Σίτσα Καραϊσκάκη: Ο πόλεμος εναντίον θρησκείας και εκκλησίας

17862420_10154407837064249_1710225102048117164_n.jpg

Μια αντιχριστιανική έξαρση εκδηλώθηκε για άλλη μια φορά τις Άγιες μέρες της Μεγάλης Εβδομάδας που πέρασαν. Κάθε χρόνο, οι μαρξιστές, επιλέγουν τη Μεγάλη Εβδομάδα για να εξαπολύσουν χλευαστική προπαγάνδα κατά της Πίστεως των Ελλήνων επειδή είναι η μεγαλύτερη γιορτή του Χριστιανισμού. Δυστυχώς βέβαια συμμαχούν μαζί τους ακόμα και άνθρωποι των εθνικιστικών ιδεών ή και νεοναζί με τρικυμία εν κρανίω. Πόσο αμόρφωτοι ιδεολογικά και πόσο εξαπατημένοι είναι οι τελευταίοι. Ο Φασισμός ουδέποτε πολέμησε την Πίστη του λαού, τα έθιμα και τις παραδόσεις. Η πολεμική κατά της Χριστιανικής Πίστεως είναι βασικό στοιχείο της ιδεολογίας του Μπολσεβικισμού. Αξίζει λοιπόν να δούμε τι έγραφε το 1934 η μεγάλη εθνικίστρια Σίτσα Καραϊσκάκη στο βιβλίο της «Ο πόλεμος εναντίον Θρησκείας και Εκκλησίας». Κι αξίζει μερικοί να σκεφτούν αν πρέπει να στηρίζουν τον πόλεμο κατά της θρησκείας ενώ δηλώνουν πως πιστεύουν στο έθνος.

Screenshot_2.png

Η σημερινή αθεϊστική κίνησις των μαρξιστών

«Η αθεϊστική κίνησις έγινε προλεταριακή επειδή κατά την μεταπολεμικήν εποχήν εστηρίχθη εις τον λαόν εις τας ρίζας του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού. Ο πόλεμος διέλυσε όλους τους συνδέσμους των αθέων όπως ήσαν εις την προγενεστέραν των μορφήν. Ολίγα μέλη τα οποία παρέμενον πιστά δεν ήτο δυνατόν να αναστήσουν τους μη δυναμένους πλέον να ζήσουν συλλόγους. Νέον ρεύμα όμως ήρχισε να πνέη προερχόμενον από τα τάξεις του μαρξισμού. Κατά τον τρόπον τούτον ανεφύησαν κοντά εις τους παλαιούς, πολλοί και με πολλά μέλη σύνδεσμοι αθέων οι οποίοι ήρχισαν τον εναντίον της θρησκείας αγώνα.  Ο σοσιαλισμός έγινε ο φορεύς της αθεϊστικής κινήσεως. Ο σκοπός δεν ήτο πλέον ελευθέρα σκέψις, ανεξιθρησκεία και ανθρωπισμός, παρά μόνον η σοσιαλιστική διάταξις της κοινωνίας. Και το σύνθημα ήταν το εξής : Αγών κατά θρησκείας, είναι αγών υπέρ του σοσιαλισμού. Ο πολιτικός και οικονομικός σοσιαλισμός είναι αιτιολογικός χωρίς πίστιν και χωρίς Θεόν. Η κομμουνιστική προπαγάνδα επί πολλά έτη εκάλυπτε την αθεϊαν του κομμουνισμού λέγουσα ότι η θρησκεία είναι ιδιωτικό ζήτημα δια κάθε άνθρωπον. Φυσικά αυτό εστέκετο εις αρμονίαν με τας θεωρίας του Λένιν, ο οποίος ήδη κατά την αρχήν του παρόντος αιώνος απήτη την αντιθρησκευτικήν προπαγάνδαν ως σημείον του προγράμματος του κόμματος. Με πολλήν δύναμιν ηγωνίσθη κατά της φράσεως: «η θρησκεία είναι ιδιωτική υπόθεσις». Την φράσιν ταύτην συνεπλήρωσε δια της προσθήκης: «η θρησκεία είναι ιδιωτική υπόθεσις απέναντι της πολιτείας όχι όμως και απέναντι του κόμματος». Κατέθεσε με αποφασιστικότητα εις τα προπαγανδιστικά του προγράμματος του μαρξισμού συνθήματα: «Η προπαγάνδα μας περιλαμβάνει κατ’ ανάγκην και την προπαγάνδα του αθεϊσμού».

Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Οι μαρξισταί είναι πολύ επιτήδειοι εις το ζήτημα της προπαγάνδας. Η τακτική των είναι δοκιμασμένη και τελειοποιημένη εις ανώτατον βαθμόν. Δύνανται με ταχύτητα να προσανατολίζωνται προς τας ανάγκας της στιγμής, αλλάζουν ασυνειδήτως τας προσωπίδας των χωρίς να το εννοή κανείς και μόλα ταύτα μένουν πάντα ίδιοι.
Δεν ορρωδούν προ ουδενός, μεταχειρίζονται τα πάντα προς τον σκοπόν των. Παρουσιάζονται προς τους ανίδεους με εθνικά ιδεώδη, όταν γνωρίζουν ότι αι εθνικαί μάζαι ημπορούν να διατεθούν καταλλήλως προς τους ιδίους των σκοπούς. Αν το θεωρούν σκόπιμον από λόγους τακτικής εξανίστανται μάλιστα εναντίον των μεταπολεμικών συμφώνων της ειρήνης. Τώρα τελευταίως παρουσιάζονται και ως υπερασπισταί της θρησκείας επειδή με αυτό έχουν υπ’ όψιν των κάτι να επιτύχουν.
Ο μαρξισμός όμως δεν δύναται να εννοηθή χωρίς την αθεϊαν του. Ο αγών εναντίον της θρησκείας, ο αγών εναντίον των χριστιανικών εκκλησιών είναι ουσιώδες τμήμα των μαρξιστικών διδαγμάτων, ένεκα τούτου και οι πνευματικοί του μαρξισμού πατέρες εξ αρχής απήτησαν με δύναμιν και με την παραδειγματικήν οξύτητα της εβραϊκής των ευφυίας εις όλα τα προγράμματα των και εις όλα τα βιβλία και εις όλους τους λόγους των, τον αγώνα εναντίον της θρησκείας και της εκκλησίας ως εν από τα σπουδαιότερα του μαρξισμού καθήκοντα επιδιώκοντες με πολλήν επιμονήν την πραγματοποίησίν του.

a-r-p_81.jpg

Ο Καρλ Μαρξ, εγγονός ενός ραβίνου και υιός του εβραίου δικηγόρου Μαρντεχάι λέγει εις το «Κεφάλαιον» του χωρίς να κρύβεται καθόλου: «Η θρησκεία είναι το πνεύμα ανοήτου καταστάσεως, είναι το όπιον δια τον λαόν».
«Η εξαφάνισης της θρησκείας, ως φανταστικής ευτυχίας του λαού είναι αι χειροπέδαι της πραγματικής του ευτυχίας».
Τούτο είναι το θεμέλιον και η βασική θέσις του πατρός του μαρξισμού. Αυτή η καταστρεπτική βασική θέσις δεν απείχε πολύ από τον δρόμον προς την εξής απαίτησιν:
«Να απορριφθή η θρησκεία, καθότι είναι η θρησκεία του δουλοπρεπούς πνεύματος. Να απορριφθή τελείως η θρησκεία… η πίστις… Δεν θέλομεν να ξέρομε τίποτε ούτε για τον Θεόν, ούτε για την αθανασία. Όλα αυτά είναι αποκυήματα νοσηρών εγκεφάλων τα οποία εκμεταλλεύονται οι παπάδες προς όφελος των και τα οποία μόνον από απατεώνες δύνανται να μεταδίδωνται. Είναι αληθές, ότι όποιος πιστεύει εις τοιούτου είδους ανοησίας είναι ο μεγαλύτερος του κόσμου τρελλός».

Ιδιαίτερον μίσος όμως είχεν ο Μαρξ εναντίον της καθολικής εκκλησίας. Διότι αυτήν εθεωρεί ως το φρούριον εναντίον των προς την θρησκεία εχθρικών διδαχών του. Ένεκα τούτου εσχημάτισε και την ακόλουθον εξίσωσιν και συνθηματικήν φράσιν: «Καθολικισμός ίσον άρνησις του πνεύματος, της νοήσεως, επομένως ανοησία».
Ο Μάρξ περιφρονούσε κάθε τι θείον και εθεράπευε κατά τρόπον ο οποίος έκαμε μεγάλη εντύπωσιν την ιδίαν του προσωπικότητα. Θεωρούσε τον εαυτόν του ως κάτι θείον. Πως δύναται τις να ερμηνεύση αλλέως τας φράσεις τας οποίας έλεγε συνήθως:
«Ακόμη και ο πιο εγκληματικός στοχασμός ενός αθλίου είναι πιο σπουδαίος και άξιος προσοχής από τα θαύματα της θεϊκής δυνάμεως».
Αυτά τα γεγονότα, αι αναμφισβήτηται αυτές αποδείξεις μιας μεγάλης εχθρότητος εναντίον του χριστιανισμού δεν δύνανται να διαψευσθώσι διότι επαναλαμβάνονται εις τα εκατομμύρια αντίτυπα των μαρξιστικών εντύπων, τα οποία είναι εξαπλωμένα εις την γην ολόκληρον εις όλας τας γλώσσας και μεταδίδονται και δηλητηριάζουν συστηματικώς και προγραμματικώς την ψυχήν και το πνεύμα των εργατικών μαζών.
Όμως παρ’ όλα ταύτα υπάρχουν ακόμα μαρξισταί, οι οποίοι κατορθώνουν, όταν γίνεται λόγος περί της εχθρότητος προς την θρησκείαν να προσποιούνται τον αθώον και να διακηρύττουν εις τον κόσμον: «όσον αφορά δια τα έργα του Μαρξ, Έγγελς και Λασσάλ, είναι απλώς έργα μόνον ιστορικά». Εν τω μεταξύ δεν ακολουθούν πλέον την εχθρικήν προς την θρησκείαν γραμμήν ταύτην. Ούτε οι άγγελοι δεν είναι τόσο θεοσεβούμενοι όπως οι μαρξισταί! Αυτό επαναλαμβάνεται συχνά όταν πρόκειται ανίδεοι να πιαστούν εις την παγίδα του μαρξισμού. Όπου ξέρει ο μαρξισμός ότι έχει να κάνη με ανθρώπους, οι οποίοι δεν είναι στερεοί εις την θρησκευτικήν των κοσμοθεωρίαν , μεταχειρίζεται μιαν όλως διόλου άλλην πολιτικήν.

3d36d6e0b80e8b145445eb6160d39cba

Εις την πραγματικότητα δεν ήλλαξε τελείως η θανάσιμος εχθρότης του μαρξισμού εναντίον της θρησκείας και της εκκλησίας, με την παρέλευσιν των δεκαετηρίδων από της εποχής του Μαρξ και Λασσάλ. Όπου παρουσιάσθη περίπτωσις επολέμησαν οι οπαδοί του μαρξισμού με πυρ και ρομφαίαν χωρίς τύψεις συνειδήσεως, τα ιερά σύμβολα και τους ναούς του Θεού. Η αντιθρησκευτική λογογραφία ηυξήθη τελευταίως σε πολύ μεγάλο βαθμό. Δεν υπάρχει κανείς αρχηγός του μαρξισμού, ο οποίος δεν θεωρεί ως καθήκον, να ακολουθή την αντιθρησκευτικήν γραμμήν και να προσπαθή να παρακολουθήση, χωρίς παραλλαγάς και χωρίς έλεος τα δόγματα και τας διδαχάς των πατέρων του μαρξισμού.
Κατά διαφόρους εποχάς ανεφάνησαν και μεταξύ των ταγμάτων του μαρξισμού διαφοραί γνωμών. Διάφορα ρήγματα παρουσιάσθησαν και εσχηματίσθηκαν μερικά άλλα μικρότερα κόμματα, ακολουθούντα κάποιον διαφορετικόν δρόμον. Έμειναν όμως σύμφωνοι πάντοτε πάνω από όλας αυτάς τας διαφοράς γνωμών ως προς την συνειδητήν και δριμείαν άρνησιν της θρησκείας.

Ο Λένιν το διετύπωσεν ως εξής: «Ο μαρξισμός είναι υλισμός. Ως τοιούτος ίσταται ως άσπονδος εχθρός απέναντι της θρησκείας».
«Κάθε θρησκευτική ιδέα είναι ανείπωτον ψεύδος, ακατανόμαστον τερατούργημα και ελεεινή καταστροφή. Καθήκον μας είναι να πολεμώμεν εναντίον της θρησκείας. Τούτο είναι η αρχή και το τέλος του υλισμού, άρα του μαρξισμού».

657f67c6e7eef3cfb5d27934100b3bca.jpg

Επίσης κατά το έτος 1905 διεκήρυξε :
«Δια να καταστρέψωμεν την δύναμιν του καπιταλισμού, πρέπει να εξαλείψωμεν εν πρώτοις την επίδρασιν της θρησκείας επί των λαϊκών μαζών. Η θρησκεία είναι είδος πνευματικής πιέσεως, εξασκείται παντού επί των λαϊκών μαζών μόνον δια να τας υποτάξη».
«Η θρησκεία είναι μόνον μια δικαιολογία του συστήματος της εκμεταλλεύσεως, η οποία εκτός τούτου πωλεί εισητήρια με κάθε τιμή δια την είσοδον προς την μακαριότητα του ουρανού».
«Η θρησκεία είναι πνευματικόν αλκοόλ εις το οποίον οι σκλάβοι του κεφαλαίου θέλουν να κρύψουν και να μεθύσουν την ανθρωπίνην ύπαρξιν».
«Η θρησκεία είναι το πλέον επικίνδυνο δηλητήριο, το οποίον πρέπει να αποφεύγη ο έχων συνείδησιν της τάξεως του, εργάτης».
«Ο εργάτης πρέπει όταν συναντά ένα παπά να του δεικνύη την απεριόριστον περιφρόνησίν του. Πρέπει να ηξεύρη ότι είναι πολύ βλαβερός και φέρει μεγάλην καταστροφήν».

Κατά το Μαστρογιάννη και τα κοπέλια του. Η διδασκαλία του Λένιν είναι δια κάθε μαρξιστήν αγία. Δια τούτο έγραφε ο Μπουχαρίν ο οποίος ήτο ήδη προ του πολέμου ένας από τους επισήμους δογματικούς του μαρξισμού: «Θρησκεία και κομμουνισμός είναι δύο πράγματα εκ διαμέτρου αντίθετα και εις την θεωρίαν και εις την πράξιν».
«Η θρησκευτική προπαγάνδα πρέπει να εκδιωχθή εκ του σχολείου και να τεθή τέρμα εις την θρησκευτικήν των παιδιών δηλητηρίασιν. Τα παιδιά πρέπει να ελευθερωθούν από την θρησκευτικήν των γονέων επίδρασιν».
Ο Εβραίος Γιαροσλάβσκι, και σήμερον αρχηγός και οργανωτής της μεγάλης των αθέων κινήσεως διακηρύττει εις όλον τον κόσμον: «Κηρύττομεν τον πόλεμον εναντίον του Θεού και την πολεμικήν αθεϊαν».
«Η θρησκεία εμποδίζει τον κομμουνισμόν. Θρησκεία και κομμουνισμός είναι δύο πράγματα τα οποία δεν θα συμφιλιωθούν ποτέ. Από αυτάς τας βασικάς μας γραμμάς δεν θα απομακρυνθώμεν ποτέ και θα εξαφανίσωμεν όλους οι οποίοι θα θελήσουν να απομακρυνθούν – ας είναι άνθρωποι του κόμματός μας – από την γραμμήν ταύτην».
«Ένα από τα πρώτα μας καθήκοντα είναι όπως κάθε θρησκευτική κοσμοθεωρία εκμηδενισθή και καταστραφή».

Πιστοί εις αυτήν την βασικήν θεωρίαν οι οπαδοί του μαρξισμού κατά τας τελευταίας δεκαετηρίδας έσπειραν τον σπόρον της αθεϊας, ηρέθισαν τον κόσμο εναντίον της θρησκείας και της εκκλησίας.
Τα μαρξιστικά κόμματα όλων των αποχρώσεων ωρκίσθηκαν τον αγώνα εναντίον της θρησκείας κάτω από τας μαρξιστικάς των σημαίας. Εις την Ισπανίαν εκάησαν μοναστήρια και μαζύ των ζωντανοί οι μοναχοί. Τα ιερά και τα βιβλία ερρίφθησαν δια διασκέδασιν πάνω εις την πυράν με ειρωνίας και βλασφημίας. Τίποτε δεν ήτο ιερόν δια τους ιεροσύλους τούτους. Κατά το 1925 ετινάχθη η καθεδράλη της Σόφιας εις την Βουλγαρίαν εις τον αέρα ενώ μέσα ετελείτο το μνημόσυνο ενός δολοφονηθέντος στρατηγού. Κατά την έκρηξιν ταύτην εθανατώθησαν πολλαί εκατοντάδες προσώπων μεταξύ των οποίων πολλαί βουλγαρικαί προσωπικότητες δια τας οποίας εγένετο κυρίως η απόπειρα αυτή.
Η ιδία εικών παρουσιάζεται και εις άλλας χώρας. Ιερείς εφονεύθησαν, εκκλησίαι ελεηλατήθησαν και ο λαός ερεθισμένος από τους πράκτορας διώκει και ασεβεί. Όταν ελαττώθη η επίδρασις της θρησκείας και η εκκλησία δεν είχε πλέον τόσην επίδρασιν, θα δυνηθούν τότε πολύ ευκολώτερα να καταλύσουν και τας κρατικάς αρχάς και να επιβάλουν το σύστημά των. Ένεκα τούτου επιπίπτουν με μεγάλη εντατικότητα και πείσμα και με όλα τα μέσα τα οποία διαθέτουν εναντίον παντός που η ανθρωπότης θεωρεί ιερόν και άγιον».

big_4028.jpg

«Όταν σήμερα κάποτε ομιλούν οι μαρξισταί με φαρισαϊσμό διά την θρησκείαν και την εκκλησίαν όταν παρουσιάζωνται ως φύλακες της θρησκείας και της εκκλησίας, το κάνουν μόνον διότι διδάσκονται διαρκώς από τους εβραίους οδηγούς των ότι όταν θέλουν να πιάσουν χριστιανούς οφείλουν να εργάζωνται με υπομονήν και προσοχήν, ότι πρέπει να φέρωνται χριστιανικώς αυτοί οι μεγαλύτεροι του χριστιανισμού εχθροί μόνον και μόνον διά να επιτύχουν του σκοπού των δηλ. να παραπλανήσουν τους ανίδεους και να τους φέρουν εκεί που θέλουν.
Η μέθοδος αυτή εφαρμόζεται από κάθε μαρξιστήν μεγάλον και μικρόν. Συγχρόνως στηρίζονται πάνω στον μεγάλον των διδάσκαλον Λένιν, ο οποίος λέγει:
«Πρέπει να είμεθα αποφασισμένοι προς πάσαν θυσίαν και μάλιστα – όταν γίνη ανάγκη – προς πάσαν πονηρίαν, προς κάθε ύπουλον μέσον προς παρανόμους μεθόδους, προς άρνησιν, προς αποσιώπησιν και διαστροφήν της αληθείας μόνον και μόνον διά να δυνηθώμεν να εισχωρήσωμεν εις όλα τα κοινωνικά στρώματα να δυνηθώμεν να μείνωμεν εις αυτά και να μεταδώσωμεν και εκεί τας μαρξιστικάς θεωρίας. Όπου ο αγών εναντίον της εκκλησίας π.χ. θα εδυνάμωνε την εκκλησίαν, πρέπει να περιβληθή δι’ ενός πέπλου. Οι μαρξισταί ημπορούν εις την περίπτωσιν ταύτην να μεταχειρισθούν και αρχαίους χριστιανικούς στοχασμούς διά την υπεράσπισιν του μαρξιστικού οικονομικού συστήματος».

14717229_196859177421541_8978201499986012223_n.jpg

Από την εφημερίδα «Αθηναϊκά Νέα», έτος 1935

Screenshot_3

Δάφνη Σιδέρη