Η Ιστορική στιγμή του Εθνικισμού

 

cliomuseofhistory1798bycharlesmeynier

Του Φίλιππου Γ. Νατσιόπουλου

Διανύουμε αυτή την στιγμή στην Ελλάδα και μαζί μας όλος ο κόσμος ένα κομβικό σημείο. Μια περίοδο ζυμώσεως, αναθεωρήσεως και ανακατατάξεως. Διαδραματίζονται μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας κοσμοϊστορικά γεγονότα και αντιλαμβανόμαστε όλοι μας, από τον πιο αδιάφορο και αφελή πολίτη έως τον πιο δραστήριο και οξύνου Έλληνα, τις μεταβατικές αλλαγές στο πολιτικοκοινωνικό και πολιτιστικό γίγνεσθαι. Και αντί να είμαστε ως Έλληνες Εθνικιστές έτοιμοι και πάνοπλοι στον αγώνα αυτόν που μας καλεί, μέσω ενός εθνικοπατριωτικού μετώπου, ενός ενιαίου εθνικιστικού φορέα ή μιας εθνικής και κοινωνικής ένωσης αμύνης, είμαστε ΑΠΟΝΤΕΣ από την ιστορία. Η εποχή όπου σαν εθνικιστές κάποιοι από εμάς, διαβάζαμε, μελετούσαμε και εντρυφούσαμε στον Ελληνικό Εθνικισμό και την Ελληνική Κοσμοθεωρία ή κάποιοι άλλοι ακούγαμε εθνικοπατριωτικά άσματα και στρατιωτικά εμβατήρια, η εποχή όπου άλλοι συζητούσαμε και αναλύαμε επί ώρες πως θα θέλαμε να ήταν το κράτος ή ποια στάση θα έπρεπε τελικώς να είχε κρατήσει στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ο Εθνικός Κυβερνήτης ή την στιγμή που θα βρισκόμασταν όλοι μαζί στην ετήσια εκδήλωση και πορεία Τιμής και Μνήμης των Ιμίων τέλη Ιανουαρίου και μετά θα πηγαίναμε στα σπίτια μας θεωρώντας πως έχουμε κάνει το καθήκον μας σαν Έλληνες Εθνικοκοινοτιστές έχει περάσει ανεπιστρεπτί.

Η ιστορία δεν γράφεται απλά στις σελίδες του βιβλίου που στο μέλλον θα διαβάζουν οι επόμενες γενεές, αλλά έχουμε αλλάξει κεφάλαιο πλέον. Και μετά λύπης μου παρατηρώ πως δεν έχουμε ούτε τον ρόλο του ιστοριογράφου σε αυτή την νέα αλλαγή αλλά ούτε και αυτή του πρωταγωνιστή. Γίναμε οι ίδιοι μας, κομπάρσοι στην ζωή μας και απλοί θεατές του ιδεολογικού μας αγώνα. Καταντήσαμε οι ‘’λογιώτατοι’’ του εθνικισμού μας. Αναλίσκοντας όλο μας τον πολύτιμο χρόνο και όλη μας την ενέργεια στις ιδεολογικές διαφορές μας, στην γραμματική και ορθοφωνία του εθνικιστικού μας λόγου και στις προσωπικές έριδες που καμουφλάρονται με ένα επιτήδειο προσωπείο εναλλακτικού και ριζοσπαστικού ιδεολογικού ρεύματος. Προδώσαμε την Ιδέα μας και προδίδουμε τους εαυτούς μας κατά αυτόν τον τρόπο.

ceb4cf81ceb1ceb3cebfcf85cebcceb7cf82-ceb5ceb8cebdceb9cebaceb9cf83cf84ceb7cf82

Ξεχάσαμε την ιωνική (ή δραγουμική) ρήση πως: «Ο εθνικισμός είναι μορφή ενέργειας. Όλοι λοιπόν οι ενεργητικοί άνθρωποι είναι εθνικιστές, είτε το ξέρουν, είτε όχι. Ο διεθνιστής είναι στοιχείο θανάτου για το έθνος του» και γίναμε στοιχεία θανάτου. Όχι ιδεολογικώς, μα πρακτικώς και βιωματικώς. Δεν ζούμε σαν εθνικιστές, δεν βιώνουμε τον εθνικισμό μας και δεν δρούμε. Αυτό μας στερεί και τα πρωτεία του αγώνος έναντι των ιδεολογικών μας αντιπάλων, αλλά και της δικιάς μας ανυψώσεως και λυτρώσεως! Ο Ίων Δραγούμης, ήτο ένθερμος υποστηρικτής της δημοτικής γλώσσας, όχι επειδή την θεωρούσε πιο κοντά στην προγονική, ούτε επειδή είχε ορθή γραμματική και σωστούς φωνητικούς κανόνες, ούτε καν επειδή ήταν πιο εύηχη ή μελωδικότερη, την υποστήριζε θερμά και αγωνίστηκε για την καθιέρωση της επειδή ήταν η ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ. Ήταν πλέον μια γλώσσα με ζωντάνια και ζεστασιά, που έβρισκε απευθείας απήχηση στην καρδιά του ελληνικού λαού. Εμείς όμως σαν Έλληνες Εθνικιστές, πάψαμε να μιλάμε την γλώσσα του λαού και αποφασίσαμε να μιλάμε μεταξύ μας διάφορες διαλέκτους με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να συνεννοηθούμε και να οργανωθούμε. Έτσι ήρθε ο εχθρός και μίλησε αυτός στον λαό μας με τα σπαστά ελληνικά του και τον πήρε με το μέρος του σε άλλες στιγμές και σε άλλες απλά παρέμεινε αδιάφορος.

Οφείλουμε να μιλήσουμε ξανά την ΖΩΝΤΑΝΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ! Μόνον έτσι θα έχουμε την προσοχή του λαού μας και μόνον έτσι θα μπορέσουμε να τον επανελληνίσουμε! Ο ελληνικός λαός αυτή την στιγμή εκεί έξω, δεν βιώνει καθημερινά, από την στιγμή που θα σηκωθεί από το κρεβάτι του μέχρι την στιγμή που θα πάει στην εργασία του (αν έχει) και θα επιστρέψει στον οίκο του και στην οικογένεια του (και πάλι, αν μπόρεσε να κάνει) το ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ. Ούτε το Βορειοηπειρωτικό, ούτε το θέμα της Θράκης μας. Δεν το απασχολεί ούτε αν ο εθνικοσοσιαλισμός είναι τελικά κίνημα της αριστεράς ή τελικά παραμένει της δεξιάς. Δεν τον συγκινεί ούτε η θεωρία των Ινδοευρωπαίων, ούτε και η θεωρία της αυτοχθονίας.

poor3

Τον συγκινεί, τον απασχολεί, τον εξοργίζει η ΑΝΕΡΓΙΑ, η ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ, η αβάσταχτη ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ, το ΚΛΕΙΣΙΜΟ των ελληνικών επιχειρήσεων, οι ΠΑΧΥΛΟΙ ΜΙΣΘΟΙ των πολιτικών και οι ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ τους ΑΤΑΣΘΑΛΙΕΣ, η ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, κλπ. Που είμαστε λοιπόν σε όλα αυτά; Γιατί εγκαταλείψαμε λέξεις – έννοιες ιερές, με μεταφυσική προέλευση, όπως ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ και ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ και τις παραχωρήσαμε στο ιδεολογικό οπλοστάσιο της διεθνιστικής αριστεράς και της φιλελεύθερης δεξιάς; Γιατί απαρνηθήκαμε την ΕΡΓΑΣΙΑ και την ΠΑΙΔΕΙΑ και τις χαρίσαμε σε ανθρώπους απαίδευτους και άεργους; Θαρρείς και για εμάς τους εθνικιστές, η ΠΑΙΔΕΙΑ και η ΕΡΓΑΣΙΑ δεν αποτελούν θέματα υψίστης εθνικής σημασίας!!! Κατανοώ απόλυτα βεβαίως πως όλοι κάνουμε λάθη, πως αυτά δεν έγιναν εκ προθέσεως, μιας και ως Ιδεαλιστές ήταν φυσιολογικό να μας γοητεύουν περισσότερο τα εθνικά θέματα και να μας διεγείρουν ψυχικώς και πνευματικώς οι Εθνικοί Οραματισμοί αντί των υλιστικών αναγκών και στόχων, εφόσον αυτοί μπορούν να πραγματοποιηθούν με την δημιουργία ενός πραγματικού εθνικού κράτους. Δεν πρέπει σε καμία των περιπτώσεων να υποπέσουμε στο πεδίο της ύλης και να υιοθετήσουμε την ορολογία της αριστερής φρασεολογίας ή της δεξιάς ρητορικής, διότι τότε θα συρθούμε κι εμείς στο χαμηλότερο υπόστρωμα της ανθρώπινης υποστάσεως. Σκοπός μας είναι να μιλήσουμε την ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ μας ώστε να μπορέσει να μας καταλάβει και να τον ανασηκώσουμε για να μπορέσει να πολεμήσει μαζί μας. ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΖΩΝΤΑΝΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ!

Για να γίνει αυτό, πρέπει να σταματήσουμε να ζούμε στο παρελθόν και να επικεντρωθούμε στο παρόν! Διότι η Ζωή είναι παρόν! Δεν είναι ούτε παρελθόν, ούτε μέλλον. Το παρελθόν έχει περάσει και αν δεν ζήσεις, πολύ απλά δεν θα έχεις και μέλλον ή θα έχεις αλλά θα είναι ζοφερό. Ας αφήσουμε λοιπόν τις φαντασιοκοπίες και τις προσωπικές ονειρώξεις και ας ζήσουμε την ΣΤΙΓΜΗ! Την στιγμή που μας καλεί!

02-10-08_marfillibrosypluma

Οι άνθρωποι διακρίνονται σε τρεις κατηγορίες: σε παρελθoντικούς, παροντικούς και σε μελλοντικούς.

  • Οι πρώτοι ζουν στο παρελθόν και καταλήγουν προγονόπληκτοι και μοιρολάτρες.
  • Οι δεύτεροι ζουν στο παρόν και διακρίνονται για την ζωντάνια τους αλλά καταλήγουν ευκόλως λόγω έλλειψης παιδείας ως ωφελιμιστές και ηδονολάτρες.
  • Οι τρίτοι ζουν για το μέλλον, δημιουργούν, χτίζουν, οικοδομούν αλλά δεν ζουν. Με την βαθύτατη έννοια της λέξεως. Και πολύ εύκολα οδηγούνται στην εσχατολογία και μελλοντολογία.

Ο σκοπός της Ζωής είναι τρισυπόστατος σαν τον Τριαδικό Θεό μας. Καθότι η ίδια αρχή που κυριαρχεί στο σύμπαν, ισχύει και εδώ στη Γη. Εμπνεόμαστε από το παρελθόν, ζούμε το παρόν και δημιουργούμε το μέλλον μας!

Ακούω πολλές φορές εθνικιστές να συζητάνε μεταξύ τους και να ταυτίζονται με ένδοξους προγόνους και εθνικιστές των παλαιών χρόνων. Κι αυτό είναι καλό! Τους βλέπω πολλές φορές να μελαγχολούν και να διερωτώνται γιατί δεν γεννήθηκαν μιαν άλλην εποχή; Το 1821, στους Βαλκανικούς Πολέμους, ή την περίοδο του Μεσοπολέμου. Kι αυτό δεν είναι καλό! Πρώτον διότι δεν ξέρουμε το σχέδιο του Θεού και γιατί απεφάνθη να σταλθούμε τώρα στη Γη, στην ευλογημένη περιοχή της Ελλάδος, να γεννηθούμε Έλληνες κι όχι κάτι άλλο (Ευχαριστώ τους θεούς που με έκαναν Έλληνα κι όχι βάρβαρο….Θαλής ο Μιλήσιος) και με ποια αποστολή.
Και δεύτερον διότι μας δίνετε η ευκαιρία μέσω αυτής της ιστορικής στιγμής που εμφανίζετε κάθε 25 χρόνια, σύμφωνα και με τον Ισπανό φιλόσοφο του ζωτικού λόγου Ορτέγκα υ Γκασσέτ*, να ξεχωρίσουμε, να διακριθούμε και να καταχωρηθούμε κι εμείς μέσα στο Βιβλίο της Ιστορίας. Το θέμα λοιπόν του καιρού μας είναι ως τι θα καταχωρηθούμε. Ως νέοι εκφραστές της Εθνικής Ιδέας ή ως μοιρολάτρες ενός εθνικού οράματος; Ως νέοι σημαιοφόροι της Ελληνικής Κοσμοθεωρίας ή ως κοινοί θεατές της ελεεινής ελληνικής πραγματικότητας; Είμαστε έτοιμοι πρωτίστως σε προσωπικό και ψυχολογικό επίπεδο, για να επακολουθήσει το εθνικό και κοινωνικό, να σταθούμε στο Ύψος της Ιστορικής Στιγμής ή θα είμαστε μονίμως ουραγοί στην Ιστορία;

Ο Ελληνικός Εθνικισμός πρέπει να επανεύρη την ζωντανή του γλώσσα ώστε να αγγίξει τα μύχια της ελληνικής λαϊκής ψυχής. Πρέπει να γίνει βιωματικός σαν την θρησκεία του λαού μας! Πρέπει να γίνει ΠΙΣΤΙΣ! Μόνον τότε θα μπορέσει να γίνει ΔΡΑΣΙΣ. Και μόνον τότε θα φανούν στον ορίζοντα τα σημεία των καιρών και το σύμβολο της ΝΙΚΗΣ. Μόνον η πίστις μετακινεί βουνά. Δείτε πως επικράτησαν άλλωστε και τα διάφορα θρησκευτικά και φιλοσοφικά ρεύματα, από τον χριστιανισμό και τον ισλαμισμό μέχρι τον κομμουνισμό και τον φασισμό. Αυτό είχε επισημάνει και ο μεγάλος Γάλλος ψυχολόγος και κοινωνιολόγος των εθνών, Γουσταύος Λε Μπον.

Πρέπει να δημιουργήσουμε έναν Βιωματικό Εθνικισμό!  Ο δικός μας εθνικισμός δεν είναι δογματικός, στείρος και αντιπαραγωγικός….είναι η ΑΛΗθΕΙΑ μας!
Ο δικός μας εθνικισμός δεν είναι ένα νεκρό κύτταρο του οργανισμού μας, ένα παλαιομοδίτικο πουκάμισο που το φοράμε σε εκδηλώσεις μνήμης και τιμής, ούτε στάση αναμονής προς τέλεση του μυστηρίου….είναι η ΖΩΗ μας!
Ο δικός μας Ελληνοκεντρικός Εθνικισμός δεν είναι η παρεκτροπή από το δόγμα ή η αντίδραση στην αίρεση του διεθνισμού και του φιλελευθερισμού….είναι η ΟΔΟΣ!

 

*Αφορμή και έμπνευση για το συγκεκριμένο άρθρο στάθηκε ο Ισπανός φιλόσοφος και το βιβλίο του ‘’Η Εξέγερση των Μαζών.