Αλέξανδρος Καρράς: «Συναγωνιστές» και Σύντροφοι

brasill

Βλέπουμε αφειδώς να προσφέρεται ο τίτλος του «συναγωνιστή» προς τον οποιονδήποτε δηλώνει εθνικιστής ή εθνικοσοσιαλιστής ή φασίστας. Μια δήλωση ταυτότητας ιδεολογικής δε σημαίνει απαραίτητα ότι αυτή η ταυτότητα δεν είναι πλαστή. Αν κάποιος δηλώνει ότι βρίσκεται στο ίδιο πολιτικό ρεύμα με εμάς, αυτό δεν τον κάνει απαραίτητα δικό μας ή συναγωνιστή. Το αν κάποιος είναι δικός μας πρέπει να εξετάζεται από πολλές πλευρές. Για να θεωρηθεί κάποιος δικός μας θα πρέπει να μας το έχει αποδείξει, θα πρέπει να έχει σταθεί δίπλα μας – κι εμείς φυσικά το ίδιο – και να μας έχει υποστηρίξει σαν άνθρωπο δικό του. Απλό παράδειγμα υποστήριξης είναι το να μας έχει βρει μια δουλειά αν εμείς είμαστε άνεργοι. Είναι απαράδεκτο να μην προσπαθούμε να βρούμε εργασία σε εθνικιστές που είναι άνεργοι. Για να είμαστε συναγωνιστές με κάποιον θα πρέπει λοιπόν πρωτίστως να έχει αποδειχθεί στην πράξη και στην μεταξύ μας σχέση. Ας μην προτρέξει κανείς να πει ότι αυτό δεν μπορεί να ισχύει σε κάθε περίπτωση επειδή δεν μπορούμε με όλους να γνωριζόμαστε. Αυτό δεν ισχύει διότι ο χώρος μας είναι μικρός κι οι ενεργοί εθνικιστές είναι ακόμα λιγότεροι.

Ένας άλλος τρόπος να αποδείξουμε ότι είμαστε συναγωνιστές είναι να υπερασπιστούμε την τιμή ενός εθνικιστή όταν αυτός αδικείται από άλλους «συναγωνιστές». Θα μου πείτε «μα αν αδικείται από κάποιους δικούς μας τότε δεν είναι συναγωνιστές». Ακριβώς. Ο χώρος μας λοιπόν πάσχει από τον ανταγωνισμό. Συναγωνισμός δεν υφίσταται. Μεταξύ μας βρίσκονται άνθρωποι που έχουν ανάγει τα προσωπικά τους συμπλέγματα και τις μεταξύ τους διαμάχες σε αντιπαραθέσεις που απασχολούν όλο τον χώρο μας χωρίς όμως η συντριπτική πλειοψηφία να σχετίζεται με όλα αυτά. Οι προσωπικές διαμάχες πολλές φορές είναι άγνωστες στον ευρύτερο χώρο, δεν γνωρίζουμε δηλαδή μετά βεβαιότητος ποιος έχει δίκιο. Αυτές οι προσωπικές παρεξηγήσεις πολλές φορές δεν έχουν καμιά σχέση με ιδεολογική και πολιτική θέση. Το πιο σύνηθες είναι να έχουν γεννηθεί μέσα από την μη ικανοποίηση ατομικών συμφερόντων και σκοπών. Σε αυτές τις περιπτώσεις λοιπόν ξάφνου θα παρουσιαστούν θέματα στο χώρο και ένα μεγάλο μεγάλο μέρος του θα αρχίσει τους διαδικτυακούς διαξιφισμούς. Το είδαμε πολλές φορές τα τελευταία χρόνια. Απλούστατο παράδειγμα είναι η κατασυκοφάντηση του Ίωνος Δραγούμη ή του Ιωάννη Μεταξά. Αυτή η «δράση» ξεκίνησε ουσιαστικά για να χτυπηθεί ο Μιχαλολιάκος με ένα έμμεσο τρόπο από άτομα που κάποτε βρίσκονταν στην Χρυσή Αυγή. Επιχείρησαν λοιπόν κάποιοι δήθεν καλοθελητές να ανοίξουν τα μάτια στους εξαπατημένους εθνικιστές που η Χρυσή Αυγή τους έδωσε τόσο ψεύτικα είδωλα να πιστεύουν. Στην πραγματικότητα φταίει ότι ο Μιχαλολιάκος δεν τους άνοιξε μαγαζιά ή δεν τους έκανε πυρηνάρχες, ή παρουσιαστές εκπομπών ή βουλευτές. Έστω να τους έδινε μια θέση στα γραφεία της Βουλής τέλος πάντων. Εκεί κοντά βέβαια μπόρεσαν να χτυπήσουν και τον Ανδρέα Πετρόπουλο της Λαϊκής Κίνησης Πολιτών Αττικής χωρίς να χρειαστεί καν να κάνουν θόρυβο με το όνομά του.

Όποιος λοιπόν υποστηρίζει τον Δραγούμη ή τον Μεταξά σύμφωνα με τους γελοίους – αλλά πάντα «συναγωνιστές» – είναι ακροδεξιός! Όλοι ως ακροδεξιοί θα κατηγορούνται εκτός βέβαια από όποιον επιλέγει να γίνει αποκλειστικά χιτλερικός και …«αντιδραγούμης» ή…«αντιμεταξάς»! Αυτό το «αντί» δηλώνει ξεκάθαρα ένα πράγμα, μια πεντακάθαρη αλήθεια: ότι αποκτούν υπόσταση, ότι έχουν ύπαρξη λόγω αυτού που εναντιώνονται. Βέβαια φτάσαμε και στο σημείο πλέον να βλέπουμε νεοναζί αντιφασίστες εντός του χώρου μας. Κάποτε θα πρέπει να μας απαντήσουν γιατί έπρεπε για δικούς τους αποκλειστικά προσωπικούς λόγους να επιφέρουν σύγχυση σε έναν ήδη προβληματικό πολιτικό χώρο όπως ο δικός μας. Παιδιά, μην κουράζεστε, κι ο αντιφασιστικός χώρος πολεμά την Χρυσή Αυγή και κάθε εθνικιστική οργάνωση και επιδεικνύει το ίδιο μένος με εσάς κατά του Μεταξά. Το ίδιο είπα; Λάθος, εσείς έχετε πολύ περισσότερο μένος κατά του Ιωάννη Μεταξά. Και εμπλουτίζετε την συκοφαντική προπαγάνδα σας με τα άρθρα των αριστερών! Βέβαια η χιτλερική εμμονή σας δίνει την δικαιολογία πως ο Μεταξάς αφού δεν συμμάχησε με τον Άξονα ήταν προδότης. Ο Brasillach πιθανότατα να σας απογοητεύει πάντως: «Έκανα πάντοτε τον διαχωρισμό ανάμεσα σ’ αυτό που αποκαλούμε, γενικά, φασιστικές ιδέες και στις χώρες εκείνες όπου οι ιδέες αυτές βρίσκονται στην εξουσία. Θα μπορούσα πάντοτε να παραμείνω φασίστας, να εύχομαι την εγκαθίδρυση του φασισμού στη Γαλλία και ταυτόχρονα να επιθυμώ την ήττα των φασιστικών χωρών οι οποίες θα βρίσκονταν σε σύγκρουση με τη δική μου χώρα.»

EJOF AITIA2

Πίσω στο βασικό μας θέμα λοιπόν. Εξυπακούεται ότι ανθρώπους σαν αυτούς που περιγράψαμε δεν είναι δυνατόν να τους θεωρούμε συναγωνιστές ούτε φυσικά να μπορούμε να σταθούμε δίπλα τους στο πεζοδρόμιο. Διότι έχουν πληγώσει τον χώρο μας και συνεχίζουν να το κάνουν. Για να είσαι συναγωνιστής με κάποιον θα πρέπει πρώτα κι εσύ και ο άλλος να είστε αγωνιστές. Και οι δυο μαζί έπειτα είστε συναγωνιστές όταν πια έχετε κατασταλάξει στο τι πιστεύετε, τι θέλετε και στο τι θα κάνετε για να εξαπλώσετε την Ιδέα μας μέσα στην κοινωνία. Το ανώτερο στάδιο που μπορείτε να φτάσετε είναι να γίνετε σύντροφοι, να γίνετε οικογένεια, δηλαδή συγγενείς! Μέσα από την Ιδέα οδηγούμαστε σε μια ανώτερη συγγένεια εν συγκρίσει με τη βιολογική εξ αίματος. Η συγγένεια με τη βιολογική διαδικασία της γέννησης δεν είναι αυτή που επιλέξαμε εμείς. Η προσχώρηση όμως στην Ιδέα, όπως και η αφιέρωση μας σε αυτή, είναι δική μας επιλογή. Είμαστε πολύ περισσότερο συγγενείς με τον σύντροφο φασίστα από ότι με έναν θείο μας που είναι κομμουνιστής ή μασόνος! Σε τέτοιες περιπτώσεις το κοινό αίμα δεν παίζει κανένα ρόλο για μας.

juliusevola

Δε βρήκα ωραιότερη ερμηνεία του συντρόφου στον αγώνα για την επικράτηση της Ιδέας μας από αυτά τα λόγια του Έβολα:

«Στην άλλη πλευρά στέκονται άνδρες που διαφοροποιούν τους εαυτούς τους από τις μάζες σαν κάτοχοι μίας πλήρους αυθεντικότητας και κύρους, που τους έχουν απονεμηθεί από την Ιδέα και από την αυστηρή, απρόσωπη προσχώρηση σε αυτή. Η Ιδέα, μόνο η Ιδέα, πρέπει να είναι η αληθινή πατρίδα για αυτούς τους άνδρες. Αυτό που τους ενώνει και τους ξεχωρίζει συνίσταται από την προσχώρηση στην ίδια ιδέα, παρά από την ίδια γη, γλώσσα ή αίμα.»

Αυτό που διδάσκει η εμπειρία μας είναι πως πρέπει να προσέχουμε τον «συναγωνιστή» περισσότερο από τον αντιφασίστα. Ο εχθρός που παρουσιάζεται σαν φίλος μας, σαν άνθρωπος μας, είναι πολύ πιο επικίνδυνος από αυτόν που βρίσκεται απέναντί μας και ζητάει τον θάνατό μας σε μια κρεμάλα. Γιατί τον τελευταίο τον ξέρουμε. Ο συναγωνιστής τις περισσότερες φορές είναι ένας φθονερός ανταγωνιστής που θέλει να σταματήσει και να εμποδίσει τον δικό μας αποδοτικό αγώνα, να μειώσει την δημοτικότητα μας. Μετά θα σου πει πως άλλο τι κάνουμε εκτός δρόμου και άλλο στο δρόμο. Όταν είσαι εχθρικός απέναντί μου είσαι σε κάθε περίπτωση βλαβερός, όχι ανάλογα τη στιγμή. Ο ίδιος πιθανότατα να σου κάνει και μαθήματα ηθικής ενώ έχει αποδείξει ήδη πόσο ανήθικος είναι. Δεν αναζητούμε  λοιπόν συναγωνιστές, αναζητούμε συντρόφους στον αγώνα.

Αλέξανδρος Καρράς