Ο Καιάδας της Δημοκρατίας

cliff

Ο Καιάδας είναι γνωστός σε όλους μας, βάραθρο στο όρος του Ταύγετου που αποτέλεσε στην ιστορία της Σπάρτης σύμφωνα με την παραφιλολογία, ένα είδος τόπου ρίψεως των αδύνατων και καχεκτικών παιδιών της ισχυρής και εύνομης αυτής πόλεως. Παρότι οι τελευταίες έρευνες στο βάραθρο έδειξαν ότι δεν υπάρχει ούτε ένα δείγμα ανθρώπινου οστού βρεφικής ή παιδικής ηλικίας, παρά μόνον οστά ενήλικων ανδρών και γυναικών, οι οποίοι προφανώς να κατακρημνίστηκαν για λόγους προδοσίας ή δειλίας, οι φιλελεύθερες και αριστερίστικες κατοχικές αρχές διατηρούν αυτό τον μύθο στις συνειδήσεις των Ελλήνων θέλοντας να του υπενθυμίζουν την σκληρότητα και την πειθαρχία στους Νόμους όπου έδειχναν οι Λακεδαιμόνιοι σε αντίθεση με το μοντέλο της ανοικτής κοινωνίας σε πολιτιστικό, οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο, το οποίο προωθούν αυτοί βρίσκοντας όντας και οι δύο τους σε άγαστη συνεργασία μεταξύ των. Κατά αυτόν τον τρόπο όμως, αποκόβουν τον λαό από την ιστορική αλήθεια και από τον τεχνητό Καιάδα που δημιούργησαν οι ίδιοι οι δημοκράτες, δεξιογενείς και αριστερογενείς, για όλους αυτούς οι οποίοι δεν ασπάζονται τα θεμελιώδη πιστεύω τους και δεν εμφορούνται από τις ίδιες ιδέες.

Ο τεχνητός Καιάδας της δημοκρατίας θα μπορούσε να φιλοξενήσει το εθνικιστικό κίνημα δίνοντας του την περιβόητη ονομασία του «εθνικού χώρου». Ενός χώρου όπου θεωρείται σαν ένα είδος αποθήκης τοποθέτησης παλαιομοδίτικων, παρωχημένων και απολεσθέντων ιδεών σε αντίθεση με τις νεωτεριστικές και εκσυγχρονιστικές ‘’ιδέες’’ της αριστεράς και της προόδου ή σαν ένα είδος αποχωρητηρίου όπου πρέπει να περάσουν όλοι από εκεί, συντηρητικοί και εθνικόφρονες, πατριώτες και εθνικιστές, φασίστες και εθνικοσοσιαλιστές, ευσεβείς χριστιανοί και ελληνοκεντρικοί νεοπαγανιστές κ.α. και να αντιμετωπίζονται από την δημοκρατική παράταξη ως είδος βδελυγμίας και καταισχύνης. Με αυτόν τον έξυπνο και δόλιο τρόπο κατάφεραν να μας «τσουβαλιάσουν» και να μας ορίσουν ως εξω-κοινωνικούς, παρότι εμείς σε σύγκριση με αυτούς, αποτελούμε τα πιο ζωντανά και υγιή μέλη της ελληνικής κοινωνίας.

Ο τεχνητός Καιάδας της δημοκρατίας βέβαια, δεν κάνει μόνο ιδεολογικές διακρίσεις αλλά και ποιοτικές. Δεν διώκει μόνον τον ιδεολογικώς αντιφρονούντα αλλά και τον ποιοτικώς σώφρων και άξιο πολίτη, μιας και η δημοκρατία δεν είναι τίποτα άλλο παρά η θεμελίωση της Μετριοκρατίας και η ενθρόνιση της Αμάθειας και της Μωρίας. Έτσι είδαμε και βλέπουμε ακόμη, χιλιάδες νέους και νέες, με πτυχία και αριστεία, με σπουδές και ικανότητες, μην μπορώντας να ζούνε άλλο στην ίδια τους την πατρίδα σαν ικέτες και ραγιάδες, να παίρνουν τον δρόμο προς την απόκτηση αξιοπρέπειας και επαγγελματικής αποκατάστασης. «Για να επιβιώσει κάποιος πλέον στην Ελλάδα του μνημονίου, πρέπει να είναι ή ραγιάς ή επαναστάτης, και αφού δεν μπορεί να είναι το δεύτερο καθότι δεν υπάρχουν ακόμη οι κατάλληλες συνθήκες και δεν μπορεί εκ φύσεως να είναι το πρώτο, προτιμάει να πάρει τον δρόμο της ξενιτιάς» !!!

253b2b1st2ba2baaaibelieveicanfly

Ο τεχνητός Καιάδας της δημοκρατίας έχει γερό στομάχι και ακόρεστη πείνα και για κοινωνικές ομάδες αλλά και για γεωγραφικές περιοχές, ώστε να τους απομονώνει και να τους πετάει όλους εκεί, αν δεν έχουν στην υστεροφημία της και την ιδεολογική της παντοδυναμία κάποιο ουσιώδες αντίκρισμα. Έτσι βλέπουμε δημοκράτες και Φ.Κ.Ο. (αδυνατώ να τις αποκαλέσω μη, οπότε τις κατονομάζω με μια πιο προσφιλή σε αυτούς λέξη, αυτή της Φιλό-κυβερνητικής οργάνωσης) να τρέχουν από περιοχή σε περιοχή ανά τον κόσμο να καλωσορίζουν λαθρομετανάστες, να βγάζουν δακρύβρεχτους λόγους στα δελτία ειδήσεων, να κινητοποιούνται όταν βλέπουν στις τηλεοράσεις την εικόνα ενός αδικοχαμένου νεαρού «προσφυγόπουλου», να σπαταλούν μυθικά ποσά σε φιλομεταναστευτικές και φιλοπροσφυγικές εκστρατείες αλλά να είναι ιδιαιτέρως ράθυμοι έως αδιάφοροι όταν πλήττονται από φυσικά αίτια, πλημμύρες, σεισμοί, πυρκαγιές, κ.α. διάφορες περιοχές της Πατρίδος μας ή όταν φονεύονται στην μέση του δρόμου κάτω από το φως του ήλιου νεαροί Έλληνες και Ελληνίδες ή βιάζονται στα απόμακρα νησιά μας υπό την λάμψη της σελήνης αθώα Ελληνόπουλα από ασιατικής και αφρικανικής προελεύσεως υπανθρώπους.

Έτσι στον βωμό της υποτιθέμενης ισότητας θυσιάζεται με τελετουργικό εωσφορικής φύσεως, η πλήρης ανισότητα, όπως την δημιούργησε η Φύσις και την ευλόγησε ο Θεός. Διότι όπως έλεγε ο Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης: «Στον Ουρανό υπάρχει βασιλεία, εις την κόλαση δημοκρατία’’. Κι αυτό διότι στον Ουρανό υπάρχει Ιεραρχία, Θεός, Αρχάγγελοι, Άγγελοι, Άγιοι, κλπ., στην κόλαση καμία, εφόσον όλοι είναι ίσοι μιας και όλοι είναι απλά σκλάβοι! Η αξιοκρατία εξοβελίζεται, η πνευματικότητα εξαλείφεται, η εθνικότητα εκφυλίζεται, η ηθική διαφθείρεται, η αξιοπρέπεια μέμφεται και η Ορθή Αλήθεια μεταμφιέζεται σε πολιτική ορθότητα και εξοπλίζεται με μη ορθούς τρόπους για να επιβάλλει την επίπλαστη αλήθεια της. Ο Γεώργιος Γεωργαλάς, η μεγάλη αυτή ελληνοκεντρική μορφή, λέγει στο έργο του, ‘’Τα Κατεστημένα, Δημοκρατία- Ολοκληρωτισμός»: «Στις σύγχρονες κοινωνίες λειτουργεί ένας αντίστροφος Καιάδας, στη Σπάρτη πετούσαν σ’ αυτόν, κατά τα κριτήρια της εποχής, τους άχρηστους…τώρα πετούν τους άξιους, για να εξουσιάζουν οι ανάξιοι και για να το επιτύχουν, έχουν ανάγκη από το ψεύδος της ισότητας.»

Στην Ελλάδα πλέον δεν έχουμε να κάνουμε με ισότιμη δημοκρατία αλλά με καταφανή ανατρεπτική δημοκρατία, η οποία έχει παραδώσει τους τραυματισμένους Έλληνες, ψυχικώς και υλικώς, στα μνημόνια και στις τράπεζες και ετοιμάζει το έδαφος για την κυριαρχία των έποικων εξ’ Ανατολής και Νότου, οι οποίοι με την δημιουργία ενός εργατικού συνασπισμού θα διεκδικήσουν στο μέλλον μια θέση στο ‘’ναό’’ της δημοκρατίας, ή καλύτερα στο πραγματικό αποχωρητήριο της κάθε ευρωπαικής κοινωνίας..

Υ.Γ.: Το κείμενο αυτό αφιερώνεται μετά λύπης και συμπόνοιας, στα θύματα της Μάνδρας, της Δυτικής Αττικής, που πλήχθηκαν από το ορμητικό πέρασμα της νεροποντής αφήνοντας πίσω νεκρούς συνανθρώπους μας και κατεστραμμένα σπίτια, επιχειρήσεις και περιουσίες μιας ζωής με την αριστερή δημοκρατική κυβέρνηση για ακόμη μια φορά απούσα, να απασχολείται τα τελευταία χρόνια με τις ιδεολογικές της ονειρώξεις και παθογένειες και έχοντας πετάξει προ πολλού, την περιοχή της Μάνδρας στον Καιάδα της αφότου είχε εξασφαλίσει την ψήφο των κατοίκων της δίνοντας αφειδώς υποσχέσεις. Ένα Εθνικό Κράτος, με την πραγματική σημασία της λέξεως, δεν θα τα έβαζε με την Φύση και με τον Θεό. Πως θα μπορούσε άλλωστε; Θα μπορούσε όμως να συνταιριάσει την ελεύθερη σκέψη με τον θείο Λόγο, την ανθρώπινη ύπαρξη με την φυσική νομοτέλεια, την ιδιωτική πρωτοβουλία με την συλλογική υπευθυνότητα! Κάτι που δεν κάνουν οι αστικές δημοκρατίες….

Φίλιππος Γ. Νατσιόπουλος