Δημοκρατία, ο πιο ύπουλος ολοκληρωτισμός

26551310_219822651894505_801149641_n.jpg

Δημοκρατία, ελευθερία, ισότητα, αλληλεγγύη, ανθρωπιά, δικαιώματα… Πάνω σε αυτές τις έννοιες οι σημερινοί κοσμοκράτορες έχουν στήσει το μεγαλύτερο, το πιο ύπουλο και το πιο καταστροφικό σχέδιο της ιστορίας της ανθρωπότητας.  Επέλεξαν έννοιες εύηχες και καλαίσθητες προπαγανδίζοντας υπέρ μίας στερητικής, κατευθυνόμενης, πλήρως ελεγχόμενης «ελευθερίας». Ομολογουμένως είναι ευφυέστατο να χρησιμοποιεί κανείς έννοιες που κολακεύουν, παρηγορούν και χαϊδεύουν στο άκουσμά τους το λογισμό μας, με σκοπό να χειραγωγήσουν τα ρεύματα και τις μάζες.

Εκτός όμως από τη συνεχή υπογράμμιση των εννοιών αυτών, ταυτόχρονα επέτυχαν να διαστρεβλώσουν και να αμαυρώσουν κάθε αξία πάνω στην οποία οικοδομήθηκε ο ευρωπαϊκός πολιτισμός και οι ανεξίτηλες εις το χρόνο παραδόσεις του.
Ας δούμε το φαινόμενο του ολοκληρωτισμού.

Σε ένα ολοκληρωτικό καθεστώς, όπου είναι συνήθως μονοκομματικό, χαρακτηριστική είναι η υπερβολική ενίσχυση της εκτελεστικής εξουσίας, η επιβολή της μονολιθικότητας της κοινωνίας και ο περιορισμός ορισμένων ελευθεριών προς όφελος της ευταξίας, της παραγωγικότητας και της ενιαίας, κοινής κατεύθυνσης.
Στέκομαι στο τελευταίο διότι αυτό προκαλεί συνήθως κάποια σύγχυση. Όλες οι κοινωνίες που προόδευσαν ανά την ιστορία, έφεραν ορισμένα χαρακτηριστικά που καθιστούσαν τα μέλη της εκάστοτε κοινωνίας όμοια μεταξύ τους σε θέματα συμπεριφοριστικά αλλά και νοοτροπίας ή δεοντολογίας. Προωθούσαν λοιπόν μέσω κοινωνικής προπαγάνδας και διαπαιδαγώγησης, την ακολούθηση κατευθυντήριων αξιακών γραμμών και ενσυνείδητων «κανόνων» με σκοπό την συνεργασία των μελών της κοινωνίας.

Υπό μίαν έννοια, το παραπάνω είναι και ένας τρόπος ελέγχου, που είναι όμως απαραίτητος σε οποιαδήποτε ομάδα κυβερνάται. Στις μεγαλύτερες μάλιστα κοινωνικές ομάδες, η σωστή προπαγάνδα και ο συλλογικός προσανατολισμός είναι αναγκαίες προϋποθέσεις ώστε το σύνολο να λειτουργεί ως μία ενιαία οντότητα και να μην διασπάται, να μην προκαλούνται ρήξεις και να μην αποκλίνει η κατεύθυνση των μαζών από τον στόχο που αποβλέπει και προβάλλει το καθεστώς.

Όταν συμβαίνει το αντίθετο, οι κοινωνίες διασπώνται, παρακμάζουν και καταστρέφονται.
Το παραπάνω είναι ένας απαράβατος νόμος, μιας που ο άνθρωπος εκ φύσεως έχει την ανάγκη να συνάψει σχέσεις, να δημιουργήσει ομάδες και να συνεργαστεί.
Πώς λοιπόν είναι εφικτό να είναι όλοι ελεύθεροι ζώντας σε μία κοινωνία που κυβερνάται από το ίδιο καθεστώς;
Η απάντηση κρύβεται στην έννοια της «ελευθερίας»!
Η χρήση του όρου αυτού, αποτελεί μία ψευδαίσθηση που λειτουργεί ως κατευθυντήρια γραμμή του συστήματος.

Διαφημίζοντας την ψευτο-ελευθερία, οι κοσμοκράτορες δημαγωγοί δημιουργούν την αυταπάτη της «αναρχίας» και της πραγματικής, από κάθε άποψη, ελευθερίας.
Αυτό εξυπηρετεί τους κυβερνώντες λόγω της δημιουργίας ερίδων και συγκρούσεων που αποπροσανατολίζει τον κόσμο από την αντίληψη της πραγματικότητας.

Ταυτόχρονα, η έλλειψη ενός κοινού στόχου προωθεί τον ατομικισμό και μέσω του ατομικισμού ο άνθρωπος χάνει τη δύναμή του. Ο καθένας πολεμάει για το δικό του προσωπικό συμφέρον σε έναν εξαντλητικό αγώνα επιβίωσης. Συνέπεια αυτού είναι ο άνθρωπος να γίνεται υλιστής, να ζει για την διαρκή εξασφάλιση μιας καλύτερης θέσης (αφού όλοι είναι αντιμέτωποι με όλους) και να αρκείται στα εφήμερα και τα επιφανειακά.
Χάνει λοιπόν ο άνθρωπος έτσι το νόημα της ζωής, χάνει τη συλλογικότητα και χάνει την ευτυχία. Γίνεται δούλος του χρήματος και υπηρέτης των κυβερνώντων. Ταυτόχρονα, η κοινωνία οδηγείται σε βέβαιη παρακμή, εφόσον δεν ακολουθεί μία συγκεκριμένη πορεία προς την εξέλιξη, αλλά αντίθετα καταστρέφει όλα τα ιδανικά με τα οποία έφτασε στο σήμερα και ο μόνος που βγαίνει κερδισμένος από όλο αυτό, είναι οι ίδιοι οι καθεστωτικοί εξουσιαστές.

Με βάση τώρα την σημασία του όρου «ολοκληρωτισμός» (την οποία σαφώς έχουν προπαγανδίσει ως έννοια αρνητική, με σκοπό να την αποποιηθούν οι ίδιοι και να βρει ανταπόκριση η έννοια της ελευθερίας που προβάλλουν), όλοι οι κυβερνώντες, οι ακόλουθοι του συστήματος και όσοι γενικότερα γοητεύονται από τις εισαγωγικές έννοιες περί δικαιωμάτων και ισότητας, αποτελούν χειραφετημένα όντα και δουλικά του συστήματος. Είναι χρέος μας λοιπόν, αλλάζοντας πρώτα τον εαυτό μας, να επαναφέρουμε στην κοινωνία τις αξίες και τα ιδανικά με τα οποία πρέπει να πορεύεται στη ζωή ο υγιής και νοήμων άνθρωπος.

Είναι χρέος μας να αναδομήσουμε την σάπια κοινωνία και να μεγαλώσουμε νέα παιδιά που να πιστεύουν στον εαυτό τους και στο σύνολο. Σε ένα σύνολο με το οποίο θα μοιράζονται όλα τα κοινά χαρακτηριστικά του έθνους και του πολιτισμού!

‘Αλκης Θρασκιάς