Αίμα και Γη

ΑΙΜΑ ΚΑΙ ΓΗΒΒ

Αίμα και Γη. Δυο έννοιες δεμένες μεταξύ τους μ’ έναν δεσμό μεταφυσικό. Έναν δεσμό άρρηκτο, που γεννήθηκε στα βάθη των αιώνων και γιγαντώθηκε στο πέρασμά τους, χάρη σε γενεές ολόκληρες ανθρώπων με κοινά χαρακτηριστικά, οι οποίες αποτέλεσαν την ενιαία οντότητα που λέγεται έθνος.

Το έθνος βασίζεται στο αίμα. Αυτό το άλικο υγρό, που φέρει στη σύστασή του το μυστικό της ίδιας της ζωής. Δε νοείται έθνος χωρίς κοινό αίμα. Και δε νοείται έθνος, που να μην είναι δεμένο με τη γη του. Γιατί τη γη, την οποία κάθε έθνος κατοίκησε και στην οποία αναπτύχθηκε και δημιούργησε και παρήγαγε στο διάβα του χρόνου, την πότισε με αίμα. Αίμα που χύθηκε για την κατάκτηση, την καλλιέργεια, την προκοπή, αλλά και την υπεράσπιση αυτής της γης, και το οποίο αποτέλεσε το νόμισμα που την αγόρασε, ώστε πλέον να ανήκει δικαιωματικά στο νόμιμο ιδιοκτήτη-έθνος.

Η ζωή χωρίς μόχθο, χωρίς αγώνα, είναι πνευματικός θάνατος. Είναι ανυπαρξία. Στον ζωντανό άνθρωπο δεν ταιριάζει η αδράνεια. Δεν θέλει να του χαρίζεται τίποτα, αλλά να κατακτά την κάθε του μέρα. Ο ζωντανός άνθρωπος θέλει διαρκώς ν’ αγωνίζεται, να δίνει τις μάχες του, να κοπιάζει για τ’ αγαθά του, για να τα νιώθει πιο δικά του. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο είναι που νιώθει δική του τη γη, στην οποία πάλεψε για να στεριώσει. Κόπιασε για να χτίσει. Μόχθησε για να την καλλιεργήσει κι εκείνη να τον ανταμείψει με τα δώρα της. Όχι ένας άνθρωπος, ατομικά, αλλά χιλιάδες με το ίδιο αίμα, που έζησαν ταυτόχρονα, πριν ή μετά από αυτόν. Δεν έχει σημασία. Πρόκειται για ένα ενιαίο σώμα, μία οντότητα, το έθνος! Αυτό είναι το αίμα.

SCAN_00481.JPG

Το αίμα είναι το σύμβολο της ζωής. Η σχέση που έχει με τη γη είναι κατά κάποιον τρόπο μια σχέση ερωτική, ζωογόνα. Όταν ο ζωοδότης σπόρος, το αίμα, ποτίσει τη μήτρα της γης, δε μπορεί παρά να γεννηθεί κάτι απ’ αυτήν την ένωση. Κι αυτό το κάτι είναι ο πολιτισμός. Είναι το φυσικό τέκνο ενός έθνους σε γη δική του, εν αντιθέσει με τα νομαδικά έθνη, που ιστορικώς δεν κατόρθωσαν ποτέ να παράξουν πολιτισμό. Γι’ αυτόν το λόγο κάθε έθνος οφείλει να προστατεύει πάση θυσία τον πολιτισμό του, όπως ο γονιός το παιδί του. Γιατί πώς θα επιβιώσει το γένος, αν χαθεί η συνέχεια αυτού; Αν χαθεί η νεότητα, το αύριο;

Παρατηρούμε σήμερα μια πρωτοφανή αλλοτρίωση του πολιτισμού μας, έναν πασίδηλα ανηλεή πόλεμο προς την παράδοση, που αναπόφευκτα θα οδηγήσει στον εθνικό μας αφανισμό. Κι όλο αυτό ξεκίνησε από τη στιγμή που επιτρέψαμε την εισαγωγή αλλότριων στοιχείων, ξένων σπόρων στη γη μας. Ο ελληνισμός βάλλεται πανταχόθεν, ώστε τελευταίως μετατρέπεται με γοργούς ρυθμούς μάλλον σε πολυεθνισμό. Δε λογαριάζουμε πια το αίμα μας και δεν αγαπούμε πια τη γη μας, δεν την νιώθουμε δική μας, κι αυτό μόνο καταστροφικό μπορεί να είναι για το μέλλον μας. Ένας λαός δίχως φυλετική και πολιτισμική συνοχή παύει να είναι έθνος, αλλά καταλήγει σ’ έναν ανομοιογενή συρφετό κατιμάδων χωρίς κοινούς στόχους, άρα εκ προοιμίου καταδικασμένο να αποτύχει.

Εάν θέλουμε να διαφυλάξουμε ό,τι έχει απομείνει, ώστε να μπορούμε να παραδώσουμε κάτι ατόφιο στα παιδιά μας, οφείλουμε να κατανοήσουμε τη φράση «αίμα και γη» στην ουσία της. Γιατί το αίμα και η γη, το έθνος κι η πατρίδα, είναι το μόνο κληροδότημα που αξίζει ν’ αφήσουμε στις επόμενες γενιές κι έχουμε χρέος να το παραδώσουμε ακέραιο. Δεν έχουμε το δικαίωμα να στερήσουμε από τα παιδιά μας την ταυτότητά τους. Τίποτα άλλο δεν έχει αξία, αν χαθεί αυτό.

Victoria