Το αντάρτικο της Πάφρας

18579085_120332000874312838_1047412592_n

Το αντάρτικο της Πάφρας έχει αμέτρητες γνωστές ιστορίες φρίκης, ηρωισμού και θυσίας, και πολλές άγνωστες αφού δεν επέζησαν αρκετοί για να τις διηγηθούν.
Ειδική μνεία κάνει στα απομνημονεύματά του και ο Μητροπολίτης Γερμανός Καραβαγγέλης: «τα βουνά της Πάφρας χαμήλωσαν και προσκύνησαν την παλικαριά και ανδρεία των ανταρτών του Κιζίλ Ιρμάκ», ενώ σε επιστολή του σε εφημερίδα των Παρισίων λέγει πως πλέον των 40.000 Παφραίων εξώσθησαν. Ο φόρος αίματος βαρύς. Στη μαύρη βίβλο του κεντρικού συμβουλίου των Ποντίων αναφέρεται πως πρώτα η Πάφρα και έπειτα η Αμισός προσέφεραν τον μεγαλύτερο φόρο αίματος και δεν είναι οι μοναδικές αναφορές.
Ελάχιστο καθήκον όλων μας, είτε καταγόμαστε είτε όχι από τον Πόντο, είναι να αξιώσουμε από τη Διεθνή Κοινότητα την αναγνώριση των αξιόποινων πράξεων των Τούρκων ως γενοκτονία και να αποτελέσει εθνικό θέμα μαζί με όσα αφορούν τις άλλες περιοχές της Ελλάδας. Δίπλα στην υπεράσπιση της ελληνικότητας της Μακεδονίας, στο Κυπριακό, στα θέματα της Θράκης και η υπόθεση του Πόντου και της Μικράς Ασίας και των όσων έγιναν σε βάρος του ελληνισμού, πρέπει να συνθέσουν το κατηγορητήριο σε βάρος της Τουρκίας για να έρθει η δικαίωση.

18578588_120332000847304189_1595644347_n

18578924_120332000875662252_402344291_n

Και προς θεού δεν μπορούμε μα ούτε και γίνεται να δούμε τον Τούρκο σαν αδερφό διότι εάν ξεχάσουμε την γενοκτονία δεν θα μας συγχωρέσουν ούτε οι πρόγονοι μα ούτε και οι απόγονοί μας.
Αυτές τις μέρες ανάψτε ένα κεράκι για αυτούς που χάθηκαν με μόνο στόχο την απελευθέρωση της πατρώας γης.

Δόξης Ιωαννίδης

18555166_120332000853008192_77244429_n.png

 

Καντήλι ανάψτ’ ευλαβικά στη μνήμη της Πατρίδας…
Καντήλι ας ανάψουμε, ανάψτε ο κόσμος όλος!
Για μοσχοβόλι των βουνών, θυμάρι κι ευωδία.
Για εσέ Πατρίδα που άδικα κι ανέλπιστα εχάθης…

Πατρίδα’ μ, μαυροθάλασσα, πενεύτρα των κορφών σου!
Πόσες καρδιές δεν έκλαψαν, καρδιές που τις ματώσαν
και μάτια δε βουρκώσανε με δάκρυα ποτάμια…

Και ποιος ξωπίσω εξέμεινε, καμπάνα να χτυπάει,
ν’ ανάβει μελισσόκερα, στου Iερού την πόρτα,
ν’ ανάβει τον πολυέλαιον, τον τρουλοκρεμασμένον,
και στην καντήλα του Χριστού, στην άσβεστη καντήλα,
λάδι να ρίχνει ευλαβικά, φυτίλι να αλλάζει…

Πατρίδα μου μονάκριβη, αξέχαστη Πατρίδα,
τις δόξες και τα κάλη σου τα εζήλεψεν η χώρα,
μα τα παιδιά σου τάκοψε τούρκικο αξινάρι…

Κι έστειλ’ εμάς στην προσφυγιά, στου κόσμου την ορφάνια…

Θωμάς Ακριτίδης, Λευκότοπος Σερρών

Πηγή