλία, τα έπραξε κι ο Μεταξάς. Και τις στοές έκλεισε, και τους προσκόπους κατήργησε και πήρε τα παιδιά που ανήκαν στους προσκόπους και τα ενσωμάτωσε στην Ε.Ο.Ν. Γράφει ο Ανδρέας Δενδρινός: «Η λυσσώδης προσπάθεια του Τεκτονισμού, μέσω των «προσκόπων» εναντίον κάθε άλλης μορφής οργανώσεως της Νεολαίας, γνωστή εδώ και από την αντίδρασι του κατά των Αλκίμων και της ΕΟΝ, δίνει το μέτρο της υφής του και των σκοπών του ως προς τους νέους. Αποτελεί απόλυτη υποχρέωσι και καθήκον για κάθε εθνοκράτη και κάθε Έλληνα, Ευρωπαίο ή Λευκό, η Συντριβή του Τεκτονισμού και η απομυθοποίησις της απάτης των αθανάτων αρχών του».

Ο Μεταξάς σημείωσε στο ημερολόγιο του κατά την διάρκεια του πολέμου: «Η Ελλάς έγινε από της 4ης Αυγούστου Κράτος αντικομμουνιστικό, Κράτος αντικοινοβουλευτικό, Κράτος ολοκληρωτικό, Κράτος με βάσι αγροτική και εργατική, και κατά συνέπεια αντιπλουτοκρατικό. Δεν είχε βέβαια κόμμα συγκεκριμένο να κυβερνά. Αλλά κόμμα ήταν όλος ο Λαός, εκτός από τους αδιόρθωτους κομμουνιστάς και τους αντιδραστικούς παλαιοκομματικούς».

To πόσο αντισημίτης ήταν ο Μεταξάς μπορούμε να το δούμε ακόμα και στις σκέψεις του συγκριτικά με τα πρωτόκολλα των σιωνιστών: «Αυτό το είδος της Δημοκρατίας χρειάζεται εκλογές καθολικής μυστικής ψηφοφορίας, άρα οργανωμένα κόμματα και συνεπώς μεγάλα κεφάλαια. Χρειάζονται για τον ίδιο λόγο εφημερίδες, άρα μεγάλα κεφάλαια. Χρειάζεται εκλογική οργάνωση κάθε φορά και εκλογικούς αγώνες, άρα χρήματα. Και τόσα άλλα που απαιτούν κεφάλαια. Επομένως μόνον οι κάτοχοι του μεγάλου κεφαλαίου ή τα όργανά τους μπορούν να κάνουν τέτοιους αγώνες. Άνθρωποι ή και ομάδες ανθρώπων χωρίς κεφάλαια όσο μεγάλα και αν είναι τα ιδανικά που υπερασπίζονται, είναι προωρισμένοι να χάσουν. […] Κράτη που επικρατεί η διευθυνομένη οικονομία όσον και αν είναι δημοκρατικά – και εννοούμε αυτά που αποσκοπούν στο πραγματικό γενικό συμφέρον του λαού – δεν συμφέρουν στον Καπιταλισμό. Γιατί μέσα σε τέτοια κράτη δεν είναι δυνατή η εκμετάλλευση του συνόλου του Λαού από τους εκπροσώπους του Καπιταλισμού. Ακόμα δε περισσότερο όταν τα κράτη αυτά είναι ολοκληρωτικά. Γιατί εκεί μέσα ούτε καν τον Τύπο μπορεί να έχει ο Καπιταλισμός στα χέρια του, ούτε την Κοινή Γνώμη να διευθύνει κατά τα συμφέροντά του, ούτε με κομματικές μανούβρες να αναποδογυρίζει ότι δεν τον συμφέρει, ούτε με εκλογές να γίνεται κύριος της Κρατικής Μηχανής».

Κι ιδού τι λέει το Ένατο Πρωτόκολλο: «Η διαίρεση του λαού σε κόμματα τους έχει υποτάξει όλους στην διάθεσή μας, διότι, για να υποστηρίξει κάποιος μια ανταγωνιστική πάλη, χρειάζεται χρήμα, και το χρήμα βρίσκεται ολόκληρο στα χέρια μας. Βάλαμε χέρι στη δικαιοσύνη, στις εκλογές, στον τύπο, στην ατομική ελευθερία και προπαντός στην εκπαίδευση και την ανατροφή, οι οποίες είναι οι ακρογωνιαίοι λίθοι της ελεύθερης ύπαρξης».

Η Σίτσα Καραϊσκάκη έγραψε: «Επρεπε να φτάση η 4η Αυγούστου του 1936, που καταπιάστηκε την ελευθερία του Ελληνικού Λαού από σαθρά κοινοβούλια, από εκμεταλλευτές, από εργατοπατέρες, από κομμουνιστές, για να μπορέση η δημιουργική λαϊκή τάξη να πάρη μέρος κι αυτή στα αγαθά του πολιτισμού τα υλικά, τα πνευματικά και ψυχικά». 

Αν αυτό δεν είναι εθνικισμός, αν αυτό δεν είναι αντισημιτισμός, αν αυτό δεν είναι καθεστώς φασιστικό και εθνικοσοσιαλιστικό, κι αν όλοι αυτοί οι μεγάλοι φασίστες ηγέτες δεν ήταν σωστοί και καθαροί, τότε, ποιοι είναι;

Αίας Δάλιος