Ανδρέας Δενδρινός: «Η Πίστις τους κάνει ν’ αγωνίζονται, ο Αγώνας τους κάνει να νικούν»

12-1a-thumb-large

Η ξέφρενη και παρανοϊκή πλέον «δημοκρατουρία» του Μεταπολέμου, έκαμε σε 30 χρόνια, ότι αιώνες ολόκληρους χρειάσθηκαν στο Παρελθόν ανάλογα ιστορικά φαινόμενα. Κάθε κάθοδος, κάθε πτώσις, κάθε παρακμή, αυτοτροφοδοτούνται και αυτοεπιταχύνονται από τον φυσικό νόμο της βαρύτητος. Και είναι πολύ πιο εύκολο ν’ αφήνεται κανείς στην δύναμι του ρεύματος, αδιαφορώντας για το που τον οδηγεί, παρά να προσπαθήση να σωθή κολυμπώντας εναντίον. Ακόμη πιο δύσκολο είναι ύστερα ν’ ανεβή τον γκρεμνό απ’ όπου έπεσε και ν’ αντικρύση ξανά τον Ήλιο.
Κι όμως πρέπει. Πρέπει να βρη την δύναμι αυτή. Πρέπει, προτού να πέση οριστικά στο βάραθρο του Άδη, όπου τον οδηγεί το ρεύμα. Χρειάζεται μόνο Πίστι στον Εαυτό του και θέλησι για να την βρη.
Δεν υπάρχει τίποτα ακατόρθωτο. Υπάρχει μόνον, ή δεν υπάρχει η Ιερή Φλόγα, η ψυχική παρόρμησις και η δύναμις της θελήσεως! Σε όσους η Ιερή Φλόγα είναι έμφυτη, η ψυχική παρόρμησις γεννιέται και η δύναμις της θελήσεως ανακαλύπτεται, με την βεβαιότητα της δικαιώσεως. «Μόνοι ή μετά πολλών», αδράζουν τον Πυρσό του Προμηθεά. Δεν υπακούουν στην πεζή φωνή της Λογικής, που γίνεται η κραυγή Ανανδρίας και, τέλος, ψίθυρος Παραιτήσεως. Η Ενόρασις τους κάνει να διαβλέπουν, η Πίστις τους κάνει ν’ αγωνίζονται, ο Αγώνας τους κάνει να νικούν. Και να σφραγίζουν την Ιστορίας. Ο Αλέξανδρος, με μερικές χιλιάδες συντρόφους εναντίον της Περσικής Αυτοκρατορίας, δεν ήταν Λογικός. Ο Τζένγκιζ Χάν, με λίγους ρημαγμένους Μογγόλους εναντίον του κόσμου, δεν ήταν λογικός. Ο Ναπολέων, ο Λένιν, ο Χίτλερ, ο Μάο, με μια δράκα Επαναστάτες εναντίον της «Νομιμότητος», δεν ήσαν Λογικοί. Γι’ αυτό και νίκησαν. Κι αν έχασαν, η αν χάσουν κάποτε, αν πέθαναν ή αν πεθάνουν, «έζησαν»… Και μαζί τους «έζησαν» μεταφυσικά, μεταφορικά, εκατομμύρια άνθρωποι.