Αλέξανδρος Κορυζής

xa-0157-ib-orofos1

Η 4η Αυγούστου πέρασε, έρχεται η 28η Οκτωβρίου και θα διαβάζουμε παντού για τη ζωή και το έργο του Ιωάννη Μεταξά. Και πολύ σωστά, καθώς ήταν αυτός που οργάνωσε το Κοινωνικό Κράτος, προστάτευσε τους φτωχούς, τους εργάτες, τους αγρότες, έδωσε βάση στη Νεολαία της χώρας, είπε ΟΧΙ στους Ιταλούς και σε αυτόν οφείλεται η ένδοξη πορεία τους Ελληνικού Στρατού, λόγω των οχυρών του αλλά και του ηθικού του στρατού και γενικότερα του λαού, την περίοδο της διακυβερνήσεως του.

Ωστόσο, υπάρχει και ακόμη μία προσωπικότητα, την οποία θεωρούμε αδικημένη και δικαίως όταν έχει απέναντί της κάποιον σαν το Μεταξά. Δεν είναι άλλος από τον Αλέξανδρο Κορυζή ή Κοριζή, με καταγωγή από τον Πόρο, στον οποίο υπάρχει και η προτομή του. Είναι ο άνθρωπος που πολέμησε για την Ελλάδα στους Βαλκανικούς Πολέμους το 1912 – 1913, ως έφεδρος ανθυπολοχαγός του Πυροβολικού, και στη συνέχεια, αποφοιτώντας της σχετικής σχολής, έφεδρος υπολοχαγός πυροβολικού, όταν και στο τέλος (1914), παρασημοφορήθηκε με τον Αργυρό Σταυρό του Τάγματος του Σωτήρος και με άλλα αναμνηστικά μετάλλια από τον Βασιλέα Κωνσταντίνο Α΄. Είναι ο άνθρωπος που έγινε κυβερνήτης της χώρας για 80 μέρες, από τη δολοφονία του Μεταξά και μετά. Είπε το δεύτερο ΟΧΙ και αυτοκτόνησε μέσα στο ίδιο του το σπίτι, μη μπορώντας να ανεχτεί αυτά που περνούσε η χώρα και ίσως επειδή διαφώνησε με τον Βασιλιά. Δε γνωρίζουμε αν ήταν εθνικιστής, πάντως έγραψε το όνομα του με χρυσά γράμματα στην ιστορία της Ελλάδος. Ο αδερφός του Στέλιος Κορυζής συνελήφθη στα Δεκεμβριανά, παρέμεινε αιχμάλωτος και στη συνέχεια εκτελέστηκε από τους Ελασίτες. Ας δούμε τα γεγονότα λίγο πιο αναλυτικά:

Στις 6 Απριλίου του 1941, ο Κορυζής, πιστός στην παρακαταθήκη του προκατόχου του, απέρριψε το αίτημα των Γερμανών για απομάκρυνση των βρετανικών δυνάμεων από την Ελλάδα απορρίπτοντας το τελεσίγραφο που του επέδωσε ο Γερμανός πρεσβευτής Έρμπαχ – Σένμπεροχ, μισή ώρα μετά την έναρξη της γερμανικής εισβολής κατά σαφή παράβαση της σχετικής Σύμβασης της Χάγης, όπου υπ’ αυτές τις συνθήκες ο πόλεμος χαρακτηρίζεται «αιφνίδιος». Στις 18 Απριλίου, δώδεκα ημέρες μετά την έναρξη της γερμανικής εισβολής, και ενώ μαίνονταν οι μάχες, ο Κορυζής συμμετείχε σε συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου. Μετά από αυτό ακολούθησε κατ’ ιδίαν συνομιλία με τον βασιλέα Γεώργιο. Το τι ειπώθηκε ακριβώς σ’ αυτή τη συνομιλία δεν έγινε ποτέ γνωστό, αν και εικάζεται ότι οι δύο άνδρες μπορεί να διαφώνησαν ως προς την συνέχιση του αγώνα με ενδεχόμενη μετακίνηση της Ελληνικής Κυβέρνησης στην Κρήτη, ή την αγγλοκρατούμενη Κύπρο. Πάντως, ο Κορυζής εξήλθε συντετριμμένος από τη συνάντησή του με τον Βασιλέα με κατεύθυνση την οικία του στη λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας. Ο Βασιλεύς ανησυχώντας για τον Κορυζή, έστειλε τον διάδοχο Παύλο στην οικία του. Φθάνοντας ο Παύλος και καθ’ ον χρόνο μιλούσε στην είσοδο της πρωθυπουργικής κατοικίας με την σύζυγο του Κορυζή, ακούστηκαν δύο πυροβολισμοί από τον πρώτο όροφο. Ο Κορυζής είχε αυτοκτονήσει με δύο σφαίρες στην καρδιακή χώρα. Ο Κορυζής ήταν σύζυγος της Ελισάβετ Τσιτσάρα, με την οποία απέκτησε τέσσερα παιδιά, την Αικατερίνη, την Ελένη, την Ειρήνη και τον Γεώργιο. Τα παιδιά του δώρισαν το πατρικό τους σπίτι στον Πόρο για να γίνει αρχαιολογικό μουσείο.

Χάρης Λόχας

img_0908-4