Νέα Γενεά: Σίτσα Καραϊσκάκη – Ψυχικό και Πνευματικό Δηλητήριο

 

Σίτσα Καραϊσκάκη Ψυχικό και πνευματικό δηλητήριο η ουσία και το πνεύμα του μπολσεβικισμού.png

Η Σίτσα Καραϊσκάκη έζησε, έζησε δυνατά. Ταξίδεψε, έγραψε, ρίσκαρε, είδε τις ομορφιές, τους κινδύνους και τις διακυμάνσεις της ζωής, την καταξίωση και την απόρριψη, ανοίγοντας τα μάτια της στα Μοσχονήσια της Μικράς Ασίας για να βρεθεί ως πρόσφυγας στη Μυτιλήνη κι από εκεί στο Μόναχο και το Γ’ Ράιχ, την Ελλάδα του Ιωάννη Μεταξά και της Γερμανικής Κατοχής, την Ανατολική Γερμανία της Σοβιετικής Κατοχής, για να επιστρέψει στη Μυτιλήνη και να κλείσει τα μάτια της στην Αθήνα. Έκλεισε τα μάτια εκείνα που είδαν τόσα ιστορικά γεγονότα, στα οποία συμμετείχε, κι όλα ήταν μέσα από τα γυαλιά της. Το τεράστιο λογοτεχνικό και ποιητικό της έργο δεν είναι ακόμα γνωστό. Οι ιδέες της την καταδίκασαν στη λήθη μέχρι σήμερα και λίγοι την θυμούνται κι ακόμα πιο λίγοι γνωρίζουν το έργο της.

Το βιβλίο που κρατάς τώρα, φίλε αναγνώστη είναι μια ανατύπωση εντελώς συλλεκτική για κάθε Έλληνα εθνικιστή που πρέπει να γνωρίσει όχι μόνο το έργο της μεγάλης Ελληνίδας, αλλά και το πνεύμα του μπολσεβικισμού που μαστίζει τη χώρα μας. Το περιεχόμενο της μελέτης της σε συνεργασία με τον καθηγητή Πανεπιστημίου Ίλγιν μένει πάντα επίκαιρο και φωτίζει κάθε γωνιά της σημερινής κοινωνίας ώστε να αναγνωρίζουμε αμέσως που φωλιάζει το πνεύμα του μπολσεβικισμού. Ο Γκαίμπελς είχε πει πως όποιος δαγκώσει το δηλητηριασμένο μανιτάρι του μπολσεβικισμού αποθνήσκει. Μια σκληρή αλήθεια είναι πως κάποιος μπορεί να είναι μπολσεβίκος χωρίς καν να είναι κομμουνιστής.

Η Σίτσα Καραϊσκάκη που γνώριζε τόσο καλά τι εστί μαρξισμός και μπολσεβικισμός δεν θα μπορούσε να μην έχει στηρίξει την κυβέρνηση του Ιωάννη Μεταξά και για αυτό τόνισε τα εξής σε ένα άρθρο της στο περιοδικό της ΕΟΝ:

«Επρεπε να φτάση η 4η Αυγούστου του 1936, που καταπιάστηκε την ελευθερία του Ελληνικού Λαού από σαθρά κοινοβούλια, από εκμεταλλευτές, από εργατοπατέρες, από κομμουνιστές, για να μπορέση η δημιουργική λαϊκή τάξη να πάρη μέρος κι αυτή στα αγαθά του πολιτισμού τα υλικά, τα πνευματικά και ψυχικά».

Στο Καθεστώς της 4ης Αυγούστου η Σίτσα Καραϊσκάκη βρήκε το αντίδοτο για το ψυχικό και πνευματικό δηλητήριο του μπολσεβικισμού.

Εξωφυλλο καραισκακη σιτσα

Η Σίτσα Καραϊσκάκη που γνώριζε τόσο καλά τι εστί μαρξισμός και μπολσεβικισμός δεν θα μπορούσε να μην έχει στηρίξει την κυβέρνηση του Ιωάννη Μεταξά και για αυτό τόνισε τα εξής σε ένα άρθρο της στο περιοδικό της ΕΟΝ:

«Επρεπε να φτάση η 4η Αυγούστου του 1936, που καταπιάστηκε την ελευθερία του Ελληνικού Λαού από σαθρά κοινοβούλια, από εκμεταλλευτές, από εργατοπατέρες, από κομμουνιστές, για να μπορέση η δημιουργική λαϊκή τάξη να πάρη μέρος κι αυτή στα αγαθά του πολιτισμού τα υλικά, τα πνευματικά και ψυχικά».
Στο Καθεστώς της 4ης Αυγούστου η Σίτσα Καραϊσκάκη βρήκε το αντίδοτο για το ψυχικό και πνευματικό δηλητήριο του μπολσεβικισμού.

Η πρώτη έκδοση του οίκου μας ήταν μια συλλογή άρθρων της Σίτσας Καραϊσκάκη στο περιοδικό «Η Νεολαία» με τίτλο «Άρθρα για τη Νεολαία της 4ης Αυγούστου». Παραθέτω μερικά αποσπάσματα από τα άρθρα αυτά που σχετίζονται με το περιεχόμενο της παρούσας έκδοσης:

«Ο Αρχηγός κηρύσσει πως ένας μεγάλος παράγων για τη διατήρηση του γνήσιου ελληνικού πολιτισμού σε όλες τις εκδηλώσεις της ζωής του Λαού μας είναι η νεολαία. Ό, τι ανοσιούργησαν και αμάρτησαν τα περασμένα χρόνια κακόβουλοι πάνω στην ψυχή της ελληνικής νεότητος ξεπερνιέται και τσακίζεται. Ποιος φρόντιζε να δώσει πριν στα χέρια του παιδιού του, του νέου, ένα καλό βιβλίο, ένα καλό περιοδικό; Ποιος του μιλούσε στην δική του γλώσσα; Ποιος ένοιωθε τις ανάγκες του και την πάλη του για το σχηματισμό μιας κοσμικής θεωρίας όταν περνούσε το κατώφλι από την παιδική στην επικίνδυνο εφηβική ηλικία; Ναι, φρόντιζαν οι κομμουνιστές για τη στρέβλωση του μυαλού του και της ψυχής του! Το έκαναν εχθρικό προς την οικογένεια, προς το έθνος, προς την κοινωνία. Και ο γονιός δεν ήξερε από πού έρχεται το κακό. Έδερνε και μάλλωνε κι ήθελε να επιβάλλει όλη του τη βίαια θέληση αγαναχτησμένος για την κακή και ασεβή του παιδιού του διαγωγή. Η Πολιτεία αδρανούσε και αδιαφορούσε. Μικροπράγματα να ασχολήται κανείς με τους μικρούς. Σε λίγο όμως οι μικροί έγιναν μεγάλοι, επέβαλαν τη γνώμη τους τη στρεβλή και παρ’ ολίγον να οδηγήσουν την πατρίδα τους στο βάραθρο. Δεν είχανε τη συναίσθηση οι πριν άρχοντες, πως οι μικροί αυτοί πιτσιρίκοι αποτελούν το μέλλον της πατρίδας, είναι η Ελλάδα της αύριον που θα πάρει τα ηνία στα χέρια και ή θα οδηγήσει στο γκρεμνό ή στον ίσιο δρόμο.»

«Η γυναίκα, το κορίτσι, πρέπει να αισθανθή βαθειά και γνήσια, εκατό τοις εκατόν τη γυναικεία της φύσι, έτσι όπως ο άνδρας χρειάζεται να είναι σήμερα εκατό τοις εκατόν άνδρας, με όλες τις ανδρικές αρετές και όλες τις ανδρικές ιδιότητες. Πρέπει να ξυπνήση μέσα της η θέλησι για οικογένεια γιατί αυτή είναι η Ιερή Πηγή της Εθνικής Αναγέννησης. Πρέπει να νοιώση βαθειά, ότι σ’ αυτή είναι τοποθετημένα τα πιο σπουδαία βιολογικά προβλήματα του Έθνους. Ήτανε μια τρομερή εγκληματική πράξι εναντίον της εθνικής ζωής η ψεύτικη φιλανθρωπία των λιμπεραλιστών με την βλακώδη φράσι προς την γυναίκα: «Μα τι, θα γίνεις μηχανή παιδοποιίας;» Δηλαδή οι προστάτες της λιμπεραλιστές και κομμουνιστές της έχυναν το φαρμάκι μέσα στην ψυχή και την προέτρεπαν να ξεχάση το μεγάλο της και γιγάντειο προορισμό. Είχανε ξεχάσει μέσα στην πνευματική και ψυχική θολούρα του τελευταίου αιώνα πως η γυναίκα – μητέρα πρέπει να τεθή πάνω από τη γυναίκα – ηδονή και πάνω από όλα γενικά. Αυτοί όμως οι αληθινοί προδότες του Έθνους ήξεραν πως παραχώνοντας την βιολογική πηγή του λαού μας, εμπόδιζαν την εξέλιξι και την Αναγέννησι. Γιατί λαός χωρίς νεότητα είναι λαός καταδικασμένος σε θάνατο.»

Εξωφυλλο ΣΙΤΣΑ ΤΕΧΝΗ.jpg

«Ακόμα δεν είχε ανανήψει η Παιδεία από την αρρώστεια της γνωσεομανίας, που εδημιούργησε τις τάξεις των μορφωμένων φαντασμένες και φουσκωμένες, και την πλάκωσε άλλο μεγάλο κακό: η κομμουνιστική αποσύνθεσι. Με πείσμα, με τρομερή επιμονή, άπλωσε τα πλοκάμια της στον κλάδο αυτό της ζωής μας! Δεν υπάρχει μέσο που να μη μεταχειρίστηκε κι ούτε τρόπος που να μην μετήλθε. Οι μορφωμένοι, που είχανε μόνο γνώσεις και καμμιά εθνική συνείδηση, έπεσαν πρώτοι θύματα της. Έβλεπαν μέσα στις υποσχέσεις και στις θεωρίες της όχι τη δύναμι του προλεταριάτου, παρά την πτώσι του συνόλου και την ατομική τους αποθέωσι. Γύρευαν πεδίο δράσεως και το βρήκανε μέσα στην Παιδεία. Έγιναν άλλοι συνειδητά κι άλλοι ασυνείδητα όργανα μιας βάρβαρης τρομοκρατικής θέλησης, που ζητούσε να αποσυνθέση τις εθνικές συνειδήσεις και τα Έθνη για την εφαρμογή μιας ουτοπιστικής θεωρίας. Γιατί η θεωρία του Εβραίου Μαρξ – Μαρντοχάϊ δεν επιθυμούσε να σώση την ανθρωπότητα παρά, εκμηδενίζοντας τις εθνικές ολότητες, ήθελε να θέση σε κυριαρχία το άτομο του και τη φυλή του. Όποιος δεν το έχει νοιώσει ως τα τώρα, δεν έχει νοιώσει τις βαθύτερες συνάφειες του κομμουνισμού. Έγιναν λοιπόν οι μορφωμένοι μας, οι χωρίς συνείδησι, μυστικά και φανερά, η μάστιγα της λαϊκής μας μορφώσεως και της εθνικής μας αγωγής. Είχε παντού εισχωρήσει η αποσύνθεση εκείνη που κυνηγούσε κατά πόδας την οικογένεια, τη γυναίκα, το κορίτσι, το παιδί, την εκκλησία, τον εργάτη και χτυπούσε και τσάκιζε κάθε αξία. Πολλά γυμνάσια ήτανε κόκκινα, το Πανεπιστήμιο τρίβονταν αδύναμο ανάμεσα σε δύο μυλόπετρες, το λαϊκό, το δημοτικό σχολείο, προχωρούσε στον κόκκινο δρόμο, οι διαλέξεις των μορφωμένων είχανε τις χαρακτηριστικές ερυθρές πινελιές και η περιώνυμη «Εκπαιδεφτική μεταρρύθμιση» με τους κομμουνιστές στο Ανώτατο Εκπαιδευτικό Συμβούλιο έδωσε το τελειωτικό πλήγμα.»

«Το πώς διψούσε για μόρφωσι ο Έλληνας εργάτης και η εργατική νεολαία απεδείχθη με την κομμουνιστική προπαγάνδα των περασμένων χρόνων. Έπεσε με τα μούτρα στα αποκυήματα του ουτοπιστικού εγκεφάλου ενός Εβραίου Μάρξ – Μαρντοχάι και της ομόφυλής του Ρόζας Λούξεμπουργκ, του Μπουχαρίν και του Κροπότκιν, του Λένιν κι ένα σωρό άλλων, που προσπαθούσαν να τον κάνουν όργανό τους για τη διατάραξι της κοινωνικής τάξεως. Είναι λοιπόν επόμενο το δηλητήριο εκείνο να έχη καθήσει βαθειά, που και σήμερα ακόμα κάπου κάπου να φαίνωνται τα αποτελέσματά του. Ποιος φρόντισε να δώση πριν ένα αντιφάρμακο; Οι τότε κυβερνήσεις μάλιστα διατηρούσαν αυτή την κατάστασι γιατί τους χρησίμευε για τις πολιτικές τους μανούβρες. Ο κοινοβουλευτισμός είχε καταντήσει για όλα ικανός. Αν ο κομμουνισμός παρουσιάζονταν πριν να ανακαλυφθή η τυπογραφία δεν θάκανε τόση θραύσι στο πνεύμα και την ψυχή ολοκλήρου του κόσμου. Μεταχειρίστηκε το έντυπο σε μεγάλη κλίμακα γιατί κατάλαβε τη δύναμί του. Προ πάντων σε λαούς που από κληρονομικότητα έχουν το ιδίωμα να σκέπτωνται φιλοσοφικά, όπως είναι ο Ελληνικός, το μεταχειρίστηκε καταπληκτικά. Τα κιόσκια, τα βιβλιοπωλεία ακόμα και τα σχολεία, τα σπίτια, τα εργοστάσια ήτανε πλημμυρισμένα από τέτοια έντυπα κατασκευάσματα. Βροχή τα βιβλιαράκια και τα έντυπα έπνιγαν τον κόσμο. Χιλιάδες και χιλιάδες οι καλλίτεροι εκδοτικοί οίκοι εξέδιδαν και ρεκλαμάριζαν. Σαν μανιτάρια πετάγονταν κάθε είδους αποσυνθετικά περιοδικά και έντυπα – 200-300 τον αριθμό – κυκλοφορούσαν κι ανακάτωναν τα πνεύματα και τις ψυχές με την ερεθιστική τους γλώσσα και το αποσυνθετικό τους περιεχόμενο. Ζητούσαν επίμονα, φανερά και κρυφά την αποσύνθεσι του Κράτους, το πούλημα του Έθνους, την αποτελμάτωσι του Λαού, την διάλυσι της οικογένειας, τον χλευασμό της θρησκείας. Κι όταν κανείς συγγραφεύς τολμούσε να φανή με κανένα εθνικό σωφρονιστικό εναντίον της τρέλλας αυτής βιβλίο, τον κορόιδευαν και τον ξέσκιζαν στον Τύπο οι κύριοι κριτικοί με το φωτεινό μυαλό και με την…ελεύθερη σκέψι.»

Screenshot_1.png

«Το γραφείον της εργασίας στην Γενεύη κάποτε έκανε την εξής έκκλησι σε όλες τις χώρες: «Για να εξασφαλίσουν το όφελος της οκταώρου εργασίας και την επιτυχίαν της ημερησίας προσπαθείας πρέπει οι λαοί να βρούνε μεθόδους, που ο εργαζόμενος να περνά τις ελεύθερες ώρες του όσον το δυνατόν καλύτερα». Αυτό όμως δεν έγινε γιατί οι κομμουνιστές προσπαθούσαν να το εμποδίσουν με κάθε μέσον τα περασμένα χρόνια. Ήθελαν αυτοί τον εργάτη πάντα βασανισμένο και δυσαρεστημένο για να μπορούν να τον ερεθίζουν, όπως θέλουν.»

«Σοσιαλισμός δεν θα πη να πάρη κανείς από τον ένα τους καρπούς της εργασίας του και να τους μοιράσει απλώς και ως έτυχε στους πολλούς. Έτσι φαντάστηκαν τον σοσιαλισμό οι μάγκες και οι αλήτες της γειτονιάς, όταν ένας φρεσκοψημένος κομμουνιστής έβγαινε εκεί για να προσελκύση οπαδούς. Καθένας πρέπει να εργάζεται και καθένας πρέπει να θερίζη τους καρπούς της εργασίας του. Φυσικά δεν πρέπη να προσπαθεί ο ένας να γίνη πλούσιος με την ανάγκη και τη φτώχεια των χιλιάδων.»

«Ο αληθινός σοσιαλισμός δεν επιτρέπει να μένη καμμιά δύναμι υλική, πνευματική ή ψυχική ανεκμετάλλευτη και χωρίς εξέλιξη. Η γνώσι είναι απαραίτητη για το πνευματικό και ψυχικό μέρος του ατόμου, όπως και η τροφή για το υλικό.»

«Δύο στοιχειώδεις απαιτήσεις στέκουν η μία απέναντι στην άλλη. Ένα σύνθημα από το κοινωνικό υπεύθυνο οριζόμενο συλλαμβάνει και συνδέει στενά τις δύο αυτές απαιτήσεις. Η μία είναι ότι ο Έλλην νέος ζητεί την εξέλιξι των προδιαθέσεών του και των ικανοτήτων του για να μπορέση να εξυπηρετήση το σύνολο και τον εαυτό του. Και η άλλη, ότι το σύνολο απαιτεί εξ άλλου την πλήρη εξέλιξι ωρισμένων σωματικών και πνευματικών του νέου δώρων προς εφαρμογήν της αρχής του γνησίου σοσιαλισμού: ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλο θέσι.»

Επισκεφθείτε την ιστοσελίδα Νέα Γενεά