Βασίλειος Δοργανάς: Νομιμότητα και νομιμοποίηση

depositphotos_46243231-stock-photo-trident-spear

Στις διαβρωμένες από δυο αιώνες και πλέον φιλελευθερισμού κοινωνίες κάθε πολιτική νομιμοποίηση έρχεται αναγκαστικά από τα «κάτω» απ´την «πλειοψηφία». Θα ήταν όμως μεγάλο λάθος να πιστέψει κανείς ότι εξαιτίας αυτού η σύγχρονη πολιτική και τα Κράτη στερούνται μορφής. Οι φιλελεύθερες πολιτικές τάξεις και ελίτ επιβάλουν πολιτικές και θεσμικές μορφές κατάλληλες ώστε να εξασφαλίσουν την καλύτερη δυνατή λειτουργία του οικονομικό-κοινωνικού συστήματος στο οποίο βρίσκονται ενσωματωμένες. Το δημοκρατικό-φιλελεύθερο πρότυπο πολιτικής αντιπροσώπευσης που θεωρεί το εκλογικό σώμα ως ένα άθροισμα ατομικοτήτων ίσης αντιληπτικής και κοινωνικής αξίας είναι μια μεγάλη απάτη αφού στην πραγματικότητα ακυρώνει την οργανικότητα του έθνους και δίνει στις μάζες την αυταπάτη μιας πραγματικής, καθ´ότι ατομικής, πολιτικής συμμετοχής. Στην πραγματικότητα οι μάζες όσες δυνατότητες κι αν κλείνουν μέσα τους δεν είναι ικανές να διαδραματίσουν αυθόρμητα τον οποιοδήποτε αυτόνομο πολιτικό ρόλο. Δεν μπορούν από μόνες τους να παράξουν την οποιαδήποτε μορφή κι ακόμη κι αν λάβουμε υπόψιν την ύπαρξη πρωτοποριακών στοιχείων στις γραμμές τους, αυτά τα στοιχεία καταπνίγονται κι εκμηδενίζονται όσο δεν συγκροτούνται σε διακριτούς πόλους ή απορροφούνται από τις φιλελεύθερες ή νέο μαρξιστικές δυνάμεις.
Η δημοκρατία σαν θεμελιώδης έννοια, ακόμα και στην κοινοτική της μορφή είναι απατηλή εφόσον καταργεί ουσιαστικά τις μορφές προσδίδοντας στη βάση, το υλικό στοιχείο, μια ιδιότητα που μόνο η μορφοποιός ενέργεια και όσοι την κατέχουν δύνανται να φέρουν. Η εθνικιστική πρωτοπορία φέρει από μόνη της την νομιμοτητά της, την στηρίζει στο γεγονός ότι αυτή και μόνον αυτή διαθέτει την απαραίτητη συνείδηση και διαύγεια ώστε να κατανοήσει τις ανάγκες του έθνους και να του προσδώσει τις κατάλληλες μορφές για την ανάκαμψη και την ισχυροποίησή του. Η ενέργεια με την οποία θα αναμετρηθεί τόσο με τις αντίπαλες μορφοποιούς και δρώσες μειοψηφίες αλλά και με την αδράνεια και τα κατάλοιπα που η παρατεταμένη παρακμή άφησαν στο εσωτερικό του έθνους, θα αποτελέσουν και την βάση της νομιμοποίησής της. Διότι κάθε νομιμοποίηση είναι απόρροια ενός νέου συσχετισμού δύναμης κατόπιν μιας εσωτερικής ή εξωτερικής αναμέτρησης. Η ίδια η έννοια της πολιτικής δεν μπορεί να νοηθεί, όπως είχε επισημάνει στην εποχή του ο Γερμανός θεωρητικός και στοχαστής του δικαίου και της πολιτικής επιστήμης, Καρλ Σμιτ, παρά μόνο ως ο ορισμός του εχθρού και του φίλου και να συσχετισθεί έτσι με την ομόριζή της έννοια του πολέμου. Ακόμα και το σύγχρονο φιλελεύθερο σύστημα γεννήθηκε και επιβλήθηκε ιστορικά μέσα από συγκρούσεις συνεπώς θα ήταν αδύνατο στους απολογητές του να αρνηθούν την πραγματικότητα στην οποία στηρίχθηκε η νομιμοποίηση των δικών τους ιστορικών μορφών.
H αυτοθυσία και ηρωισμός με τον οποίο μια εθνικιστική πρωτοπορία θα ριχτεί στη μάχη για την αναγέννηση του έθνους, η επιβεβαίωση των θέσεων της και τα αποτελέσματα της δουλειάς της θα είναι επιπρόσθετα στοιχεία νομιμοποίησης αλλά κυρίως το γεγονός ότι θα επανασφυρηλατήσει με τη νίκη της μια οργανική εθνική κοινότητα στη θέση μιας κατακερματισμένης φιλελεύθερης κοινωνίας θα αποτέλεσει και την πιο ισχυρή της δικαίωση απέναντι στην ιστορία.

Βασίλειος Δοργανάς