Υπέρ Πίστεως και Πατρίδος

17

Υπέρ Πίστεως και Πατρίδος. Το σύνθημα αυτό αποτελεί την επιτομή του Ελληνικού Πνεύματος και της Ελληνικής Ψυχής από τα αρχαία χρόνια, στα μεσαιωνικά, από εκεί στα επαναστατικά και από τα επαναστατικά στα σύγχρονα που διανύουμε. Είναι ιερή παρακαταθήκη της φυλής μας,η οποία παραδίδεται από γενιά σε γενιά σαν σκυτάλη, διατυπωμένη και συμπυκνωμένη σε ένα σύνθημα,όπου περιέχει όλη την πεμπτουσία της αποστολικής και διαφωτιστικής μας υπάρξεως, και η οποία φτάνει ως εμάς τους Έλληνες και βαραίνει ακόμα περισσότερο από όλους, εμάς τους Έλληνες Εθνικιστές.
Είναι η ρήση των Αρχαίων Ελλήνων για τον ιερό αγώνα «Υπέρ Βωμών και Εστιών» το οποίο με το πέρασμα των αιώνων εξελίχθηκε σε «Υπέρ Πίστεως και Πατρίδος». Διότι με τι άλλο μπορεί να ταυτιστεί ο βωμός παρά με την πίστη ενός λαού; Και τι άλλο μπορεί να είναι η εστία παρά την ίδια την πατρίδα μας;
Eίναι η ίδια και απαράλλαχτη ρήση των βυζαντινών προγόνων μας που διατυπώθηκε διά στόματος του Αγίου Ιωάννη Βατάτζη Γ΄ Δούκα, αυτοκράτωρ της Νίκαιας, ως απάντηση στον Γρηγόριο Θ’ τον τότε πάπα της Ρώμης, και τον μετέπειτα νεοπλατωνικό φιλόσοφο και θεολόγο Γεώργιο Πλήθων Γεμιστό.
Είναι το ίδιο λάβαρο με το ίδιο σύνθημα που ύψωσαν οι Έλληνες αγωνιστές την μεγάλη εκείνη μέρα της Εθνεγερσίας. Και δεν θα μπορούσαν να πράξουν αλλιώς, μιας και όταν έκαναν την επανάσταση τους αυτούς ακριβώς συλλογίζονταν και έρχονταν νοερά τα πρόσωπα τους στο θυμικό τους. Εις το όνομα αυτών των δύο απαρέγκλιτων και αθάνατων αρχών την κήρυξαν και δια αυτόν τον λόγο επέτυχαν την πολυπόθητη λευτεριά. Έτσι έφτασε και σε εμάς αυτή η παρακαταθήκη…..
Και αφού έφτασε σε εμάς αυτή η ρήση, τέθηκε κατά καιρούς το ερώτημα γιατί πρώτα η πίστις και μετά η πατρίς; Γιατί χρειαζόμαστε πίστη; Γιατί αυτή την πίστη που έχουμε τώρα; Kαι θα απαντήσω ευθύς αμέσως γιατί πρώτα χρειαζόμαστε πίστη και μετά τον αγώνα! Διότι χωρίς πίστη αγαπητοί μου φίλοι, ο αγώνας είναι αδύνατος!
Χωρίς πίστη να ζεσταίνει την καρδιά σου, χωρίς πίστη να ξέρεις ότι αγωνίζεσαι για ένα ανώτερο ιδανικό – αυτό της λευτεριάς – χωρίς πίστη στην ιερότητα του αγώνος και χωρίς πίστη πως έχεις την Θεία Πρόνοια με το μέρος σου,δεν δύναται να κερδίσεις. Πίστη στον Θεό σημαίνει και Πίστη στην Πατρίδα. «Θρησκεία για μας πατρίδα σημαίνει», έλεγε ο Ψυχάρης.
Πάρτε για παράδειγμα τους αγωνιστές μας, από τον μέγα Στρατηγό Θεόδωρο Κολοκοτρώνη μέχρι τον Γεώργιο Καραισκάκη, οι οποίοι πριν ξεκινήσουν οποιαδήποτε μάχη έκαναν την προσευχή τους και ζητούσαν από την Παναγία Στρατηγό να ευλογήσει τα όπλα τους για να τους φέρει την νίκη. Ότι ακριβώς έκαναν και οι αρχαίοι ζητώντας από μια άλλη Στρατηγό, την Αθηνά, η οποία ήταν η θεά του δικαίου και αμυντικού πολέμου την εποχή εκείνη, για να φέρει την νίκη στα ελληνικά όπλα έναντι των τότε βαρβαρικών ορδών. Πάρτε για παράδειγμα την τελευταία ηρωική και εμβληματική μορφή ενός άλλου Στρατηγού μας, αυτή του Γεώργιου Γρίβα Διγενή, ο οποίος έδινε στους αντάρτες τους να διαβάσουν την Καινή Διαθήκη ώστε να πολεμήσουν με αυταπάρνηση και με αυτοθυσία τον εχθρό έχοντας γνώση και πίστη πως ακόμα και αν πεθάνουν, άγγελοι θα τους περιμένουν στις πύλες ώστε να τους οδηγήσουν να ανέλθουν σε έναν άλλον κόσμο πολύ καλύτερο, πολύ λαμπρότερο και πολύ δικαιότερο διότι πολέμησαν για μια ανώτερη Ιδέα: «Για του Χριστού την Πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία».
Για αυτό κάθε φορά που μέμφεστε τα ιερά και τα όσια, να θυμάστε πως με αυτό τον τρόπο είναι σαν να μέμφεστε τους προγόνους σας που πίστεψαν σε αυτά που τους ενέπνευσαν και τα κατάφεραν.
Και τώρα εμείς οι εθνικιστές….. Δυστυχώς εμείς οι Έλληνες εθνικιστές απολέσαμε την πίστη μας….
Ενώ υπάρχει θέληση για εθνικιστικό αγώνα, δεν αγωνιζόμαστε. Ενώ θέλουμε να βγούμε στους δρόμους, δεν το πράττουμε. Ενώ έχουμε χίλιους οκτακόσιους είκοσι ένα λόγους να αντιδράσουμε, δεν αντιδράμε. Διότι δεν υπάρχει η ακλόνητη πίστη προς την ιερότητα της Ιδέα μας και κοινή πεποίθησις πως θα νικήσουμε. Δεν υπάρχει το κοινό θρησκευτικό αίσθημα που φώλιαζε στις καρδιές των επαναστατών μας. Ήταν μάχες Φωτός και Σκότους. Ήταν Αγώνας Ζωής και Θανάτου. Ήταν ο Ελληνικός Πολιτισμός έναντι της τουρκικής Βαρβαρότητας. Ο Διονύσιος Σολωμός έλεγε »Βάλτε μέσα στην καρδιά σας την Ελλάδα και θα νιώσετε κάθε είδους μεγαλείο».
Βάλτε μέσα στην ψυχή σας την πίστη και αυτή θα σας λυτρώσει. Αυτή θα σας ανακουφίσει και αυτή θα σας οδηγήσει στον ιερό εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα. Αυτή θα σας προικίσει με ψυχικό σθένος και με εσωτερικά πνευματικά πολεμοφόδια. Διότι ο άνθρωπος που δεν διαθέτει ψυχική ηρεμία μέσα του δεν μπορεί να εκφράσει ορθώς έναν υγιή και ανώτερο εθνικισμό και ή θα οδηγήσει σε λανθασμένες κατευθύνσεις τους συναγωνιστές του ή θα οδηγηθεί αυτός στο έρεβος. Γι’ αυτό τον λόγο, πρώτα πιστεύεις και μετά αγωνίζεσαι! Ακόμα και να μην νικήσεις, τουλάχιστον πίστεψες και αγωνίστηκες.
Υπέρ Πίστεως και Πατρίδος λοιπόν….«Πρέπει να τους δώσω την εθνική πίστη», έλεγε ο Δραγούμης κι αυτό ήταν ορθό διότι εντός του εθνικού βρίσκεται και η πίστη σε έναν Θεό. Κι ο Αχιλλέας Παράσχος πιστά εποίησε το αρχαίο «Υπέρ Βωμών και Εστιών» που σημαίνει ότι όταν πολεμάμε υπέρ Πατρίδος προστατεύουμε τα θρησκευτικά μας ήθη – έθιμα και τις εστίες μας. Έτσι λοιπόν τελειώνει το ποίημά του με τίτλο «Η πατρίς»: «Πές μας τοῦ εἶπ’ ὁ δάσκαλος – κ’ ἐσὺ γιὰ τὴ γλυκειά μας Πατρίδα τὴν ἰδέα σου;…» Ἐστράφηκεν ἐκεῖνο καὶ ἀπεκρίθη μ’ ἀργυρῆ φωνή· – «Ἡ Ἐκκλησιά μας!».

Φίλιππος Γ. Νατσιόπουλος