Οι αντιφασίστες είναι η ίδια οργάνωση της Γερμανίας του ’30!

antifa02

Στις αρχές της δεκαετίας του ’30 το κίνημα του Αδόλφου Χίτλερ ανέβαινε συνεχώς και ταχύτατα. Το SPD (Σοσιαλιστικό Γερμανικό Κόμμα) και το KPD (Κομμουνιστικό Γερμανικό Κόμμα) ενώθηκαν σε ένα κίνημα για να φράξουν στον δρόμο τις συγκεντρώσεις των εθνικοσοσιαλιστών. Δηλαδή πραγματοποιούσαν αντισυγκεντρώσεις όποτε το NSDAP είχε κάποια δημόσια συγκέντρωση. Αυτό το κίνημα των σοσιαλιστών και κομμουνιστών ονομάστηκε ANTIFASCHISTISCHE AKTION (Αντιφασιστική Δράση). Ήταν η ένωση των ιδεολογικών αντιπάλων του εθνικοσοσιαλισμού σε ένα μέτωπο, προκειμένου διά της βίας και της τρομοκρατίας, να εμποδίσουν το χιτλερικό κίνημα να φτάσει στην κατάληψη της εξουσίας.

antifa_aktion_1932

Συνεπώς, το αντιφασιστικό κίνημα του σήμερα που απειλεί με κρεμάλες και σφαίρες τους Έλληνες εθνικιστές – φασίστες – εθνικοσοσιαλιστές και πραγματοποιεί οργανωμένες αντισυγκεντρώσεις έχει γεννηθεί στις αρχές της δεκαετίας του ’30 στη Γερμανία και σήμερα ανασυστάθηκε. Αποκαλούσαν τους εθνικοσοσιαλιστές Nazis κι οι ίδιοι αυτοαποκαλούντο Kozis. Αντιφασισμός λοιπόν είναι η ένωση στον δρόμο των κομμουνιστών και των αναρχικών σήμερα.

antifa-action

Ο αντιφασισμός στην Ελλάδα αποτελεί την αναβίωση του γερμανικού ομώνυμου κινήματος!

Σήμερα βλέπουμε στην Ελλάδα τη λυσσαλέα μαχητικότητα των αντεθνικών στοιχείων του λαού μας. Βλέπουμε ότι οι ιδεολογικοί μας αντίπαλοι αντλούν παραδείγματα από την ιστορία ώστε να μας πολεμήσουν. Παραδείγματα τα οποία εφαρμόζουν με μεγάλη επιτυχία. Γιατί δεν κάνουμε όμως κι εμείς το ίδιο μελετώντας τα κινήματα της ίδιας εποχής ώστε να οργανωθούμε στην εποχή μας; Η επανάσταση του Χίτλερ δεν ήταν αιματηρή. Ήταν μια επανάσταση που ένωσε τον λαό κι αυτό αποδεικνύεται από το 45% της εκλογικής νίκης του χιτλερικού κινήματος. Απέναντί του είχε τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης, την αστυνομία και την «Αντιφασιστική Δράση». Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και σήμερα στην Ελλάδα.

img_0412__38909-1488545081-1280-1280

sintagma_via01_2011-128

Τρεις ματατζήδες κυνηγούν έναν παππού με ελληνική σημαία κρατώντας γκλοπς!

Ιδού τι έλεγε ο Χίτλερ για τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης λίγο πριν αναλάβει την εξουσία:

Το συναρπαστικό στην όλη ιστορική ομοιότητα της τότε πολιτικής κατάστασης της Γερμανίας με της σύγχρονης Ελλάδας είναι το σύνθημα:

p3.jpg

Και να τι έλεγε ο Χίτλερ στις 31 Ιανουαρίου του 1937 όταν πια ήταν στην εξουσία:

«Μόλις πριν λίγους μήνες είχαμε μια εμπειρία με μερικούς ευηπόληπτους Βρετανούς κοσμοπολίτες που θεωρούσαν τους εαυτούς τους υποχρεωμένους να μου απευθύνουν διαμαρτυρία επειδή είχα κάποιους εγκληματίες προστατευόμενους του Μοσχοβίτικου καθεστώτος κλεισμένους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ίσως επειδή δεν είμαι πολύ καλά ενημερωμένος σε τρέχουσες υποθέσεις, δεν έχω ακούσει ποτέ αν αυτοί οι ευηπόληπτοι κύριοι έχουν εκφράσει ποτέ την αγανάκτηση τους με τις διάφορες πράξεις αιματηρής βίας τις οποίες αυτοί οι Μοσχοβίτες επαγγελματίες διέπραξαν στην Γερμανία ή αν εκφράστηκαν ποτέ εναντίον του συνθήματος »Χτυπήστε και τσακίστε τους Φασίστες όπου τους συναντήσετε» ή αν έχουν αρπάξει την ευκαιρία των πρόσφατων γεγονότων στην Ισπανία για να εκφράσουν την οργή τους εναντίον των σφαγών και των καψιμάτων και των παραβιάσεων χιλιάδων και χιλιάδων ανδρών, γυναικών και παιδιών.»

Το εθνικοσοσιαλιστικό εργατικό κίνημα (εκδόσεις Δαμιανός)

Τότε οι σοσιαλιστές και κομμουνιστές δολοφονούσαν οπαδούς του NSDAP με απίστευτη ψυχρότητα στο δρόμο. Σήμερα στην Ελλάδα απειλούν να κάνουν το ίδιο και απέδειξαν ότι μπορούν να το κάνουν χωρίς να τους εμποδίσει κανείς.

original

Screenshot_1

Επειδή η Ιστορία διδάσκει οφείλω να παραθέσω τα όσα κατέγραψε ο Γκαίμπελς στο ημερολόγιο του «Από το Κάιζερχοφ εις την Καγκελαρίαν». Ας διδαχτούμε λοιπόν κι ας αφήσουμε τις διαφορές μεταξύ μας ώστε να αποτελέσουμε ένα οργανωμένο φασιστικό μέτωπο ενάντια σε αυτούς που αποκτούν ύπαρξη από την αντίθεση στα Ιδανικά μας! Στην Γερμανία τότε από τους αντιφασίστες δολοφονήθηκαν 500 εθνικοσοσιαλιστές σε ενάμιση χρόνο!

Είμαστε εθνικιστές, είμαστε φασίστες, είμαστε εθνικοσοσιαλιστές. Δεν υπάρχουμε από αντίθεση, υπάρχουμε από θέση!

ΚΥΨ1.jpg

Ακολουθούν τα αποσπάσματα του ημερολογίου του Γκαίμπελς:

29 Οκτωβρίου 1932

Στο Βερολίνο σκοτώθηκε πάλι ένας σύντροφος των ταγμάτων εφόδου. Απάντησις της Κομμούνας στας αστικάς προκλήσεις.

2 Νοεμβρίου 1932

Ο άνδρας των ταγμάτων εφόδου Χάρνικ θάπτεται. Τον εσκότωσαν κόκκινοι δολοφόνοι. Τα παιδιά του κλαίνε πάνω από τον τάφο του ξεσχίζοντας την καρδιά! Είναι τρομερό το θέαμα. Κάθε ημέρα διαβάζω βουνά εφημερίδες! Τρομερά αντίθεσις γνωμών! Η Γερμανία είναι χωμένη σε πνευματική αναρχία, που θα τελειώσει σε χάος, αν δεν επέμβη ταχέως ένα γερό χέρι.

11 Νοεμβρίου 1932

Στο Σένεμπεργκ φέρομεν στον τάφο τον άνδρα ταγμάτων εφόδου Ρέπιχ, που εσκοτώθηκε κατά την τελευταία απεργίαν. Σαν ηγεμόνα τον κατεβάσαμε στον τάφο. Πάνω από το νεκροταφείο πετούν αεροπλάνα, με την σημαίαν μας πένθιμη, σαν να θέλουν να στείλουν στον νεκρό τους τελευταίους χαιρετισμούς. Οι άνδρες των ταγμάτων εφόδου είναι πολύ συγκινημένοι.

sacrifice2b4

23 Απριλίου 1932

[…] Τη νύχτα σκότωσαν έναν άνδρα των ταγμάτων εφόδου στο Κρόιτζμπεργκ. Η σφαίρα τον βρήκε στην μέση του μετώπου. Το μεσημέρι ήτο όλες οι σημαίες με πένθος στολισμένες.

25 Ιουνίου 1932

Η κόκκινη τρομοκρατία αυξάνει τόσο, που μας ερεθίζει. Οι άνθρωποι μας είναι απελπισμένοι. Κάθε ώρα ημπορεί να φέρη μια βίαιη εκπυρσοκρότηση. Είμεθα τελείως αδύνατοι για να εμποδίσωμε κάτι τέτοιο. Η χώρα της Βαυαρίας δεν εκτελεί την άρσιν της απαγορεύσεως των διαδηλώσεων. Αυτοί οι χριστιανο-καθολικοί άνθρωποι του Θεού με το ευσεβές ανέβασμα των ματιών θα είχανε πιο καλά να μας παρέδιδαν άοπλους στην κόκκινη τρομοκρατία του θανάτου. Όσο πιο πολλοί από εμάς εξαλειφθούν, τόσο πιόολιγότερες δυσκολίες θα έχει το βαυαρικό λαϊκό κόμμα. Το μεσημέρι ενταφιάζομεν έξω στο νεκροταφείο τον δολοφονηθέντα σύντροφόν μας Ρέστερ. Οι άνθρωποι μας των ταγμάτων εφόδου είναι κίτρινοι από θυμό κι από αγανάκτησι. Καθένας αισθάνεται ότι πρέπει να συμβεί κάτι. Στο λόγο μου ξεσπάζει ολόκληρο το μίσος κι ο θυμός της ψυχής μου. 10.000 άνθρωποι με ακούνε με μια απέραντη πικρία. «

1395889_180731625446708_84244608_n

2 Ιουλίου 1932.

«Πρέπει να συνηθίσωμεν τα τάγματα εφόδου πρός αυτοάμυναν. Έτσι δεν πάμε μπροστά. Με τρομερή αυθάδεια και διαβολική πανουργία πέφτουν πάνω στους συντρόφους μας οι κόκκινοι λόχοι του θανάτου. Στο Βέντιγκ έχομεν πάλι ένα νεκρόν και 10 βαριά πληγωμένους. Τα νοσοκομεία αρνούνται να δεχθούν τους πληγωμένους μας. Ιδρύσαμε δικά μας νοσοκομεία, μα για να τα διατηρήσωμε καταλλήλως δεν έχουμε αρκετό χρήμα. Τρέμομεν κάθε ημέρα από φόβο πως κάποιο τάγμα μας θα χάση τη ψυχραιμία και θ’ αρχίσει να κτυπά. Η κατάστασις είναι τεταμένη μέχρι διαρρήξεως. Η Κυβέρνησις δεν μας παρέχει καμμία προστασία. Υπηγόρευσα εξ μεγάλας διαφημίσεις. Ολόκληρη η γραμμή του εκλογικού αγώνος είναι μέσα τους. Στο ρεστωράν «Αμάϊζε» στο Σένεμπεργκ έχει την έδρα του ενα τάγμα που είναι ιδιαίτερα εκτεθειμένο σε κινδύνους. Αργά το βράδυ βγαίνει εναντίον των Κόκκινων, επειδή η τρομοκρατία έγινε ανυπόφορη. Κάθε βράδυ οι κόκκινοι σκοπευταί ρίχνουν πάν σε αυτό το ρεστωράν. Οι απλοί άνθρωποι δεν ημπορούν να το καταλάβουν. Πρέπει να συγκρατηθούμε για να αποφύγωμε μια βίαιη έκρηξη»

7 Ιουλίου 1932

Το απόγευμα θάψαμε τον δολοφονηθέντα άνδρα των ταγμάτων εφόδου Στάινμπεργκ. Στον τάφο του λαμβάνουν χώραν συγκινητικές στιγμές.

13 Ιουλίου 1932

Στην ύπαιθρο χώρα λυσσά η κόκκινη τρομοκρατία και ο θάνατος. Η Κυβέρνησις βλέπει με δεμένα τα χέρια. Σε μερικές μέρες 17 νεκροί. Που μπορεί να οδηγήσει αυτό ο καθένας ημπορεί να σκεφθεί.

1384321_179554778897726_1113661895_n

15 Ιουλίου 1932

Μετά τον λόγο ανέβηκα πάλι σε άλλο αυτοκίνητο. […] Πάλι ο όχλος κατέχει τους δρόμους. Έχει τώρα σκοτεινιάσει και ημπορούμεν ευκολώτερα και περνούμε. Με μεγάλη προφύλαξι φεύγομεν για το Μόναχο-Γκλάντμπαχ. Η κομμούνα τοιχοκόλλησε πως δεν θα βγούμε ζωντανοί από αυτό το ταξίδι. Τόσες φορές όμως ακούσαμε αυτή την προφητεία, που δεν μας κάνει πια καμιά εντύπωσι.

15 Ιουλίου 1932

Κάτω μπροστά στο ξενοδοχείο υβρίζει ο όχλος. Η αστυνομία αρνείται να επέμβη. Δεν είναι έργον της να προφυλάσση τους αντιπολιτευομένους πολιτικούς. Έτσι είναι τώρα η κατάστασις στην Γερμανία. [..] Δεν μας μένει στο τέλος τίποτα άλλο, παρά να πάρωμε μερικούς άνδρας των ταγμάτων εφόδου και αμύνης και να διατάξωμεν να παστρευθή ο δρόμος. Φυσικά αυτό δεν γίνεται χωρίς ξυλοκόπημα. Οι άνδρες μας κατέχονται από εξαιρετικό θυμόν. Φεύγω από την γεννέτειρα μου, σαν ένας εγκληματίας. Ακολουθούμενος από βλαστήμιες, κοροϊδίες και ύβρεις, λιθοβολούμενος και φτυνόμενος.

17 Ιουλίου 1932.
«Ταξειδεύομε με δύο αυτοκίνητα στην Βιτεμβέργη. Βρέχει ραγδαίως. Απέξω κι από μέσα βρεμένος εκφωνώ τον πρώτο λόγο. Το μεσημέρι τρώμε με τους χωριάτες. Στο ταξείδι στο Ράτενοβ μας έρχονται διάφορες τρελλές φήμες. Συναντούμε όμως σε λίγο μερικά αυτοκίνητα με άνδρας των ταγμάτων εφόδου. Μπροστά στα απειλιτικά των βλέμματα εξαφανίζονται οι κομμουνισταί συμμορίται στους πλαγινούς δρόμους. Τουναντίον η Ποτσντάμ είναι ειδυλιακή. Ένα ονειρευμένο καταφύγιο, στο οποίο πάνω σε κάθε λίθο είναι γραμμένη η παράδοσις. Ως βαθειά τη νύκτα εργάσθηκα. Φοβερά είδησις από την Αλτόνα. Το κομμουνιστικό κόμμα επιτίθεται διά προετοιμασθείσων οργανώσεων, εναντίον των ανδρών μας που παρελαύνουν. Υπάρχουν 15 νεκροί και υπέρ τους 50 βαριά πληγωμένοι. Ανοικτός εμφύλιος πόλεμος. Πότε θα επέμβη η Κυβέρνησις;»

869e7-horstwessel-funeral1-nsdap-sturmabteilung-occultthirdreich-petercrawford

18 Ιουλίου 1932

Αυτή η Κυβέρνησις μας κτυπά, γιατί η Κομμούνα ρίχνει σφαίρες επάνω μας. Απαγορεύει τας διαδηλώσεις μας, γιατί ημπορούσαν να προκαλέσουν τους καταστροφείς του Κράτους και του πολιτισμού.

1 Αυγούστου 1932

» Στο Κένιξμπεργκ μια ημέρα πρό των εκλογών επετέθησαν κόκκινοι εναντίον ενός ανδρός των ταγμάτων εφόδου. Ένας κομμουνιστής του έκοψε τον λαιμό με ξυράφι μέσα στον δρόμο ημέρα μεσημέρι. Ο άνδρας του τάγματος εφόδου απέθανε αμέσως. Μια ημέρα κατόπιν εκπυρσοκροτούν στο Κένιξμπεργκ οι μπόμπες και αντηχούν πιστόλια. Δύο αρχηγοί του κομμουνιστικού κόμματος σκοτώνονται μέσα στον δρόμο, αυτό είναι το μόνο μέσο για να φέρη κανείς τους κόκκινους σε συναίσθησι. Όλα τα άλλα δεν τους κάνουν εντύπωσι. Θα δούμε πολλές τέτοιες περιπτώσεις τώρα και είς το μέλλον. Οι αστικοί λαγοί δεν ημπορούν φυσικά να το καταλάβουν. Θα αποκτήσουν λογικό, όταν ο μπολσεβικισμός τους βάλη τον κόκκινο πετεινό πάνω στην στέγη τους.

16 Σεπτεμβρίου 1932

Έχουμε χρέος απέναντι στους νεκρούς μας να μείνουμε πεισματικά και αδειάσειστα στο δίκαιο μας, ακόμη κι όταν ο αγών μας φαίνεται μάταιος θα αγωνισθούμε γιατί πρέπει να αγωνισθούμε.

Έρευνα κι επιμέλεια:

Αλέξανδρος Καρράς