Jose Antonio Primo de Rivera και ύμνος Ισπανικής Φάλαγγας

Josè-Antonio-Primo-De-Rivera

«Ούτε οι Δεξιές ούτε οι Αριστερές διαθέτουν το σωστό φάρμακο. Η νίκη της μιας απαιτεί την ήττα της άλλης. Δεν μπορεί να υπάρξει εθνική ομοψυχία, όταν η Πατρίδα βρίσκεται χωρισμένη στα δύο αυτά αδιάλακτα κομμάτια: εκείνο των ηττημένων, πλημμυρισμένων από πίκρα για την ήττα και εκείνο των νικητών, οι οποίοι γιορτάζουν τον θρίαμβο τους. Μια γόνιμη συνύπαρξη επιτυγχάνεται μόνο στην περίπτωση κατά την οποία η πολιτική δεν εξαρτάται από κανένα κόμμα και από καμιά πολιτική τάξη, αλλά βρίσκεται αποκλειστικά στην υπηρεσία της Ισπανίας, διασφαλίζοντας το μέλλον της και την ενότητα της, επιλύοντας τα προβλήματα των Ισπανών με μόνο κριτήριο την δικαιοσύνη και το συμφέρον της Πατρίδας».

«Οπουδήποτε υπάρχουν εργάτες που είναι περήφανοι για τους εαυτούς τους όταν δηλώνουν πως είναι μαρξιστές, σε πολλές πόλεις της Ισπανίας έχουν αφιερώσει στον Καρλ Μαρξ δρόμους και πλατείες, όμως ο Μαρξ ήταν ένας Γερμανοεβραίος που από το γραφείο του με τρομερή απάθεια παρατηρούσε τα πιο δραματικά γεγονότα του καιρού του. Ήταν ένας Γερμανοεβραίος που ατένιζε τα αγγλικά εργοστάσια του Μάντσεστερ και ενώ διατύπωνε αδυσώπητους νόμους πάνω στην συσσώρευση των κεφαλαίων και στην παραγωγή, στα συμφέροντα του εργοδότη και των εργαζομένων, ταυτόχρονα έγραφε γράμματα στον φίλο του Φρειδερίκο Ένγκελς, λέγοντας του πως οι εργάτες ήταν όχλος και συρφετός για τους οποίους θα έπρεπε να νοιάζεται τόσο μόνο, όσο θα χρησίμευαν για την παραδοχή της ιδεολογίας του».

«Ο Σοσιαλισμός έφτασε να καθορίζει πως ο ταξικός αγώνας δεν θα είχε τέλος και διαβεβαίωνε πως η Ιστορία πρέπει να ερμηνευθεί υλιστικά και πως για την εξήγηση της Ιστορίας μετρούν μόνο τα οικονομικά φαινόμενα. Όταν ο μαρξισμός αποκορυφώνεται σε μια οργάνωση παρόμοια με την ρωσική αρχίζει να λέει στα παιδιά ήδη από το σχολείο πως η θρησκεία είναι το όπιο του λαού, πως η πατρίδα είναι η λέξη που καταπιέζει κι ακόμη πως η ντροπή και η αγάπη των γονέων προς τα παιδιά είναι αστικές προλήψεις που πρέπει πάση θυσία να εκριζωθούν. Ο Σοσιαλισμός κατέληξε να σημαίνει αυτό το πράγμα. Εσείς πιστεύετε πως αν οι εργάτες το γνώριζαν, θα μπορούσαν να αισθανθούν ποτέ συμπάθεια για ένα πράγμα τόσο τρομερά φρικιαστικό και απάνθρωπο που εμπνεύστηκε εκείνος ο Γερμανοεβραίος που ακούει στο όνομα Καρλ Μαρξ;»

«Περιφρονούμε το καπιταλιστικό σύστημα που αδιαφορεί για τα συμφέροντα του λαού, που καθιστά απάνθρωπη την ατομική ιδιοκτησία, που συμπυκνώνει τους εργαζόμενους σε μια άμορφη μάζα, χαρακτηριζόμενη από την δυστυχία και την απόγνωση. Στον ίδιο βαθμό η πνευματική και η Εθνική μας αντίληψη περιφρονεί και τον Μαρξισμό. Θα προσανατολίσουμε την τάση των εργατικών τάξεων που σήμερα έχουν εκτροχιασθεί από τον μαρξισμό και θα απαιτήσουμε την ενεργητική συμμετοχή τους στο μεγάλο έργο της αναδημιουργίας του Εθνικού Κράτους.»

«Ο πρώτος στόχος του πλούτου – έτσι θα διατυπωθεί από το Νέο Κράτος – είναι η καλυτέρευση των συνθηκών διαβιώσεως του λαού. Δεν είναι πλέον ανεκτό να ζουν μέσα στην αθλιότητα τεράστιες μάζες του λαού για να γεύονται οι λίγοι τις πολυτέλειες και τα προνόμια. Το Κράτος θα αναγνωρίσει την ατομική ιδιοκτησία, σαν νόμιμο μέσο για την επίτευξη της ατομικής και κοινωνικής ευημερίας και θα την προστατεύσει από τις καταχρήσεις του μεγάλου οικονομικού κεφαλαίου, των κερδοσκόπων και των τοκογλύφων. Όλοι οι Ισπανοί έχουν δικαίωμα εργασίας. Όλοι οι οργανισμοί έχουν χρέος να συμπαρασταθούν σε όλους όσους είναι άνεργοι λόγω ανωτέρας βίας. Όλοι οι ικανοί Ισπανοί έχουν υποχρέωση να εργάζονται. Το Νέο Κράτος δεν πρόκειται να ανεχθεί όσους αρνούνται να εργαστούν με σκοπό να ζουν παρασιτικά στις πλάτες των άλλων».

«Η Πατρίδα είναι μια μεταφυσική σύνθεση, μια σύνθεση αδιαίρετη με τις δικές της υποχρεώσεις που πρέπει να φέρει σε πέρας. Εκείνο που θέλουμε είναι το σημερινό κίνημα και το κράτος που θα δημιουργήσει να είναι το ικανό, αυταρχικό μέσο, στην υπηρεσία μιας ανεξαρτήτου ενότητος, αυτής της αέναης και αμετάβλητης ενότητας που ονομάζεται Πατρίδα».

«Η φάλαγγα δεν έχει εκατομμύρια για να τυπώσει βιβλία και αφίσες. Η Φάλαγγα δεν διαθέτει αυτοκίνητα για την περιφορά των διαφωτιστών της. Η Φάλαγγα όμως έχει ανάγκη να γίνει γνωστή όπως ακριβώς είναι: νέα, φτωχή και ευτυχισμένη. Αφήνουμε τα εκατομμύρια και τα αυτοκίνητα στους πλούσιους δημαγωγούς και μαρξιστές και αρχίζουμε με ταπεινότητα μια πορεία προς τους ταπεινούς».

«Όταν γίνεται αναφορά κάποιων δικών μας είναι σε μερικές περιπτώσεις μια σχολή Πάθους και Θυσίας που πρέπει να βιώσουμε μέσα στην σιωπή. Σε άλλες περιπτώσεις είναι αιτία οργής και εκδικήσεως. Όμως οι νεκροί μας δεν θα γίνουν ποτέ όργανα «διαμαρτυρίας» με τον τρόπο των φιλελευθέρων. Εμείς δεν διαμαρτυρόμαστε. Εμείς δεν βεβηλώνουμε τα λείψανα των μαρτύρων μας με κλαψιάρικα άρθρα που θυμίζουν Ιερεμίες, ούτε τα εκμεταλλευόμαστε για να λάβουμε κάποια πολιτικά ανταλλάγματα στα βρωμερά βελούδινα έδρανα του κοινοβουλίου».

«Αυτοί που σας διευθύνουν και σας εκμεταλλεύονται για να μπορούν να καταλαμβάνουν συνεχώς καλύτερες θέσεις την στιγμή που εσείς αντιμετωπίζετε την πείνα και την καταπίεση, δεν θέλουν να ακούσετε τις ιδέες μας. Αν όπως λένε οι ιδέες μας είναι βλαβερές για εσάς, τίποτε δεν θα μπορούσε να τις καταρρίψει όσο η δημοσιότητα».

Για τον Μπενίτο Μουσολίνι έγραψε:

«Ποιο σύστημα διακυβερνήσεως; Ποιο σύστημα μέτρων και σταθμών, συμβουλίων και συνελεύσεων μπορεί να αντικατασταθεί με την εικόνα αυτή του ήρωος που έγινε Πατέρας, ένας πατέρας που αγρυπνά πάνω από τις αγωνίες και την ανάπαυση του λαού του;» 

Για τον Φασισμό:

«Η παγκοσμιότητα του Φασισμού βρίσκεται στην θέληση να αναζωογονήσει όλους τους λαούς, να τους κάνει να επιστρέψουν στις ρίζες. Με το φασιστικό πνεύμα οι Ιταλοί ξαναβρήκαν την Ιταλία. Με το ίδιο πνεύμα οι Ισπανοί θα ξαναβρούμε την Ισπανία. Ο Φασισμός έχει την αρετή να ανασταίνει. Το φάρμακο είναι το ίδιο για όλους, όμως ο καθένας ανασταίνεται σύμφωνα με την δική του αρχή. Χωρίς τον Φασισμό δεν υπάρχει ανάσταση. Χωρίς την φασιστική νοοτροπία δεν μπορεί να έρθει στο φως η παράδοση».