…Με σένα Λιλή Μαρλέν…

71a0eb13125b4a1205b31f5c8ea4d7a3-lili-marlene-the-singer

Από το περιοδικό «Το σύνθημα»

Πριν τέσσερα χρόνια σ’ ένα λαϊκό υπόγειο κέντρο του Βερολίνου ακούστηκε για πρώτη φορά ένα μικρό νόστιμο τραγουδάκι που άρεσε στους θαμώνες, χωρίς ωστόσο να τους προκαλέση και πολύ μεγάλη εντύπωσι. Αργότερα η Λάλ Άντερσεν το τραγούδησε σε δίσκους γραμμοφώνου που κι αυτοί όμως δεν είχαν μεγάλη επιτυχία. Το τραγουδάκι λέγονταν «Λιλή Μαρλέν». Οι στίχοι ήταν παρμένοι από την συλλογή του Αμβουργέζου ποιητού Χάνς Λάιπ και η μουσική είχε γραφή από τον συνθέτη Νόρμπερτ Σούλτσε.

Τρία χρόνια αργότερα, το καλοκαίρι του 1941 επρόκειτο να τεθή σε λειτουργία ο «στρατιωτικός ραδιοφωνικός σταθμός» του Βελιγραδίου. Μεταξύ των δίσκων του αρχείου του σταθμού βρέθηκαν πολλές πλάκες κι ανάμεσά τους και η ξεχασμένη «Λιλή Μαρλέν». Έτσι κάθε βράδυ ο ραδιοφωνικός σταθμός έπαιζε και το τραγουδάκι αυτό μαζί με τ’ άλλα, χωρίς ιδιαίτερη προτίμησι. Μετά λίγες μέρες στα γραφεία του ραδιοφωνικού σταθμού άρχισαν να καταφθάνουν εκατοντάδες επιστολές των Γερμανών στρατιωτών που ρωτούσαν αν η διεύθυνσις του σταθμού θα ήθελε να ξαναπαίξη το ωραίο εκείνο τραγουδάκι που λέει «κάτι για ένα φρουρό μια στρατώνα και ένα φανό». Ο αριθμός των επιστολών είχε αρχίσει πια να παίρνη κολοσσιαίες διαστάσεις. Όλοι ήθελαν ν’ ακούσουν τη «Λιλή Μαρλέν».

Από τότε πέρασαν πολλοί μήνες. Ο σταθμός του Βελιγραδίου εκπέμπει κάθε βράδυ στις 10 το «Τραγούδι του φρουρού», το «Τραγούδι της στρατώνας» τέλος το νόστιμο αυτό τραγουδάκι της «Λιλή Μαρλέν» που ο στρατός δεν κουράζεται ν’ ακούη κάθε βράδυ. Κι όχι μόνον ο στρατός, αλλά σήμερα πια ολόκληρη η Ευρώπη το σιγοσφυρίζει και σιγοτραγουδάει. Και η Λαλ Άντερσεν δεν μπορεί πια να εμφανισθεί πουθενά χωρίς να τραγουδήση δυο και τρεις φορές το τραγούδι που κατέκτησε τις καρδιές όλου του κόσμου.

Έξ’ απ’ τη στρατώνα και μπρος απ’ το φρουρό
ένα φαναράκι φωτίζει το πεζό
Εμπρός εκεί θε να με βρης
κι αν μ’ αγαπάς πρέπει να ‘ρθης
μικρή Λιλή Μαρλέν

Ποιο είνε άραγε το μυστικό αυτής της ξαφνικής επιτυχίας; Μήπως η φωνή της Λαλ Άντερσεν; Μήπως άραγε το τραγούδι αυτό καθαυτώ; Αλλά κι αυτό ήτανε από χρόνια γνωστό χωρίς να έχει λάβη μεγάλη διάδοσι.
Μονάχα η «Λιλή Μαρλέν» θα μπορούσε να μας αποκαλύψη το μυστήριο, αυτή η «Λιλή Μαρλέν» που κανένας δεν είδε μέχρι σήμερα.

Η τελευταία στροφή:

«Μεσ’ τη μαύρη νύχτα, στη βαθιά σιγή
το θερμό κορμί σου το νοιώθω να ριγή»

lale-andersen-lili-marleen-odeon

Μπρος απ’ του στρατώνα πύλη κεντρική
ήτανε μια λάμπα κι είν’ ακόμα εκεί
ραντεβού ‘κεί θα δίνουμε
στη λάμπα για να μείνουμε
Σαν χθες, Λιλή Μαρλέν
Σαν χθες, Λιλή Μαρλέν

Και οι δυο σκιές μας φαίνονται σα μια
και η αγάπη μας, με μια μόνο ματιά
Κι ο κόσμος όλος μας βλέπουνε
στη λάμπα ‘κει σα στέκουμε
Σαν χθες, Λιλή Μαρλέν
Σαν χθες, Λιλή Μαρλέν
Έχει σιωπητήριο ο φρουρός θα πεί
και πάμε για ύπνο γιατ’ έχει τρία φι
και καληνύχτα αμέσως λέμ’
πως θα ‘θελα να ‘μαι με ‘σε’
Με ‘σε’, Λιλή Μαρλέν
Με ‘σε’, Λιλή Μαρλέν

Ξέρει την ωριά σου, την περπατησιά
κάιει κάθε βράδυ, μα με ξέχασε πια
Κι αν κάτι θα συμβεί σε ‘με’
στη λάμπα ποιος θα στέκεται
Με ‘σε’, Λιλή Μαρλέν;
Με ‘σε’, Λιλή Μαρλέν;

Από σιωπής τόπους, στα βάθη της γης
σ’όνειρο μ’ υψώνει, ένα σου φιλί
Κι η σκοτεινιά σαν έρχεται
Στη λάμπα ‘κει θα στέκομαι
Σαν χθες, Λιλή Μαρλέν
Σαν χθες, Λιλή Μαρλέν