Η δυναμική του εθνικισμού

salut-romain1

Το παρόν άρθρο γράφεται μετά της δοθείσας αφορμής από ένα φίλο, ο οποίος εντασσόμενος ιδεολογικά εις τον φιλελευθερισμό και στην θεωρία της ανοικτής αγοράς τοποθετήθηκε με την επιτηδευμένη φράση πως ‘’ο εθνικισμός έχει χάσει την δυναμική του’’ και πως σύντομα θα έρθει η κατάρρευση των εθνικών κρατών την οποία θα επακολουθήσει η δημιουργία μιας μεγαλύτερης και ευρύτερης παγκόσμιας οικονομικής και πολιτικής κυβέρνησης.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση θεωρείται ο προθάλαμος αυτής της παγκόσμιας ενοποίησης. Οι λόγοι που έχει καθυστερήσει σύμφωνα με τον φίλο, είναι δύο:

πρώτον, η σθεναρή αντίσταση που βρίσκει από τους γηγενείς λαούς της ευρωπαϊκής ηπείρου και τις αξίες που αυτοί αντιπροσωπεύουν τους τελευταίους αιώνες καθότι έχουν φωλιάσει τόσο βαθιά μέσα στην φυλετική ψυχή τους όπου είναι αδύνατον να ξεριζωθούν ευκόλως και απρόσκοπτα, γι’ αυτό και έχουν επιστρατεύσει όλα τα θεμιτά και μη μέσα

και δεύτερον, η διάσπαση και ασυνεννοησία που επικρατεί για ωφελιμιστικούς και αρπακτικούς σκοπούς στις τάξεις του παγκόσμιου μασονικού κινήματος όπου η κάθε στοά με διαφορετικό τρόπο και για διαφορετικά οφέλη οραματίζεται να κατακερματίσει την υφήλιο . Οι κυριότερες παρατάξεις της εβραιομασονίας είναι τρεις:

1.Αυτοί που οραματίζονται την παγκόσμια οικονομική και πολιτική κυβέρνηση. (Μια κυβέρνηση, μια θρησκεία, μια οικονομία)
2.Αυτοί που θέλουν να διατηρήσουν έναν διπολικό κόσμο, Η.Π.Α. και Σοβιετική Ένωση προ ετών, Ευρωπαϊκή Ένωση και Ευρασιατική Ένωση μελλοντικά. (ο κύριος εκπρόσωπος αυτής της ένωσης, Alexander Dugin προωθείται σφόδρα στις αντίστοιχες στοές)
3.Αυτοί που επιθυμούν έναν φαινομενικά πολυπολικό κόσμο, επί της ουσίας δύο κέντρα εξουσίας με τις αντίστοιχες περιφερειακές δυνάμεις σε διάφορα μέρη της υφηλίου τα οποία ίδια κέντρα θα τους αναπτύξουν και θα τους διατηρούν ως αξιόπιστους συνεταίρους και συμμάχους. (π.χ. Τουρκία στην Ανατολική Μεσόγειο)

Έχοντας συμφωνήσει πως η Ελλάς δεν μπορεί να έχει θέση σε καμία από τις προαναφερθείσες συμμαχίες καθότι και στις τρεις διαφαίνεται το μέλλον της ζοφερό και αβέβαιο, καλούμαστε να προσδιορίσουμε τον ρόλο που εμείς θα διαδραματίσουμε στο ιστορικό γίγνεσθαι και σε έναν κόσμο που συνεχώς μεταβάλλεται. Στην πρώτη περίπτωση ως μικρότερο έθνος και χώρα σε γεωγραφική έκταση θα εκμηδενιστούμε από το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα, τα ανοικτά σύνορα, την αθρόα λαθρομετανάστευση που τότε θα πάψει να είναι αθρόα (αν δεν έχει πάψει ήδη) και την πολιτική και οικονομική κοσμοκρατορία του μονόφθαλμου μονάρχη. Στην δεύτερη περίπτωση, υπάρχει το ενδεχόμενο τα ανατολικά ευρωπαϊκά κράτη να αφεθούν ελεύθερα από την Ευρωπαϊκή Ένωση και να προσχωρήσουν ομαλώς και σταδιακώς στην νεότευκτη Ευρασιατική Ένωση των Ρώσων, μιας και ο πατριωτισμός αυτών των λαών πλέον σε συνδυασμό με την θερμή πίστη τους και την αφοσίωση τους στον χριστιανισμό, τους παρέχει περισσότερα κίνητρα να εγκαταλείψουν την αθεϊστική και έκφυλη Εβραϊκή Ένωση και να ενταχθούν στην Χριστιανική Ένωση της Ρωσίας. Η Ελλάς σαφώς παραμένει προσδεμένη στο άρμα της ‘’μαμάς’’ Αμερικής. Ένα πιο φρικιαστικό όμως σενάριο για την πολυαγαπημένη μας πατρίδα σε τούτη την ένωση είναι να τεμαχιστεί σε δύο κομμάτια, αυτής της Βόρειας Ελλάδος η οποία θα ενταχθεί στον Ευρασιατικό άξονα και αυτή της Νότιας Ελλάδος η οποία θα παραμείνει στον Ευρωατλαντικό άξονα. (θυμηθείτε τα αρχεία που έπεσαν στα χέρια του Αμερικανού κατασκόπου ελληνικής καταγωγής Σταύρου Λάλα) Στην τρίτη περίπτωση, με την Τουρκία περιφερειακή δύναμη, η δύσμοιρη πατρίδα μας θα μετατραπεί ως δορυφόρος της γείτονος χώρας με οδυνηρές πολιτιστικές, πολιτικές και οικονομικές επιπτώσεις για εμάς τους Έλληνες. (έτσι θα επιβεβαιωθεί και ο Παναγιώτης Κονδύλης όπως έγραφε προ δεκαετιών στα πομπώδες έργα του )

Η απάντηση μου προς τον ευγενή φίλο μου και πλανεμένο από τις οικονομικές θεωρίες και το ιδεολόγημα της προόδου ήταν πως η μοναδική δύναμις που μπορεί να δώσει ένα νέο σκοπό ζωής σε έναν λαό και να ορίσει έναν νέο δρόμο να διαβεί μέσα στην ιστορία ένα έθνος, είναι αυτό ακριβώς που θεώρησε ‘’νεκρό’’. Δηλαδή τον ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ των λαών. Χωρίς τον εθνικισμό οι λαοί δεν θα είχαν αποκτήσει την ελευθερία τους, χωρίς τον εθνικισμό οι λαοί δεν θα μπορούσαν να επιβιώσουν τόσους αιώνες διατηρώντας την παράδοσή τους και τα ιδανικά τους, χωρίς τον εθνικισμό οι λαοί δεν θα δημιουργούσαν πότε τους πολιτισμό και αξίες να υπηρετήσουν. Για εμάς τους Εθνικιστές το έθνος είναι το ιστορικό υποκείμενο και ο φορέας του εθνικού πολιτισμού! Οπότε η κατάρρευσις των εθνικών κρατών θα σημάνει και την κατάρρευσις οποιουδήποτε πολιτισμού. (επιβεβαιώνοντας έτσι την θεωρία του Φράνσις Φουκουγιάμα και το Τέλος της Ιστορίας του) Δεν υπάρχει εις την ιστορία ανθρώπινος πολιτισμός! Αλλά Ελληνικός πολιτισμός, Ινδικός πολιτισμός, Αιγυπτιακός πολιτισμός, Περσικός πολιτισμός, Ρωμακός πολιτισμός, κλπ. Ο κάθε πολιτισμός αποτελεί δημιούργημα μιας συγκεκριμένης φυλής, την εξωτερίκευση της δικιάς του φυλετικής ψυχής και την διατύπωση του δικού του γενετικού κώδικα στον δικό του πολιτισμό. Έτσι ο Ελληνικός πολιτισμός είναι made with greek (υλικά), made in Greece, made by Greeks! Οπότε ο εθνικισμός δεν έχει χάσει την δυναμική του αλλά καλείται να εισάγει μιαν νέα δυναμική και να προβάλλει μια νέα αντίσταση στον εχθρό που καραδοκεί εντός και εκτός των τειχών. Κάποτε οι εθνικισμοί φάνηκαν ικανοί να διαμελίσουν ολόκληρες αυτοκρατορίες (ο Ελληνικός εθνικισμός), άλλοι εθνικισμοί κατάφεραν να δημιουργήσουν εθνικά κράτη (Βαλτικοί εθνικισμοί) και άλλοι μπόρεσαν και βρήκαν πολιτική έκφραση και μετατράπηκαν σε κοσμοθεωρία προτρέποντας και άλλους λαούς να κάνουν κάτι παρόμοιο. (π.χ. Ιταλικός Φασισμός, Ρουμανικός Λεγεωναρισμός, Ισπανικός Φαλαγγιτισμός)

Στην σύγχρονη εποχή η δυναμική του εθνικισμού έγκειται στην αναζωπύρωση της εθνικής ιδέας, στην διατήρηση της πολύχρονης παραδόσεως και στην σθεναρή άμυνα της εθνικής κοινωνίας μπροστά στην επέλαση των βαρβαρικών ορδών από την Αφρική και την Ασία, την υλιστική και ευδαιμονική παραφροσύνη των αριστερόστροφων και δεξιόστροφων διεθνιστών και στην καταλήστευση των εθνικών πόρων και μόχθων των εθνών από τις εβραϊκές τράπεζες. Η δυναμική του εθνικισμού προβάλλει το όραμα της εθνικής ολοκληρώσεως ενός έθνους σε ψυχικό και πνευματικό επίπεδο. Όπως ένας άνθρωπος ζει, εργάζεται, μορφώνεται και μάχεται για να πετύχει στην ζωή του, διαρκώς εξελισσόμενος, μαθαίνοντας από τα λάθη του παρελθόντος, έχοντας την αυτοπεποίθηση και την φρόνηση ως πιστούς συμμάχους του και μη μένοντας στάσιμος και θεωρώντας πως έχει φτάσει στο απόγειο της διανοητικής του καταστάσεως, έτσι και ένα έθνος παύει πλέον να θεωρεί τον εαυτό του το καλύτερο και ευγενέστερο των εθνών, ξεφεύγει από την στείρα προγονοπληξία και την εθνική αυτοκολακεία και ωθείται με αυτόν τον τρόπο προς την εθνική του αυτοπραγμάτωση εντός του εθνικού παραδοσιακού του πλαισίου. Κάθε μεγάλο έθνος έχει δικαίωμα να επαναλάβει το πολιτιστικό θαύμα που διατέλεσε και να συμβάλλει και πάλι στην ιστορία του πολιτισμού της ανθρωπότητας. Και κάθε μικρό έθνος έχει υποχρέωση να κάνει την υπέρβαση και να δημιουργήσει έστω για μια φορά το δικό του θαύμα. Το γερμανικό, το γαλλικό και το ρωσικό έθνος συγκαταλέγονται εγγενώς στα ‘’αυτοκρατορικά’’ έθνη. Δημιουργήθηκαν για να δημιουργούν και να καθοδηγούν. Το ίδιο ισχύει και για το ελληνικό έθνος! Αντίστοιχα το εσθονικό, το λετονικό και το λιθουανικό έθνος δεν έχουν την ίδια συμβολή στον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Η δυναμική του εθνικισμού θα δώσει στα πρώτα έθνη την μεγαλόπνοη ιδέα και την ψυχική δύναμη ενός νέου τιτάνιου αγώνος για την επανάληψη ενός νέου θαύματος και στα δεύτερα έθνη την πίστη ότι μπορούν και αυτά να πετύχουν κάτι εφάμιλλης πολιτιστικής αξίας δημιουργώντας τον δικό τους όραμα. Στον οικονομικό πάλι τομέα, η εθνικιστική αντίληψη αποδέχεται την οικονομία ως μέσο για την επίτευξη του σκοπού όπου είναι η ευμάρεια και ευρωστία του εθνικού κράτους κι όχι ο αυτοσκοπός όπως την ερμηνεύει η μαρξιστική θεωρία και την θεοποιεί η φιλελεύθερη ιδεολογία. Ο σκοπός των εθνών δεν είναι απλώς η ανταλλαγή υλικών αγαθών, η κατανάλωση προϊόντων και αγορά ακινήτων αλλά κάτι πολύ περισσότερο, πολύ ισχυρότερο και πολύ δημιουργικότερο. Ο σκοπός των εθνών είναι ο πολιτισμός, όπως έγραφε και ο δικός μας Ίων Δραγούμης.

Screenshot_6.png

Η παγκόσμια οικονομική κρίση, η τεχνητή κρίση για την ακρίβεια, την οποία αντιμετωπίζει ο κόσμος μας, οφείλεται στους τραπεζίτες και στους σιωνιστές και στις βιτρίνες του δημοκρατικού κοινοβουλευτισμού, αυτή της δεξιάς και αυτή της αριστερής. Οπότε και η λύσις από το οικονομικό και πολιτικό αδιέξοδο θα έρθει μόνο από την δυναμική του εθνικισμού και από την ανασύσταση του εθνικού κράτους. Τα λόγια του Ιωάννη Μεταξά ηχούν ακόμη στα αυτιά μας: «Δι’ ημάς τους Έλληνας το πρόβλημα δεν είναι πως θα μείνωμεν εις τον κοινοβουλευτισμόν, αλλά διά ποίας θύρας θα εξέλθωμεν εξ αυτού. Διά της θύρας του Κομμουνισμού ή διά της θύρας του Εθνικού Κράτους;». Εμείς πλέον έχουμε να επιλέξουμε μεταξύ εθνικού οργανικού κράτους ή ευρωπαϊκού ομοσπονδιακού πολυφυλετικού κρατιδίου. Η λύσις είναι επαναπροσδιορισμός των αξιών της φυλής, τοποθέτησις νέας Εθνικής Ιδέας, δημιουργία πρωτογενούς παραγωγής, αποκέντρωσις και σταδιακή οργανωτική επιστροφή στο χωριό και στο νησί, επιστροφή στις ρίζες μας, τόνωση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και ευέλικτη οικονομική πολιτική στην ραχοκοκαλιά της μεσαίας τάξεως, τους ελεύθερους επαγγελματίες, ώστε να αφήσουμε το ελληνικό επιχειρηματικό δαιμόνιο να δημιουργήσει και να επικρατήσει ξανά στην Ανατολική Μεσόγειο και στην Ευρώπη, (τα coffee shops και τα multi-shops που ανοίγουν σωρηδόν δεν αποτελούν οικονομική ανάπτυξη και ούτε και ελληνικό επιχειρηματικό πνεύμα αλλά μάλλον ελληναράδικη αρπακτή) και ασφαλώς ελεγχόμενη εθνική οικονομία. Διότι σε μία παγκόσμια αλληλένδετη οικονομία, όταν ανεβαίνει το δολάριο ή το γιεν ενδέχεται να έχει επιπτώσεις και στην δική μας οικονομία, ένα εθνικόν κράτος ίσως να μην μπορεί να επηρεάσει ή να μεταβάλλει στο βαθμό που θέλει την εξωτερική οικονομία, μπορεί όμως να ορίζει την εσωτερική του οικονομία χωρίς να υπάρχει ένδεια στον λαό του. Η οικονομία όπου στα ελληνικά ερμηνεύεται ως «ο Νόμος του Οίκου» βρίσκει την εκπλήρωση του και την επιτυχής συνταγή του στην οικογένεια, «ο Οίκος του Γένους». Έτσι όπως κάθε ελληνική οικογένεια ορίζει αυτή τα οικονομικά του οίκου της και δεν συνδέεται ο ένας οίκος με τον οίκο του γείτονα, ώστε αν ο ένας κατασπαταλήσει την περιουσία του, (προσέξτε την ουσία εντός της λέξεως) δεν επηρεάζεται ο γείτονας λόγω των ατασθαλιών του προαναφερθέντος. Η δυναμική του εθνικισμού θα οδηγήσει τα έθνη στην ανασύσταση και αναμόρφωση του εθνικού κράτους, κράτους σοσιαλιστικού, κράτους φιλολαΐκού, κράτους φιλοαγροτικού, κράτους φιλελληνικού και σε ένα δίκαιον κράτος, κι όχι απλώς δικαίου.

Η Ελλάς και οι Έλληνες Εθνικιστές πρέπει να δώσουν και πάλι το παράδειγμα. Το χρωστάμε στους προγόνους μας και στους εαυτούς μας. Η σημερινή Ελλάς έχει απωλέσει την ταυτότητα της και αυτό ακριβώς είναι το μεγαλύτερο της πρόβλημα. Σε έναν κόσμο μεταβαλλόμενο όπου όλοι προσδιορίζονται όπως αυτοί επιθυμούν, πολλές φορές ανεδαφικά και ανιστόρητα (π.χ. Σκόπια), άλλοι διαθέτοντας μεγαλοϊδεατισμούς (π.χ. ο τουρανισμός της Τουρκίας) και άλλοι συμπλέοντας με μόνο σκοπό τα εθνικά τους συμφέροντα (π.χ. Αλβανία) είναι πασιφανές και αποτελεί επιτακτική ανάγκη ο άμεσος επαναπροσδιορισμός της ταυτότητας μας στο ιστορικό γίγνεσθαι και του πολιτιστικού μας ρόλου στο γεωπολιτικό παιχνίδι των δυνατών. Και πρέπει να παίξουμε ως δυνατοί. Όχι σε πληθυσμό και έκταση, ούτε σε στρατιωτική δύναμη και σε οικονομία αλλά σε πνεύμα και ψυχή. Και αυτή είναι η δυναμική μας! Η δυναμική του δικού μας εθνικισμού! Αυτός θα μας βγάλει από το αδιέξοδο στο οποίο περιπέσαμε ωθούμενοι και πιεζόμενοι από τους δημοκρατικούς μας ολετήρες. Ο μεγάλος μας εθνικός ποιητής Κωστής Παλαμάς έλεγε: ‘’η μεγαλοσύνη των λαών δεν μετριέται με το στρέμμα, με της καρδιάς το πύρωμα μετριέται και με αίμα.’’ Διότι τα πάντα στην ζωή είναι θέμα αισθήσεως και αντιλήψεως…αν αισθάνεσαι δυνατός, θα παίξεις σαν δυνατός, αν αισθάνεσαι αδύναμος, θα παίξεις σαν αδύναμος και τότε οι δυνατοί θα σε κατασπαράξουν…..γιατί απλά μπορούν!!

Το μέλλον της ανθρωπότητας και του πολιτισμού ανήκει στα εθνικά κράτη!

*Το όνομα του φίλου θα παραμείνει άγνωστο για ευνόητους λόγους. Δεν θεωρείται διόλου τυχαίος φιλελεύθερος αλλά απόφοιτος των Πολιτικών Επιστημών του Παντείου Πανεπιστημίου με μεταπτυχιακό στο βιογραφικό του, σειρά διατριβών και με ενδελεχής ενασχόληση με τον αποκρυφισμό και τον μασωνισμό, εις τον οποίο αρχικώς εντάχθηκε αλλά αποχώρησε σιωπηλώς.

Φίλιππος Γ. Νατσιόπουλος