Η Αναζωογόνησις του Εθνικού χώρου

ceb3ceb9ceb1cebdcebdcf8ccf80cebfcf85cebbcebfcf82-cf80ceb5cf81ceb9cebacebbceaecf82-cf83cebaceafcf84cf83cebf

Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία όπου σε κάθε εποχή κοινωνικής αποσύνθεσης, αποχαλίνωσις των ηθών, εκφυλισμού των άρχουσων τάξεων και έλλειψις ιδανικών, εμφανίζονται προ της τελικής πτώσεως ενός πολιτισμού ορισμένες πεφωτισμένες προσωπικότητες ως τελευταίοι ‘’ιεροκήρυκες’’ υψηλών ιδεών και απεσταλμένοι των ουρανών δια να μπορέσουν με τον λόγο να κινητοποιήσουν τους ιθύνοντες ώστε να προλάβουν τις προελαύνουσα παρακμή. Συνήθως οι άνθρωποι τούτοι αποτελούν τους τελευταίους φάρους ενός μεγάλου εθνικού πολιτισμού οι οποίοι διακρίνονται δια το ήθος τους, την οξυδέρκεια τους, την ευρυμάθεια τους, την διορατικότητα τους, πολλές φορές δε και για την προφητικότητα τους. Είναι αυτοί οι οποίοι μέσα από ακατάπαυστη μελέτη, διαρκή παρατηρητικότητα και αξιομνημόνευτη αντιληπτικότητα κατανοούν την λανθασμένη μέθοδο διοικήσεως και πνεύματος των ηγεμόνων και στρέφονται με προτρεπτικούς λόγους, ενίοτε και με τις προσωπικές τους δράσεις στην επαναφορά της κοινωνίας στην μόνη ιδέα που μπορεί να αναζωογονήσει ένα έθνος και να το διατηρήσει στην ζωή γλιτώνοντας την από βέβαιο θάνατο, την Επιστροφή στις Ρίζες. (Ότι ανθίζει έχει ρίζες, αν θες να ανθίσεις φύλαξε τις ρίζες σου)

Η Επιστροφή στις Ρίζες έχει να κάνει με λησμονημένες ιδέες, με ξεχασμένους ανθρώπους που λειτούργησαν ως πυλώνες ενός πολιτισμού ή και με παλαιά κοινωνικά και διοικητικά συστήματα, όπως αυτό του κοινοτισμού. Τέτοιες προσωπικότητες παραδείγματος χάριν ήταν ο Γεώργιος Πλήθων Γεμιστός, ο Φιοντόρ Ντοστογιέφκσι, ο Κονσταντίν Λεοντίεφ και ο Περικλής Γιαννόπουλος.

Ο Γεώργιος Πλήθων Γεμιστός ήταν ο τελευταίος λαμπρός νους που συνέλαβε την ιδέα της άμεσης ριζοσπαστικής επανελλήνησις της αυτοκρατορίας ως την μόνη ικανή ιδέα αναδιάρθρωσης και ανασύστασης της κατακερματισμένης αυτοκρατορίας του έθνους μας. Ήταν αυτός ο τελευταίος βυζαντινός φιλόσοφος όπου με την βαθιά του και ειλικρινή του πεποίθηση ‘’Έλληνες εσμέν το γένος, ως η τε φωνή και η πάτριος παιδεία μαρτυρεί’’, τις καινοτόμες ιδέες του περί ισότιμης κατανομής της γης στους αγρότες και την δημιουργία ομοεθνούς και ομόθρησκου στρατού προσπαθεί να εντρυφήσει στην αρχοντική αυλή το Νέον Πνεύμα που θα σώσει τον Ελληνισμό και θα αναζωογονήσει την Αυτοκρατορία των Παλαιολόγων.

Ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι αποτελεί μεταφορικά τον προφήτη της Ρωσικής Επανάστασης, μιας όμως επανάστασης της οποίας ο Ρώσος λογοτέχνης δεν θα ήταν ποτέ σύμφωνος ως βαθύτατα χριστιανός Ορθόδοξος και λάτρης της ρωσικής ιερής παραδόσεως. Ο Ντοστογιέφσκι ήταν αυτός όπου είχε δηλώσει πως ‘’Αν ο Χριστός πήγαινε στην μία πλευρά και όλος ο κόσμος στην άλλη, εγώ θα πήγαινα με τον Χριστό’’.  Οπότε η χρήσις και εκμετάλλευσις του ονόματος του από τους κομμουνιστές μόνο ως προπαγάνδα μπορεί να εκλαμβάνεται μιας και ως γνωστόν οι κομμουνιστές προτίμησαν να επιλέξουν το μέρος του Μαμμωνά και να παρασύρουν μαζί τους και ολόκληρο τον κόσμο. Ίσως αν οι τσάροι αποφάσιζαν να μελετήσουν τα πολύκροτα έργα του Ρώσου συγγραφέα να είχαν αντιληφθεί πως οι ιστορίες του και οι αντικατοπτρίσεις των ανθρωπίνων χαρακτήρων και των ψυχολογικών φαινομένων των δεν ήταν αποκυήματα της φαντασίας του αλλά κοινωνικές μελέτες εμβριθούς παρατηρητικότητας και υψηλού στοχασμού για την συσσώρευση κοινωνικών, πολιτικών και ηθικών προβλημάτων της ρωσικής κοινωνίας οι οποίες συντόμως θα την μετέτρεπαν από ‘’Αγία Αυτοκρατορία’’ σε σατανική Σοβιετική Δημοκρατία.

Ο Κονσταντίν Λεοντίεφ αποτελεί μιαν άλλη εξέχουσα και άγνωστη σε πολλούς από εμάς προσωπικότητα της ρωσικής πνευματικότητας. Άνθρωπος πολυμαθής, ασκητικός, αγχίνους, θρησκευόμενος διαποτίζεται από σφοδρό αντιδυτικό πνεύμα καθότι θεωρούσε πως κάθε προοδευτική ιδέα της κοινωνίας και της ιστορίας οδηγεί σταδιακώς στην διαφορετικότητα και νομοτελειακώς στην εξισωτική ισοπέδωση με αποτέλεσμα την παρακμή του πολιτισμού. Θεωρούσε το Βυζάντιο ευλογία για την Ρωσία χρεώνοντας στην Αυτοκρατορία μας πως έδωσε ζωή και ρόλο ύπαρξης στο ρωσικό έθνος. Υπήρξε κυριολεκτικώς προφητικός καθότι ως πνευματικός άνθρωπος είχε ενοράσεις και μπόρεσε να δει την ανατροπή της ρωσικής αυτοκρατορίας των τσάρων από μια αντίχριστη αίρεση, τους τρεις παγκόσμιους πολέμους που θα επακολουθήσουν και την κατάκτηση του κόσμου και των ψυχών από την τεχνολογία όπου θα σημάνει και το τέλος αυτού.

Ο Περικλής Γιαννόπουλος υπήρξε ο ευγλωττότερος, ο ειλικρινότερος και ο ελληνικότερος των τελευταίων αιώνων. Έχοντας ο ίδιος μία ξέγνοιαστη ζωή γεμάτη ταξίδια, χαρές, γυναίκες και ξενύχτια λόγω του θανάτου του πατέρα του αναγκάζεται να μεταφράζει Γάλλους λογοτέχνες πλέον για να βγάλει τα προς το ζην, εξ’ αίφνης βλέπει το φως το ελληνικό, εισχωρεί με όλη του την ακτινοβολία του εντός του υποτάσσοντας τον στις ευεργετικές και ανανεωτικές του επιδράσεις. Από τότε δήλωσε αιώνιος Εραστής της Ελληνικής Γης, Κοινωνός της Ελληνικής Παραδόσεως και αμετακλήτως Έλλην και μόνον Έλλην!
Το πλούσιο έργο του πολλοί το διάβασαν, λίγοι το κατάλαβαν και ακόμα λιγότεροι το εφάρμοσαν! Το ‘’Νέον Πνεύμα’’ του αποτελούσε τότε την στεντόρεια φωνή του προς τους κρατούντες και προς την αθηναική δημοκρατία για την επιτακτική ανάγκη ενός νέου Ιδανικού αρκετό για να μας βγάλει από την τελμάτωση στην οποία το ελληνικό ‘’κρατιδίο’’ είχε περιέλθει:

‘’Nέον Εθνικόν Πνεύμα,
Νέον Εθνικόν Ιδανικόν,
Νέα Εθνική Πίστις.’’

Δυστυχώς, δεν εισακούσθηκε….

Σήμερα ο αυτοαποκαλούμενος εθνικός χώρος διανύει μιαν περίοδον προεπαναστατικής ζυμώσεως, ωριμάνσεως και αναζωογόνησης. Η αναζωογόνησις αυτή θα επέλθει. Είτε νομοτελειακώς είτε συγκυριακώς. Αυτό που χρειάζεται από τους Έλληνες εθνικιστές, εθνικοσοσιαλιστές, πατριώτες και εθνικά σκεπτόμενους είναι να μην κλείσουμε τα αυτιά μας στις ελληνικές ιαχές Ελευθερίας και τα μάτια μας στους ελληνικούς φάρους Φωτός όπως έπραξαν παραπάνω οι αποδέκτες των τότε προφητειών και των οραματισμών. Χρειάζεται λοιπόν, μια Ολική Επαναφορά στις Ρίζες μας. Και οι ρίζες είναι και ιδέες και πρόσωπα. Κι αν αυτοί δεν είναι ο υμνητής της Ελευθερίας των Ελλήνων Διονύσιος Σολωμός, ο μεγαλοιδεατισμός του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη, ο ποιητικός εθνικισμός του Κωστή Παλαμά, ο ερωτικός πατριωτισμός του Κωνσταντίνου Καβάφη, οι ρηξικέλευθες πολιτικές ιδέες του Δημήτριου Βεζανή, το εθνοκοινοτικό πνεύμα του Ίωνος Δραγούμη, ο ελληνοποιός λόγος του Περικλή Γιαννόπουλου….τότε ποιες μπορεί να είναι αυτές οι προσωπικότητες που μπορούν να οδηγήσουν το εθνικιστικό κίνημα στην αναζωογόνηση του και την τελική του επικράτηση έναντι όλων αυτών των εκφυλιστικών, αντεθνικών και αντικοινοτικών ‘’δυνάμεων’’ που μας περικλύουν ασφυκτικώς;

Ο Ελβετός ψυχολόγος Κάρλ Γιουνγκ έλεγε, ‘’Όποιος κοιτάει έξω του,ονειρεύεται, όποιος κοιτάει μέσα του αφυπνίζεται’’. Αυτό πρέπει να κάνουν και οι Έλληνες και αυτό πρέπει πρώτα να κάνουν οι Έλληνες εθνικιστές και εθνικοσοσιαλιστές. Να κοιτάξουν βαθιά μέσα τους. Μέσα στον τόπο τους. Μέσα στο πλούσιο ελληνικό πνευματικό θησαυρό που διαθέτουν. Διότι όποιος κοιτάει έξω για πρότυπα, ονειρεύεται, όποιος αναδύει από την ιστορία τα δικά του αφυπνίζεται. Και μαζί με αυτόν αφυπνίζεται και σύσσωμο το εθνικιστικό κίνημα.

Η μεγαλειώδης φράση του προφήτη Περικλή Γιαννόπουλου νομίζω μας βρίσκει αποδέκτες και υπεύθυνους απέναντι στο λαό μας, τον πολιτισμό μας και την ιδεολογία μας: ‘’Ελληνική φυλή, μεγαλύτερος εχθρός σου είναι ο εαυτός σου’’.

Φίλιππος Γ. Νατσιόπουλος