Η γυναίκα στην ευρωπαϊκη παράδοση

25555399_163461324411274_1418885279_n

Η εποχή μας είναι η εποχή των συγκρούσεων. Η ήττα του εθνικισμού το 1945 έφερε ένα δίπολο μεταξύ φιλελευθερισμού και κομμουνισμού. Απ’ αυτά τους δύο ξεφύτρωσαν οι νεομαρξιστές, οι οποίοι, βασισμένοι στη σχολή της Φρανκφούρτης και στο διεθνισμό, παρουσιάζουν ένα νέο μοτίβο ανθρώπου με απεριόριστες ελευθερίες. Από αυτό δε θα μπορούσε φυσικά να λείψει η γυναίκα, η οποία παρουσιάζεται ως απελευθερωμένη, έτοιμη σωματικά και ψυχικά ν’ ανταγωνιστεί τον άντρα (2ο και 3ο κύμα φεμινισμού). Ως απάντηση, ορισμένοι εκ των συντηρητικών και εθνικιστικών κύκλων άρχισαν να προωθούν κινήματα τύπου MGTOW (Men Going Their Own Way), με φθηνά αστεία τύπου «πίσω στην κουζίνα σου μωρή» και πόλεμο εναντίον όλων των γυναικών συλλήβδην, καθώς σύμφωνα με αυτούς εξαιτίας των γυναικών, οι οποίες έχουν εκφυλιστεί εντελώς, τα προοδευτικά κόμματα λαμβάνουν περισσότερες ψήφους στις εκλογές. Αλήθεια όμως, ποια ήταν η θέση των γυναικών στην ευρωπαϊκή παράδοση; Είχε καμία σχέση με τις τοποθετήσεις των νεοσυντηρητικών;

Καταρχάς ας δούμε πως βλέπει τη γυναίκα ο Πλάτωνας. Στην Πολιτεία γράφει πως οι γυναίκες μπορούν να κυβερνήσουν εξίσου καλά με τους άνδρες· ήταν βέβαιος πως και οι γυναίκες μπορούν να επιδείξουν την ίδια λογική και την ίδια σωφροσύνη με τους άνδρες, αρκεί να αποκτήσουν την ίδια μόρφωση. Από την κοινή συμβίωση, εξάλλου, και την κοινή συμμετοχή στις σωματικές δραστηριότητες θα οδηγούνται στην έμφυτη ανάγκη για γενετήσια επικοινωνία οι άνδρες με τις γυναίκες. Στο σημείο αυτό, όμως, προτείνει να εφαρμόζει η Πολιτεία κάποιου τύπου ευγονική, ώστε να έρχονται σε συχνότερη επαφή οι άριστοι άνδρες με τις άριστες γυναίκες· κι αυτό θα επιτευχθεί με τη θέσπιση ειδικών τελετών. Οι άρχοντες, πάντως, θα καθορίζουν τον αριθμό των γάμων προβλέποντας τη δημογραφική εξέλιξη, ώστε να κρατιέται ο πληθυσμός στο ίδιο αριθμητικό όριο. Στην ιδεώδη Πολιτεία του Πλάτωνα, αφού και οι γυναίκες έχουν παίξει σημαντικό ρόλο, πρέπει να μορφώνονται και στα δύο βασικά μαθήματα, που είναι η γυμναστική, δηλ. η σωματική αγωγή γενικά και η μουσική, στην οποία συμπεριλαμβάνεται ο χορός και η καλλιέργεια του πνεύματος. Τονίζει ιδιαίτερα, ότι μια Πολιτεία που δεν μορφώνει και δεν εκπαιδεύει τις γυναίκες της μοιάζει με τον άνθρωπο που δεν εξασκεί και δεν γυμνάζει παρά μονάχα το δεξί του χέρι. Στα πρώτα χρόνια η αγωγή είναι κοινή για άρρενες και θήλεα· αργότερα γίνεται διαχωρισμός, γιατί αρχίζουν να διαφοροποιούνται και τα ενδιαφέροντα. Στις γυμναστικές ασκήσεις, στα αγωνίσματα, στις πορείες, στην άθληση, κοινοί δάσκαλοι, μισθοδοτούμενοι από το κράτος, θα εκπαιδεύουν και θ’ ασκούν αγόρια και κορίτσια. Είναι ντροπή, λέει στους Νόμους – ένα άλλο σπουδαίο έργο του -, οι γυναίκες να ανατρέφονται με τέτοιο τρόπο, ώστε να μην θεωρούνται ικανές, αν παραστεί ανάγκη, να ριχτούν στον κίνδυνο, αλλά να κρίνονται κατάλληλες μόνο για να τρέχουν σε γιορτές και πανηγύρια. Και οι γυναίκες, κατά τον Πλάτωνα, μπορούν να συμμετέχουν στον πόλεμο, είτε μέσα στις ίδιες γραμμές με τους άνδρες είτε ως σώμα τοποθετημένο στα μετόπισθεν για εκφοβισμό του εχθρού και για παροχή βοήθειας.

25589739_163461317744608_503269326_n.jpg

Ας αφήσουμε όμως την Αθήνα και τον Πλάτωνα και ας δούμε τι γράφει ο Τάκιτος στο βιβλίο του «Γερμανία» περί της θέσης των γυναικών στη γερμανική πραγματικότητα του 1ου μετά Χριστόν αιώνα:

«Ο κώδικας του γάμου τους όμως είναι αυστηρός και κανένα άλλο χαρακτηριστικό δεν είναι τόσο αξιοθαύμαστο, όσο η ηθικότητα τους. Είναι μοναδικοί, ανάμεσα σε τόσους βαρβάρους, να είναι με μία γυναίκα ο καθένας – όλοι τους εκτός από μερικούς λίγους, όπου έχουν πάνω από μία γυναίκα, όχι για να ικανοποιήσουν τις επιθυμίες τους, αλλά επειδή ο υψηλός βαθμός τους, τους φέρνει αντιμέτωπους με επείγουσες προσφορές γαμήλιων συμμαχιών. Η προίκα δίνεται από το σύζυγο στη σύζυγο, όχι το αντίστροφο. Οι γονείς και οι συγγενείς παρευρίσκονται και παραδίδουν τα δώρα – όχι δώρα για να ευχαριστήσουν τα γούστα της συζύγου ούτε επιδεικτικά φορέματα για μία νεαρή σύζυγο, αλλά βόδια, ένα άλογο με το χαλινάρι του, η μία ασπίδα, ένα ακόντιο κι ένα σπαθί. Εν όψει τέτοιων δώρων ο άντρας παίρνει τη σύζυγό του κι αυτή με τη σειρά της δίνει όπλα ως δώρο στο σύζυγο. Αυτή η ανταλλαγή δώρων σημαίνει γι’ αυτούς τον πιο ιερό δεσμό ένωσης, ευλογημένο από μυστικές ιεροτελεστίες υπό την χάρη των παρόντων Θεών του γάμου. Η γυναίκα δεν πρέπει να σκέφτεται πως έχει αποκλειστεί από φιλοδοξίες ανδρικών αρετών ή έχει εξαιρεθεί από τους κινδύνους του πολέμου. Γι’ αυτό ακριβώς της υπενθυμίζεται στις τελετές, όπου ευλογείται ο γάμος της στην αρχή, ότι εισέρχεται στο σπίτι του συζύγου της για να γίνει σύντροφος στους κόπους και στα βάσανά του, πως και στον πόλεμο και στην ειρήνη θα είναι εκεί για να μοιραστεί τα βάσανα και τις περιπέτειές του. Αυτό είναι το νόημα της ομάδας των βοδιών, του αλόγου έτοιμου για τον ιππέα του και το δώρο των όπλων. Υπό αυτούς τους όρους είναι ελεύθερη να ζήσει τη ζωή της και να φέρει στον κόσμο τα παιδιά της. Δέχεται κάτι το οποίο πρέπει να δώσει ανέπαφο και μη υποτιμημένο στα παιδιά της, κάτι που οι σύζυγοι των γιων της θα δεχθούν στη συνέχεια και θα το δώσουν στα εγγόνια της.
Υπό αυτά τα μέσα, οι αρετές των γυναικών προστατεύονται και ζουν άφθαρτες και ανέπαφες από τους πειρασμούς των δημόσιων θεαμάτων ή τους ενθουσιασμούς των συμποσίων. Τα μυστικά ερωτικά γράμματα είναι άγνωστα και στους άντρες και στις γυναίκες. Η μοιχεία είναι πολύ σπάνια λαμβάνοντας υπ όψιν το μέγεθος του πληθυσμού. Μία ένοχη σύζυγος, τιμωρείται από το σύζυγο. Κόβει τα μαλλιά της, τη γδύνει και υπό την παρουσία των συγγενών τη γυρνάει γύρω από το σπίτι και τη δέρνει σε όλο το χωριό. Δε δείχνουν κανένα έλεος στη γυναίκα που γίνεται πόρνη. Ούτε η ομορφιά, ούτε η νεότητα, ούτε τα πλούτη θα της βρουν άλλο σύζυγο. Κανείς στη Γερμανία δε βρίσκει τα βίτσια διασκεδαστικά, ή θέλει για μία μόνο νύχτα να ξελογιάσει και να ξελογιαστεί. Ακόμα καλλίτερη είναι η πρακτική εκείνων των πολιτειών, όπου μόνο οι παρθένες μπορούν να παντρευτούν, ώστε η γυναίκα που έγινε μία φορά νύφη έχει χάσει όλες τις ελπίδες και τις φιλοδοξίες της. Παίρνει έναν σύζυγο, όπως έχει ένα σώμα και μία ζωή. Οι σκέψεις της δεν πρέπει να ξεφεύγουν απ’ αυτόν ή να επιθυμεί κάτι πέρα από αυτόν. Επίσης αυτόν το σύζυγο πρέπει να τον αγαπά όχι για τον ίδιο βέβαια, αλλά ως ενσάρκωση της γαμήλιας τελετής. Το να μειώσουν τον αριθμό των παιδιών ή να σκοτώσουν αυτά που γεννώνται μετά τον πρωτότοκο θεωρείται πολύ κακό. Η καλή ηθική λειτουργεί στη Γερμανία, εκεί που οι καλοί νόμοι δε λειτουργούν αλλού.»

Πίσω πάλι στην Ελλάδα, οι Σπαρτιάτισσες απολάμβαναν τη μεγαλύτερη ελευθερία από κάθε άλλη γυναίκα στον Ελλαδικό χώρο. Είχαν οικονομικές ελευθερίες και άποψη που δε φοβόντουσαν να την εκφράσουν δημόσια. Επειδή οι σύζυγοι έλειπαν πολλές φορές σε μακροχρόνιους πολέμους, οι ίδιες αναλάμβαναν να καλλιεργούν τα κτήματα και να εκτρέφουν τα ζώα, που σημαίνει πως ήλεγχαν τον οικογενειακό πλούτο. Όσον δε αφορά τη σεξουαλική επαφή, οι Σπαρτιάτες άφηναν τα νεαρά κορίτσια να «απολαύσουν τον έρωτα» μόνο όταν έφταναν σε ηλικία για γάμο, δηλαδή σε ώριμη ηλικία. Το σπουδαιότερο βέβαια ήταν ότι οι γυναίκες μπορούσαν να κληρονομήσουν πλούτη, όπως και να τα μεταφέρουν, εν αντιθέσει των Αθηναίων, όπου όλα τα περιουσιακά στοιχεία περνούσαν στον επόμενο συγγενή.

25530152_163461314411275_1825011873_n

Αρκετά ενδιαφέρουσα είναι η θέση των γυναικών και στους Κέλτες. Στην κελτική κοινωνία, αν και περιστρεφόταν γύρω από μια αριστοκρατία πολεμιστών, η θέση των γυναικών ήταν αρκετά υψηλή. Στις πρώιμες περιόδους οι γυναίκες συμμετείχαν και στις εχθροπραξίες και στην ιερατική βασιλεία. Παρόλο που αργότερα οι Κέλτες υιοθέτησαν το πατριαρχικό πρότυπο, διατήρησαν στη μυθολογία και τη λογοτεχνία τους τη μνήμη γυναικών που αναδείχθηκαν ως ηγέτιδες και πολεμίστριες.

Βλέπουμε προφανώς, πως η Ευρωπαϊκή παράδοση δεν έχει καμία απολύτως σχέση τόσο με το νεομαρξιστικό εκφυλισμό της γυναικός, όσο και με το δήθεν υπερσυντηρητισμό των νεοσυντηρητικών και MGTOW, ο οποίος προκύπτει πιθανότατα από την αδυναμία τους να προσελκύσουν μια σωστή γυναίκα. Βέβαια, η ιστορία και η παράδοση είναι αυτές που είναι και δεν αλλάζουν. Εμείς, ως Έλληνες Εθνικιστές, λαμβάνουμε σοβαρά υπ’ όψιν μας την ελληνική και ευρωπαϊκή παράδοση, ως εκ τούτου φεμινισμός και υπερσυντηρητισμός δεν έχουν θέση στον Εθνικισμό.

Adrian Nagel