Robert Brasillach: Ο φασισμός μας δεν ήταν η μίμηση του ξένου!

 

«Ο φασισμός δεν ήταν για μας ένα πολιτικό δόγμα. Ακόμη περισσότερο, δεν ήταν ένα οικονομικό δόγμα. Δεν ήταν η μίμηση του ξένου, και οι αντιπαραθέσεις μας με τους ξένους φασίστες δεν είχαν ως αποτέλεσμα παρά να μας πείθουν για τις εθνικές ιδιαιτερότητες. Αλλά ο φασισμός είναι ένα πνεύμα. Είναι ένα αντικομφορμιστικό πνεύμα καταρχάς, αντιαστικό και ο μη σεβασμός αποτελούσε μέρος του. Είναι ένα πνεύμα που αντιτίθεται στις προκαταλήψεις, τόσο στις ταξικές όσο και σε οποιαδήποτε άλλη. Είναι ακόμη το πνεύμα της φιλίας, το οποίο να θέλαμε ως την εθνική φιλία».

Robert Brasillach

Από το βιβλίο «Φασίστες διανοούμενοι στη Γαλλία κατά τη δεκαετία του 1930», εκδόσεις Historia

O νεαρός φασίστας, στηριζόμενος στην φυλή του και στο έθνος του, περήφανος για το ρωμαλέο κορμί του, το διαυγές πνεύμα του, γεμάτος περιφρόνηση για τα υλικά αγαθά αυτού του κόσμου, ο νεαρός φασίστας στο στρατόπεδο του, ανάμεσα στους συντρόφους της ειρήνης, που πιθανώς θα γίνουν σύντροφοι πολέμου, ο νεαρός φασίστας, που τραγουδά, που παρελαύνει, εργάζεται, ονερεύεται, είναι πάνω απ’ όλα ένα χαρούμενο πλάσμα.

Robert Brasillach

Η θέρμη του φασισμού, το μεγαλείο του, η εξαίσια φλόγα του, όλα αυτά του ανήκουν.
Μία συγκέντρωση νεολαίας μέσα στην νύχτα, η αίσθηση του να είσαι μέρος του σώματος ενός Έθνους, οι παρελάσεις που ήταν αφιερωμένες στην μνήμη των ηρώων και μαρτύρων του παρελθόντος, μια ατελείωτη γιορτή είναι τα στοιχεία της Φασιστικής ποίησης. Και είναι αυτό που αποτελεί την τρέλα και την γνώση της εποχής μας, είναι αυτό που μετά από είκοσι χρόνια,η νεολαία που ξεχνά ελαττώματα και λάθη, θα κοιτάζει με θαμπωμένη επιθυμία και αγιάτρευτη νοσταλγία. Στην Φασιστική Επανάσταση το έθνος συνδέεται με μια έννοια πιο μεθυστική, πιο αξιοσημείωτη. Το ίδιο το Έθνος είναι μια ποίηση. Όλα αυτά μπορούν να νικηθούν από τον απατηλό φιλελευθερισμό, από τον αγγλοσαξωνικό καπιταλισμό, αλλά δεν θα πεθάνουν.

Robert Brasillach 10 Νοεμβρίου 1944 Γράμμα σ’ ένα στρατιώτη της κλασεως του ’60, εκδόσεις Θ. Κοσμάς

Είναι δύσκολο για έναν αλλοδαπό ν’ αποφασίσει αν ο ρεξισμός είναι απαραίτητος για το Βέλγιο. Δε διστάζω όμως να πω, ότι για τη δική μας χώρα μια τέτοια παρουσία θα ήταν ωφέλιμη. Εδώ να τονίσω, πως δεν κηρύττω τη δουλοπρεπή μίμηση ενός ξένου εθνικισμού. Άλλωστε ομολογώ πως δεν αρέσκομαι καθόλου στη στρατοκρατική ζωή, στην κοινή εργασία και διασκέδαση και στους αστεϊσμούς. Όμως οι ανθρωπιστικές ιδέες, που κυριαρχούν στην ιδεολογία των άλλων κινημάτων, των εκτός των συνόρων μας, από τη γένεσή τους, επιβάλλεται να παρουσιαστούν μέσα από το πρίσμα του δικού μας πνεύματος. Γιατί ό,τι είναι ανθρώπινο έχει μια αξία παντοτινή. Ο Degrelle αρνείται το χαρακτηρισμό του δικτατορικού κινήματος για το κόμμα του και δηλώνει, πως το Rex είναι η ανάπτυξη του ανθρώπου και του πολίτη, είναι η ανασυγκρότηση της λαϊκής κοινότητας, είναι η ασφάλεια που προσφέρει ένα καθεστώς που έχει επίγνωση όλων των κοινωνικών θεμάτων και βρίσκεται σ’ επαφή με όλα τα κοινωνικά στρώματα του έθνους. Ομολογώ πως αυτά τα λόγια μ’ έχουν αγγίξει. Αυτά τα λόγια, που επιτρέπουν στον άνθρωπο ν’ αναπτύξει τη διττή του προσωπικότητα, αυτήν του κοινωνικού όντος και αυτήν του ατομικού, πρέπει να τα κάνουμε κτήμα μας και να τα χρησιμοποιήσουμε προς όφελός μας.

Robert Brasillach, O Leon Degrelle και το μέλλον του REX, εκδόσεις Νέα Γενεά

Απ’ όταν αυτός ο πόλεμος κηρύχθηκε, τον αποδέχθηκα άπαξ. Κατά τη διάρκεια των εχθροπραξιών, δεν έγραψα παρορμητικά τίποτα το οποίο θα μπορούσε να προκαλέσει την οργή της πλέον διεισδυτικής λογοκρισίας. Έκανα πάντοτε τον διαχωρισμό ανάμεσα σ’ αυτό που αποκαλούμε, γενικά, φασιστικές ιδέες και στις χώρες εκείνες όπου οι ιδέες αυτές βρίσκονται στην εξουσία. Θα μπορούσα πάντοτε να παραμείνω φασίστας, να εύχομαι την εγκαθίδρυση του φασισμού στη Γαλλία και ταυτόχρονα να επιθυμώ την ήττα των φασιστικών χωρών οι οποίες θα βρίσκονταν σε σύγκρουση με τη δική μου χώρα. Υποθετικά μιλώντας, θέλω να πιστεύω ότι αν αύριο γινόταν μια σύρραξη ανάμεσα στη Γαλλία και τη Σοβιετική Ένωση, όπως και θα έπρεπε να είχε συμβεί, οι κομμουνιστές θα πολεμούσαν ενάντια στους Σοβιετικούς, επιθυμώντας να νικήσουν.

Robert Brasillach, Τα αίτια μιας στράτευσης, εκδόσεις Νέα Γενεά