Προφητεία του Χίτλερ για την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις συνέπειές της

10415603_1528949490666596_8475624535399701427_n.jpg

Το «Δεύτερο βιβλίο» περιέχει σημαντικότατες θέσεις, παρατηρήσεις και αναλύσεις του ηγέτη του NSDAP, Αδόλφου Χίτλερ (γράφτηκε πριν έρθει στην εξουσία). Τα ακόλουθα αποσπάσματα εντυπωσιάζουν διότι επικυρώνονται από την σημερινή εξέλιξη της Ευρώπης, την οποία όλοι μας βιώνουμε:

«Η τελική απόφαση για το αποτέλεσμα του αγώνα για τις παγκόσμιες αγορές έγκειται στη δύναμη, όχι στην οικονομία. Η κατάρα μας όμως ήταν που ακόμα και εν καιρώ ειρήνης ένα μεγάλο μέρος της εγχώριας αστικής τάξης ήταν διαποτισμένο από την ιδέα ότι η δύναμη θα μπορούσε να αποκηρυχθεί με τη βοήθεια της οικονομικής πολιτικής. Σήμερα, οι κύριοι εκπρόσωποί της βρίσκονται και αυτοί μέσα σε αυτούς τους λίγο – πολύ ειρηνιστικούς κύκλους που ως αντίπαλοι και εχθροί κάθε ηρωικής φυλετικής αρετής, θα χαίρονταν αν έβλεπαν μέσα στα οικονομικά μια δύναμη που να διατηρεί το Κράτος ή και ακόμα μια δύναμη που να σχημάτιζε ένα Κράτος. Όσο περισσότερο όμως αποδέχεται ένας Λαός την πεποίθηση ότι μπορεί να διατηρήσει τη ζωή του μόνο μέσω της ειρηνικής οικονομικής δραστηριότητας, τόσο περισσότερο η οικονομία του θα παραδίδεται στην κατάρρευση. Γιατί, εν τέλει, η οικονομία, ως καθαρά δευτερεύον θέμα μέσα στην εθνική ζωή, συνδέεται με την πρωταρχική ύπαρξη ενός δυνατού Κράτους. Το σπαθί πρέπει να έρχεται πριν το αλέτρι και ο Στρατός πριν την οικονομία. Αν πιστέψουμε ότι μπορούμε να το απαρνηθούμε αυτό μέσα στη Γερμανία, η σίτιση του Λαού μας θα χαθεί. Μόλις όμως ένας Λαός γονιμοποιήσει τη ζωή του με τη σκέψη ότι μπορεί να κερδίσει τα καθημερινά μέσα διαβίωσής του μόνο μέσω της ειρηνικής οικονομικής πολιτικής, τόσο λιγότερο θα σκέφτεται τη βίαιη λύση σε περίπτωση που αυτή η απόπειρα αποτύχει· αντιθέτως, θα προσπαθεί να ακολουθεί όλο και περισσότερο τον εύκολο δρόμο για να ξεπερνάει τις αποτυχίες της οικονομίας χωρίς να διακινδυνεύει το αίμα του. Η Γερμανία, για την ακρίβεια, βρίσκεται ήδη στο μέσον αυτής της κατάστασης. Η μετανάστευση και ο έλεγχος των γεννήσεων είναι τα φάρμακα που συστήνονται για την σωτηρία του έθνους μας από τους εκπροσώπους της ειρηνιστικής οικονομικής πολιτικής και από την μαρξιστική άποψη για το Κράτος. […]

Μόνο μια συνειδητά Φυλετική πολιτική μπορεί να σώσει τα Ευρωπαϊκά έθνη απ’ το να χάσουν τον νόμο της δράσης από την Αμερική, εξαιτίας της κατώτερης αξίας των Ευρωπαϊκών Λαών σε σύγκριση με τον Αμερικάνικο Λαό. Αν όμως αντί γι’ αυτό, ο Γερμανικός Λαός, μαζί με την μπασταρδοποίηση που διεξάγουν συστηματικά οι Εβραίοι με κατώτερο ανθρώπινο υλικό και την μείωση της φυλετικής αξίας που προκαλείται από αυτό, αφήσει τους άριστους φορείς του αίματός του να απομακρυνθούν με την συνεχή μετανάστευση εκατοντάδων χιλιάδων μεμονωμένων δειγμάτων, σιγά -σιγά θα πέσει στο επίπεδο μιας κατώτερης φυλής και συνεπώς στο επίπεδο ενός ανίκανου και ανάξιου Λαού. […]

Σε αυτή την επιβεβλημένη από τη Φύση κατάπτωση της γενικής αξίας του Λαού μας από την εξαναγκαστική μετανάστευση λόγω της οικονομικής πολιτικής μας, προστίθεται σαν δεύτερο μειονέκτημα και ο έλεγχος των γεννήσεων. Έχω αναφέρει ήδη τις συνέπειες του πολέμου εναντίον των παιδιών. Οφείλονται στον περιορισμό του αριθμού των ανθρώπων που έρχονται στη ζωή, έτσι ώστε να μην μπορεί να γίνει περαιτέρω επιλογή. Αντιθέτως, καταβάλουν επίπονη προσπάθεια έτσι ώστε όλοι όσοι γεννιούνται να διατηρούνται στη ζωή υπό οποιεσδήποτε συνθήκες. Αφού όμως η ενέργεια, η ικανότητα και ούτω καθ’ εξής, δεν συνδέονται αναγκαστικά με τους πρωτότοκους, αλλά αντιθέτως, είναι εμφανή μόνο με την πορεία του αγώνα για επιβίωση, η πιθανότητα ενός ξεκαθαρίσματος και μιας επιλογής σύμφωνα με αυτά τα κριτήρια απομακρύνεται. Τα έθνη φτωχεύουν σε ταλέντα και ενέργειες. Για άλλη μια φορά, αυτό είναι ιδιαιτέρως κακό για τα έθνη που η ανομοιογένεια των βασικών φυλετικών στοιχείων τους επεκτείνεται ακόμα και μέσα στις οικογένειες. Γιατί τότε, σύμφωνα με τον Νόμο του Διαχωρισμού του Μέντελ, γίνεται ένας διαχωρισμός σε κάθε οικογένεια που οφείλεται εν μέρει στη μία φυλετική πλευρά και εν μέρει στην άλλη. Αν όμως αυτές οι φυλετικές αξίες διαφέρουν στη σημασία τους για έναν Λαό, τότε ακόμα και η αξία των παιδιών μιας οικογένειας θα είναι ανόμοια σε φυλετικά επίπεδα. Αφού ο πρωτότοκος δεν μεγαλώνει σύμφωνα με τις φυλετικά πολύτιμες πλευρές των γονιών του, είναι προς το συμφέρον ενός έθνους να αναζητήσει έστω και μεταγενέστερα τα παιδιά με την υψηλότερη φυλετική αξία μέσα απ’ το σύνολο των παιδιών μέσω του αγώνα για επιβίωση, να τα κρατήσει για το έθνος και, αντιστρόφως, να φέρει στην κατοχή του έθνους τα επιτεύγματα αυτών των φυλετικά πολύτιμων ατόμων. Αν όμως ο ίδιος ο άνθρωπος αποτρέπει την γέννηση ενός μεγάλου αριθμού παιδιών και περιορίζεται στα πρωτότοκα ή έστω στα δευτερότοκα, θα θέλει παρ’ όλα αυτά να διατηρήσει ειδικά αυτά τα κατώτερα φυλετικά στοιχεία του έθνους, ακόμα και αν δεν έχουν κανένα πολύτιμο χαρακτηριστικό. Έτσι εμποδίζει τεχνητά την πρόοδο της φυσικής επιλογής, την αποτρέπει και με αυτόν τον τρόπο βοηθάει να πτωχεύσει ένα έθνος από ισχυρές προσωπικότητες. Καταστρέφει την ανώτερη αξία ενός Λαού.

Πρώτον και κύριον λοιπόν, το Πανευρωπαϊκό Κίνημα κάνει το στοιχειώδες βασικό λάθος ότι οι ανθρώπινες αξίες μπορούν να αντικατασταθούν από έναν αριθμό ανθρώπων. Αυτή είναι μια καθαρά μηχανική αντίληψη της ιστορίας που αποφεύγει την έρευνα των διαμορφωτικών δυνάμεων της ζωής, έτσι ώστε, αντί για αυτές, να βλέπουν στις πλειοψηφίες τις δημιουργικές πηγές του πολιτισμού αλλά και τους διαμορφωτικούς παράγοντες της ιστορίας. Αυτή η αντίληψη συμβαδίζει με την απερισκεψία της δυτικής δημοκρατίας αλλά και με τη δειλή ειρηνοφιλία των ανώτερων οικονομικών κύκλων μας. Είναι φανερό πως αυτό είναι το ιδανικό όλων των κατώτερων και των μιγάδων. Όπως και το ότι ιδιαιτέρως οι Εβραίοι καλοδέχονται αυτή την αντίληψη. Γιατί από λογικής πλευράς, αυτό οδηγεί στο φυλετικό χάος και τη σύγχυση, στην μπασταρδοποίηση και στη νεγροποίηση της πολιτισμένης ανθρωπότητας και εν τέλει σε τέτοια μείωση της φυλετικής αξίας της ώστε ο Εβραίος που παρέμεινε ελεύθερος από όλα αυτά να προχωρήσει σιγά – σιγά στην παγκόσμια κυριαρχία. Έχει τουλάχιστον τη φαντασία ότι στο τέλος θα καταφέρει να αναπτυχθεί μέσα στο μυαλό μιας ανθρωπότητας που έχει γίνει άχρηστη.

Πέρα από αυτό το βασικό λάθος του Πανευρωπαϊκού Κινήματος, ακόμα και η ιδέα της ένωσης των Ευρωπαϊκών Κρατών, εξαναγκασμένη από τη γενική διαίσθηση που εμφανίζεται μέσα από την απειλή της δυστυχίας, είναι ιστορικά αδύνατες και παιδαριώδεις φαντασίες. Δεν θέλω να πω ότι μια τέτοια ενοποίηση σε ένα εβραϊκό προτεκτοράτο και με εβραϊκή παρόρμηση δεν θα ήταν εξ αρχής πιθανή, αλλά ότι το αποτέλεσμα δεν θα εκπλήρωνε τις ελπίδες για τις οποίες στήνεται αυτή η παγαποντιά. Μην πιστεύει κανείς ότι ένας τέτοιος Ευρωπαϊκός συνασπισμός θα κινητοποιούσε δυνάμεις που θα εκδηλώνονταν εξωτερικά. Η εμπειρία μας δείχνει από παλιά ότι για να διαρκέσει μια ένωση των εθνών θα πρέπει να γίνει μόνο αν πρόκειται για έθνη φυλετικά και συγγενικά ανάλογα και αν, κατά δεύτερον, η ενoποίησή τους γίνει με τη μορφή της αργής διαδικασίας του αγώνα για την ηγεμονία. Με αυτόν τον τρόπο υπέταξε κάποτε η Ρώμη τα Λατινικά Κράτη το ένα μετά το άλλο, μέχρι που στο τέλος η δύναμή της επαρκούσε για να γίνει το αποκρυσταλλωμένο σημείο μιας παγκόσμιας αυτοκρατορίας. Παρόμοια είναι και η ιστορία της γέννεσης της Αγγλικής παγκόσμιας αυτοκρατορίας. Έτσι έδωσε τέλος και η Πρωσσία στο διαμελισμό της Γερμανίας και μόνο με αυτόν τον τρόπο θα μπορέσει να υπάρξει κάποτε μια Ευρώπη που να μπορεί να φροντίζει τα συμφέροντα του πληθυσμού της με μια συμπαγή κυβερνητική μορφή. Αυτό όμως θα πραγματοποιηθεί μετά από αγώνες αιώνων, αφού θα πρέπει να κατανικηθούν τα άπειρα αρχαία έθιμα και οι παραδόσεις και να υλοποιηθεί μια αφομοίωση Λαών με μεγάλη φυλετική παρέκκλιση. Ύστερα, η λύση της δυσκολίας του να υπάρξει μια ενιαία Κρατική γλώσσα σε αυτό το κατασκεύασμα θα ήταν μια διαδικασία αιώνων. Ωστόσο αυτό δεν θα ήταν η πραγματοποίηση του σημερινού Πανευρωπαϊκού τρόπου σκέψης, αλλά μάλλον η επιτυχία του αγώνα για επιβίωση των δυνατότερων εθνών της Ευρώπης. Και αυτό που θα απομείνει θα έχει τόσο ελάχιστη σχέση με την Πανευρώπη όσο ήταν, για παράδειγμα, Παν – Λατινική η ενοποίηση των Λατινικών Κρατών στο παρελθόν. Η δύναμη που εκείνη την εποχή πολεμούσε για αυτή τη διαδικασία ενοποίησης μέσα από μάχες ανά τους αιώνες έδωσε για πάντα το όνομά της σε αυτό το οικοδόμημα. Και η δύναμη που θα δημιουργούσε την Πανευρώπη με παρόμοιους φυσικούς τρόπους θα λήστευε με αυτόν τον τρόπο τον χαρακτηρισμό της Πανευρώπης».

Screenshot_9η

Απόσπασμα από το βιβλίο των εκδόσεων μας «Αδόλφος Χίτλερ – Δεύτερο βιβλίο»

Πηγή: neageneabooks.gr