Et in Arcadia Ego

oliveharvest1

Η Αθήνα ακολουθεί και αυτή μία παρακμιακή πορεία σήψης καβάλα στο άρμα της άρρωστης Δύσης. Οι λίγοι που αντιλαμβάνονται αυτή την ξέφρενη πορεία προσπαθούν έστω να μείνουν όρθιοι ανάμεσα στα ερείπια που αυτή αφήνει και προσπαθούν να αποδεχθούν ότι αυτό το σάπιο κατάντημα που κάποτε γέννησε το δυτικό πολιτισμό έχει ήδη πεθάνει μαζί του. Και όμως σε πείσμα του νου, η επαρχία αρχίζει και πάλι να γεμίζει παλιές γνώριμες εικόνες που αποπνέουν υγεία.

Νέοι Έλληνες και Ελληνίδες από το χάραμα στο μάζεμα της ελιάς, κάποιοι έχουν έρθει ακόμα και από άλλα μέρη της χώρας για να δουλέψουν τίμια για το μεροκάματο, κάποιες κοπέλες που δεν έχουν άλλη επιλογή έχουν μαζί τα παιδιά τους που βοηθούν λίγο και παίζουν περισσότερο, όλοι έχουν μαζί τους το κολατσιό της ημέρας, συνήθως κάποια πίτα και νερό κρύο, σταματούν λίγες μόνο στιγμές μέχρι να αρχίσει να πέφτει ο ήλιος και να σημάνει το τέλος της μέρας.

Τότε μαζεύονται γύρω από τα φρεσκογεμισμένα τσουβάλια και λένε χωρατά και ιστορίες και περιμένουν να έρθει η καρότσα να τους πάει σπίτι να ξαποστάσουν για να ξεκινήσουν και πάλι την άλλη μέρα το πρωί από την αρχή.
Νέοι που δουλεύουν ήδη κάπου όλο το χρόνο παίρνουν την άδεια τους για να μαζέψουν μερικά καλά μεροκάματα αυτή την περίοδο και να βοηθήσουν τις οικογένειες τους.
Άνθρωποι που αποφάσισαν να παρατήσουν τη δουλειά του γκαρσονιού στην Αθήνα και γύρισαν για να δουλέψουν και πάλι την παρατημένη γη των πατέρων τους.

Ο ιδρώτας αυτός που χύνουν στη γη τους κατά την ειρήνη, είναι αυτός που γεννάει εκείνους που θα την ποτίσουν με το αίμα τους στον πόλεμο ώστε να ξανάρθουν οι ειρηνικές μέρες και να ολοκληρωθεί ο κύκλος.
Ένας αέναος κύκλος πατεράδων και γιων που πλάθει τη μυστικιστική σχέση μεταξύ αίματος και γης την οποία ενστικτωδώς ονομάζουμε πατρίδα.

Αμομφάρετος

2694