Casapound: Πως εξάπλωσε τις Ιδέες της στην ιταλική κοινωνία

5440

Το βράδυ της 27ης Δεκεμβρίου του 2003, πέντε άντρες εισέβαλαν μέσα σε ένα πελώριο, άδειο συγκρότημα γραφείων στην Ρώμη, νότια από την κεντρική σιδηροδρομική γραμμή της πόλης, την Roma Termini. Λίγες μέρες νωρίτερα, οι άντρες άρχισαν να αφισοκολλούν ψεύτικα φυλλάδια, ζητώντας βοήθεια από το κοινό για την εύρεση μιας χαμένης μαύρης γάτας ονόματι «Πάουντ». Ήταν ένας τρόπος να αποφύγουν τις υποψίες καθώς περιεργάζονταν το κτίριο λίγο πριν το διαρρήξουν.

Τίποτα δεν έγινε στην τύχη: Η ημερομηνία, μεταξύ Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς, είχε επιλεχθεί γιατί δεν θα υπήρχαν πολλοί άνθρωποι τριγύρω. Ακόμα και το χρώμα και το όνομα της γάτας δεν ήταν τυχαίο: «Πάουντ» ήταν ένα υπονοούμενο, αναφερόμενο στον Αμερικανό ποιητή και φασίστα Ezra Pound. Μαύρο ήταν το χρώμα που συσχετιζόταν με τον ήρωά τους, τον Μπενίτο Μουσολίνι. Ετοίμαζαν να φτιάξουν έναν ραδιοφωνικό σταθμό μέσα στο καινούργιο τους κτίριο, ονόματι «Bandiera Nera» («Ραδιόφωνο Μαύρης Σημαίας»).

Ezra_Pound

Ο εντολέας εκείνη την νύχτα ήταν ο Gianluca Iannone, γνωστός στους φασιστικούς κύκλους λόγω της συμμετοχής του σε μια ροκ μπάντα ονόματι «ΖΖΑ» και επειδή ήταν ο ιδιοκτήτης μιας ταβέρνας στην Ρώμη, βασικό στέκι των ακροδεξιών κύκλων της Ρώμης.

Gianluca Iannone

Το κτίριο έγινε το «αρχηγείο» ενός νέου κινήματος, που θα ονομαζόταν CasaPound, το οποίο θα αντιπροσώπευε κάτι πέρα από την συνηθισμένη πολιτική: Επρόκειτο για την «Μεταπολιτική», βασισμένη στις ιδέες του φασίστα φιλοσόφου Giovanni Gentile, ο οποίος το 1925 έγραψε πως ο Φασισμός ήταν «πρωταρχικά, μια ολόκληρη κοσμοθεωρία».
Στις αρχές του 2000, δεν ήταν πλέον ταμπού για τους πολιτικούς να μιλάνε θερμά για τον Μουσολίνι: Θαυμαστές του «Il Duce» είχαν γίνει υπουργοί, και πολλά περιθωριακά φασιστικά κόμματα μεγάλωναν σε δύναμη. Οι άλλοι φασίστες φαινόταν σαν να αναπολούσαν την δεκαετία του ’30, όμως η CasaPound επικεντρώθηκε σε σύγχρονα ζητήματα. Το 2012 μέλη της CasaPound κατέλαβαν το γραφείο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Ρώμη και πέταξαν απ’έξω ολόκληρους σάκους με κάρβουνο εκ μέρους των Ιταλών ανθρακωρύχων. Πολλές από τις πολιτικές τους έμοιαζαν πρωτοφανείς: Ήταν ενάντια στην μετανάστευση, αλλά υποστηρίζοντας παράλληλα πως η εκμετάλλευση μεταναστών εργατών, σήμαινε επιστροφή στην δουλεία. Το κίνημα υποστηρίζει πως είναι μια δημοκρατική και αξιόπιστη παραλλαγή του φασισμού.

Ρεβιζιονιστές ιστορικοί και δεξιοί πολιτικοί το 1990, δούλεψαν σκληρά για να αποκαταστήσουν τον Μουσολίνι: Το να εκφράζει κανείς θαυμασμό για εκείνον δεν θεωρούταν πια αιρετικό, αλλά δείγμα γενναιότητας. Το καθεστώς του Μουσολίνι παρουσιάστηκε με θετική διάθεση- «Ποτέ δεν σκότωσε κανέναν», είπε ο Silvio Berlusconi, ο οποίος έγινε πρωθυπουργός για πρώτη φορά το 1994- και ως ανώτερο σε σχέση με την διαφθορά και το χάος της της ομολογουμένως αντι-φασιστικής Πρώτης Δημοκρατίας που διήρκησε από το 1948 μέχρι το 1992. Ο Μπερλουσκόνι και οι ακροδεξιοί σύμμαχοί του, περιφρονούσαν τους παραδοσιακούς αντι-φασιστικούς εορτασμούς της 25ης Απριλίου, την ημερομηνία της ιταλικής απελευθέρωσης από τον Γερμανικό Φασισμό (Εθνικοσοσιαλισμό).

Επρόκειτο για έναν πονηρό πολιτικό, ο οποίος χρησιμοποίησε αυτήν την ατζέντα, γνωρίζοντας ότι θα κερδίσει ψήφους. Κτίρια παντού στην Ιταλία, είχαν πάνω τους ακόμα τα ξεθωριασμένα γράμματα της λέξης «DUCE». Υπάρχουν πολλά μνημεία, ακόμα και ένα βουνό, τα οποία ακόμα φέρουν το όνομά του. Μια χώρα που δεν απαρνείται το παρελθόν της αλλά το «απορροφά», η Ιταλία ήταν, στην αρχή της νέας χιλιετίας, περισσότερο από έτοιμη να συμπεριλάβει τα εγγόνια του Μουσολίνι στο πολιτικό της σώμα.

1413883365663.jpg--gianluca_iannone.jpg

Τον Ιούλιο του 2002 οι άνθρωποι που είχαν μαζευτεί γύρω από τον Gianluca Iannone, κατέλαβαν το πρώτο τους κτίριο, ένα εγκαταλελειμμένο σχολείο στα βόρεια της Ρώμης. Οι καταλήψεις ήταν πάντα μια μορφή διαδήλωσης της άκρα-αριστεράς στην Ιταλία: Πολλές καταλήψεις είχαν γίνει «κοινωνικοί χώροι», οι οποίοι σιωπηρά γίνονταν ανεκτοί από την αστυνομία και τους πολιτικούς. Τώρα η ακροδεξιά δοκίμαζε αυτήν την τακτική. Ο Iannone ονομάτισε το κατειλλημένο κτίριο Κάζα Μόνταγκ (Casa Montag), από τον πρωταγωνιστή της νουβέλας του Ray Bradbury «Fahrenheit 451», Guy Montag.
Μέσα σε 18 μήνες οι άντρες του Iannone μετακόμισαν στο κέντρο της Ρώμης, καταλαμβάνοντας το τεράστιο κτίριο στο Esquilino. Ο στόχος τους το 2003 δεν ήταν πολιτικός με κάποια κοινοβουλευτική έννοια: Οι ακτιβιστές αυτοί επιθυμούσαν να ζούνε μαζί με χαμηλό κόστος, να δημιουργήσουν έναν χώρο για τα δικά τους ιδανικά και, πάνω απ’όλα, να κάνουν μια δήλωση.

Στην κεντρική είσοδο του καινούργιου τους σπιτιού, έβαψαν εκατό περίπου ονόματα, με έντονα χρώματα, υποδουλώνοντας την ιδεολογική γενεαλογία του κινήματός τους. Κάποια ονόματα ήταν προφανή- “Mussolini”, “Oswald Mosley”, “Nietzsche”, ο συγγραφέας και πρώτο-φασίστας “Gabriele D’Annunzio”, ο Ιταλός φασίστας φιλόσοφος “Julius Evola”- αλλά κάποια άλλα ήταν παράξενα: Όμηρος, Πλάτωνας, Δάντης, Kerouac κτλ.

history-key-benito-mussolini-duce-1

Το κίνημα ποτέ δεν έκρυψε τον θαυμασμό του για τον Μπενίτο Μουσολίνι, αφού ακόμα και φωτογραφίες και σλόγκαν από το «Il Duce» είχαν τοποθετηθεί. Τα μέλη αποκαλούνταν μεταξύ τους ως «camerata» (η φασιστική εκδοχή του «comrade», «σύντροφος»), που αντικατέστησε την χειραψία των λεγεωνάριων με το οποίο ακουμπούσαν την ωλένη του χεριού. Πάνω από την πόρτα εξωτερικά, το «CASAPOVND» ανάγλυφο σε μπεζ μάρμαρο.
O Di Stefano ήταν ένας γραφίστας, και ο Iannone, μετά τον στρατό, είχε δουλέψει ως βοηθός σκηνοθέτη στην Unomattina, μια πρωινή εκπομπή στο RAI, την ιταλική ραδιοτηλεόραση. Προωθούσαν την CasaPound μέσω τηλεφωνικών φαρσών σε εφημερίδες, την «εισβολή» σε τηλεοπτικά στούντιο, και την φρενήρη παραγωγή αφισών και αυτοκόλλητων και την οργάνωση δημοσίων συζητήσεων.

Επίσης άρχισαν να πιέζουν για πολιτικές, στις οποίες η αριστερά προ πολλού είχε σταματήσει να ελπίζει, όπως την επανεθνικοποίηση των ιταλικών τραπεζικών επικοινωνιών, της υγείας, των μετακινήσεων και των ενεργειακών τομέων. Παρέθεταν τις πιο προοδευτικές πτυχές της πολιτικής του Μουσολίνι, επικεντρωνόμενοι στα «σοσιαλιστικά του δόγματα», που αφορούσαν την στέγαση, τα συνδικάτα, την υγειονομία και τον κατώτατο μισθό. Η CasaPound αποδέχτηκε ότι οι φυλετικοί νόμοι του 1938 (οι οποίοι εισηγούνταν αντισημιτισμό και απελάσεις) ήταν «σφάλματα». Το κίνημα ισχυρίστηκε πως ήταν ενάντια σε κάθε μορφής διάκριση βασισμένη σε φυλετικά και θρησκευτικά κριτήρια, ή στην σεξουαλική προτίμηση. Η επικέντρωση της CasaPound στην στέγαση είχε επίσης απήχηση στους ψηφοφόρους της παλιάς αριστεράς. Το logo της ήταν μια χελώνα (ένα ζώο το οποίο πάντα έχει μια στέγη πάνω από το κεφάλι του) και το όνομα του Ezra Pound χρησιμοποιήθηκε εν μέρει, γιατί στο ποιήμα του «Canto XLV» είχε χλευάσει το ενοίκιο (θεωρώντας το τοκογλυφία) και τους άπληστους σπιτονοικοκύρηδες. Ένα από τα πρώτα πράγματα που η CasaPound έκανε στο κτίριο που είχε καταλάβει, ήταν να κρεμάσει σελίδες από τα παράθυρα ως διαμαρτυρία ενάντια στις όλο αυξανόμενες τιμές ενοικίου και των εξώσεων. Το 2009 στην Ρώμη, έγιναν κατά μέσο όρο 25 εξώσεις την μέρα. Διεξήγαν εκστρατεία υπέρ ενός «κοινωνικού δανείου», στο οποίο οι πληρωμές ενοικίου θα γίνονταν κατ’ουσίαν πληρωμές δανείων, κάνοντας τον ενοικιαστή τον ιδιοκτήτη του σπιτιού. Μέσα σε λίγους μήνες, είχαν προσφέρει καταφύγιο σε δεκάδες άστεγες οικογένειες και σε πολλούς συντρόφους τους με οικονομικές δυσκολίες.

Η CasaPound παρουσιάστηκε ως η εστία των «ιδεολογικά αστέγων» επίσης. Ο Iannone είπε πως προσέφερε «έναν χώρο ελευθερίας, όπου ο οποιοσδήποτε ο οποίος έχει κάτι να πει και δεν μπορεί να το πει πουθενά αλλού, θα μπορεί πάντα να βρει πολιτικό άσυλο». Υιοθέτησε μια στάση στην οποία παρουσιαζόταν όχι ως μέρος του διαλόγου, αλλά ως το «δοχείο» αυτού. Θύμισε σε κάποιους τα λεγόμενα του Μουσολίνι ότι: «Ο φασισμός είναι η Εκκλησία όλων των αιρέσεων».

casapound-ev-770x370.gif

Ο Iannone πάντα υποστήριζε την δράση. Ήξερε ότι ο φασισμός εξελισσόταν μόνο μέσω ανάληψης πρωτοβουλιών: μιλούσε συχνά για τους πρωτο-φασίστες arditi («οι θαρραλέοι»), μια ομάδα από εθελοντές που πολεμούσαν υπό την ηγεσία του D’Annunzio, ο οποίος κατέλαβε την πόλη της Ριέκα σε μια προσπάθεια να επιλύσει μια συνοριακή διαμάχη ανάμεσα στην Ιταλία και στην τότε Γιουγκοσλαβία. Ο Iannone ήξερε πως ο Μουσολίνι είχε ξεκινήσει την φασιστική του προκήρυξη σε ένα κατειλημμένο κτίριο στην πλατεία του San Sepolcro στο Μιλάνο. Αλλά ακόμα και όταν έκανε δράσεις, η CasaPound δανειζόταν «αριστερά» ρούχα: μιμούμενοι την στρατηγική του Ιταλού Μαρξιστή φιλοσόφου Antonio Gramsci, στόχευε σε αυτό που ο Gramsci ονόμαζε «πολιτιστική ηγεμονία», διεισδύοντας στις πολιτιστικές δραστηριότητες και στις δραστηριότητες αναψυχής στην καθημερινότητα των Ιταλών.

Η CasaPound, λοιπόν, άρχισε να προβάλλεται σε μια πρωτοφανή κλίμακα: το 2006, ξεκίνησε ένα μαθητικό κίνημα ονόματι «Blocco Studentesco», Ένα γυναικείο φασιστικό κίνημα, «Tempo di Essere Madri» («Η ώρα να γίνουμε μητέρες»), ιδρύθηκε από την γυναίκα του Iannone. Τα ΜΜΕ, είτε έκπληκτα, είτε αγχωμένα, είτε ενθουσιασμένα, κάλυπταν κάθε είδηση που αφορούσε την CasaPound.

Υπήρχε μεγάλη ιδεολογική διαστρέβλωση. Το 2007, η CasaPound άρχισε να περιγράφει τον εαυτό της όχι ως φασιστικό κίνημα, αλλά ως «estremo centro alto» («ακραίο, υψηλό κέντρο»).
Για τους πολιτικούς επιστήμονες, αυτή η δημιουργική, εκκεντρική δύναμη από τα πολιτικά άκρα, ήταν γοητευτική. Μεταξύ του 2006 και του 2014, δεκάδες βιβλία δημοσιεύτηκαν για το κίνημα- μερικά από φίλους της CasaPound, αλλά μερικά άλλα από ακαδημαϊκές εφημερίδες στην Ιταλία και στο εξωτερικό. Οι τελευταίες προέβαλαν τον φόβο για τις καταστρεπτικές επιπτώσεις του αγαπημένου σλόγκαν του Μουσολίνι: libro e moschetto – fascista perfetto («το βιβλίο και το τουφέκι κάνουν τον τέλειο φασίστα»).

Manifestazione di Casa Pound

Η άγρια μάχη μεταξύ των Ιταλών ανταρτών και των φασιστών από το 1943 μέχρι το 1945 – η οποία ορισμένες φορές αποκαλείται και ως ο ιταλικός εμφύλιος πόλεμος – συνέχισε σποραδικά μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Αλλά από το 1952, όταν ψηφίστηκε ένας νόμος ο οποίος ποινικοποιούσε κάθε προσπάθεια για αναβίωση του φασιστικού κινήματος του Μουσολίνι, οι Ιταλοί φασίστες έβλεπαν τον εαυτό τους ως τα θύματα, κι όχι ως τους υποκινητές, της κρατικής καταστολής. Στην πραγματικότητα όμως, δεν υπήρξε ιταλικό ισοδύναμο για την γερμανική αποναζιστικοποίηση: καθόλη την διάρκεια της μεταπολεμικής περιόδου, ένα ακροδεξιό πολιτικό κόμμα – το Movimento Sociale Italiano (MSI = Ιταλικό σοσιαλιστικό κίνημα)- κράτησε αναμμένη την φλόγα του Μουσολίνι, στην ακμή του το 1972 κερδίζοντας 9%, δηλαδή 2.7 εκ. ψήφους. Από αυτό ξεπήδησαν πολλές ριζοσπαστικές ομάδες. Η πιο διαβόητη από αυτές ήταν η Ordine Nuovo του Pino Rauti, η οποία είχε αναμειχθεί σε μια βομβιστική επίθεση κατά τράπεζας το 1969, η οποία σκότωσε 17 πολίτες.

Αυτή η θηριωδία ήταν η αρχή μιας περιόδου γνωστής ως «τα χρόνια του Μολυβιού»: Το 1970, ακροδεξιές και ακρο-αριστερές ομάδες μάχονταν, βομβάρδιζαν και απήγαγαν όχι μόνο ο ένας τον άλλο, αλλά ακόμα και απλούς πολίτες αλλά και κρατικούς εκπροσώπους. Και οι δύο πλευρές χρησιμοποιούσαν την ρητορική του 1940, ενθυμούμενοι τον ηρωισμό ή την προδοσία των φασιστών και των αντι-φασιστών πριν από τρεις δεκαετίες.

Αλλά εν μέσω της βίας του 1970, υπήρχαν προσπάθειες για αξιοποίηση της «μαλακής» πλευράς της ακροδεξιάς, με φεστιβάλ όπου γίνονταν συζητήσεις με θέμα την μουσική, τον γραφικό σχεδιασμό, την ιστορία και την οικολογία. Λέγονταν «Κατασκηνώσεις Hobbit», αφού για χρόνια ο JRR Tolkien ήταν ο ήρωας των Ιταλών νέο-φασιστών, στους οποίους άρεσε να παραθέτουν το λεγόμενο του Bilbo Baggins, ότι: «οι βαθιές ρίζες ποτέ δεν παγώνουν».

Manifestazione_di_CPI_a_Bolzano.jpg

Το νέο-φασιστικό κίνημα που επηρέασε την CasaPound περισσότερο, ήταν το Terza Posizione που δημιουργήθηκε το 1978. Απέρριπτε και τον καπιταλισμό αλλά και τον κομμουνισμό και –όπως η CasaPound- προσπάθησαν να αναβιώσουν τις κοινωνικές πολιτικές του Μουσολίνι.

Για μια γενιά λοιπόν, κατά την διάρκεια του 1980 και στην αρχή του 1990, ο φασισμός έμοιαζε τελειωμένος. Αλλά όταν ο Silvio Berlusconi εμφανίστηκε στην πολιτική αναζητώντας αντι-κομμουνιστές σύμμαχους, θεώρησε πως το MSI ήταν ο ιδανικός πολιτικός του σύντροφος. Το κόμμα μετονομάστηκε σε «Εθνική Συμμαχία» και έγινε το δεύτερο μεγαλύτερο συστατικό στοιχείο του συνασπισμού του το 1994. Το 1999 δε, οι τρεις ιδρυτές του Terza Posizione γύρισαν από την εξορία.

Αυτό ήταν το γενικό πλαίσιο στο οποίο η CasaPound, στις αρχές του 2000, άρχισε να ακμάζει. Μέχρι το 2005, η CasaPound φλέρταρε με την προεκλογική πολιτική. Ένα από τα μέλη της πήρε μέρος στις εκλογές στο Λάτσιο, στην προεκλογική λίστα ενός από τα μέλη του υπουργικού του συμβουλίου, ο οποίος ήταν ο υπεύθυνος τύπου της MSI. Από το 2006 μέχρι το 2008 η CasaPound συμμετείχε και σε άλλο ένα παρακλάδι της MSI, το «Tricolour Flame». Ούτε η συμμαχία παρήγαγε καμία έδρα στο κοινοβούλιο, αλλά και τα δύο προσέφεραν δημοσιότητα και αξιοπιστία στην αργή αλλά αποφασισμένη «χελώνα».

Carlotta Chiaraluce

Carlotta Chiaraluce Η θριαμβεύτρια των εκλογών στην Όστια με την CasaPound

Εκλογές της Ιταλίας: όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε.

Ήταν αλήθεια ότι η γλώσσα και η απεικόνιση της CasaPound ήταν αμείλικτα μαχητικές. Στο βιβλιοπωλείο της Ρώμης – «IronHead» – μπορείτε να αγοράσετε αφίσες των στασιαστών από ευρείς εμφυλίους πολέμους με αυτόματα όπλα που φορούν μπλουζάκια ZZA. Μιλούν για την «τρινεροκρασία». Δηλαδή μια «εξουσία» για τους ανθρώπους που έχουν εκτίσει τη θητεία τους στα χαρακώματα. Το κέλυφος του λογότυπου της χελώνας έχει επίσης στρατιωτικό νόημα: αντιπροσωπεύει το «testuggine» (ονομασία ρωμαϊκής φάλαγγας), το ενιαίο σώμα ή κέλυφος των ασπίδων που χρησιμοποιείται από τον ρωμαϊκό στρατό. Όλα αυτά κάνουν το κίνημα ακραίο και αναμφίβολα επικρατέστερο σε τεστοστερόνη: το 87% των υποστηρικτών του κινήματος του Facebook είναι άνδρες με το 62% εξ αυτών σε ηλικίες μεταξύ 16 έως 30 ετών.

Είναι ένα κίνημα αυστηρό, συμπαγές και ενωμένο. Όταν βρίσκεσαι ανάμεσα στους μαχητές μέσα στο κέλυφος, η περιφρόνηση για τον έξω κόσμο είναι σχεδόν αλαζονική. Ο διαχωρισμός μεταξύ των μυημένων και των «αουτσάιντερ» (αυτών που είναι εκτός κινήματος) είναι σαφής και η αφοσίωση είναι συλλογική: «κάνω ό, τι μου λέει ο Gianluca [Iannone]», είπε μια γυναίκα μαχητής του κινήματος. Το κίνημα έχει δημοσιεύσει ένα πολιτικό και ιστορικό γλωσσάριο για όλους τους δόκιμους μαχητές, έτσι ώστε να γνωρίζουν πάντα τι να πουν, πώς να εκφράζονται και πώς να αυτοπροσδιορίζονται.

Ο ίδιος ο Iannone είναι έντονα χαρισματικός και σωματικά επιβλητικός – ψηλός, με τατουάζ και βαρύφωνος – ίσως μάλιστα να φέρει μια μικρή ομοιότητα με τον Μουσολίνι. Είναι εύκολο να συμπεράνεις γιατί οι άμαθοι νέοι μπορεί να θέλουν με πάθος να τον ευχαριστήσουν (και φοβούμενοι μη τον δυσαρεστήσουν).

Programma CasaPound 2018.jpg

Μέχρι το 2013, η επιθετική ηγεσία ήταν ό,τι πολλοί Ιταλοί λαχταρούσαν. Η χώρα αντιμετώπισε μια άνευ προηγουμένου κρίση εμπιστοσύνης. Το 2010, η ανεργία των νέων ήταν σχεδόν 30% ενώ αυξήθηκε σε ποσοστό άνω του 40% μέχρι το 2015. Αυτό το έτος, το εθνικό στατιστικό γραφείο της Ιταλίας υπέδειξε ότι σχεδόν 5 εκατομμύρια Ιταλοί ζούσαν σε συνθήκες «απόλυτης φτώχειας». Η υποβάθμιση σε ορισμένα προάστια – η παραμέληση της αποκομιδής των απορριμμάτων ήταν το φανερότερο παράδειγμα – υποδεικνύει ότι το ιταλικό κράτος ήταν σχεδόν εξ ολοκλήρου απόν. Η επιτυχία του λαϊκιστικού Κινήματος των Πέντε Αστέρων («Five Star Movement») – που ερχόμενο από το πουθενά κατάφερε να κερδίσει το 25,55% των ψήφων στις εκλογές του 2013 – έδειξε ότι το ιταλικό εκλογικό σώμα θα ανταποκρινόταν σε ένα κόμμα που ήταν τσατισμένο και αντικαθεστωτικό. (Οι πατέρες δύο πρωτοστατών του Κινήματος των Πέντε Αστέρων, οι Luigi Di Maio και Alessandro Di Battista ήταν και οι δύο στο MSI.)

Nina Moric.jpg

Nina Moric

Από τότε η CasaPound έγινε γνωστή πολύ πέρα ​​από την Ιταλία. Η ανύψωσή της στο κέντρο της Ρώμης συνοδεύτηκε από αυτοκόλλητα με λογότυπα ακροδεξιών ακολούθων από όλη την υδρόγειο. H CasaPound κατανάλωνε πάντοτε απρόσμενα τις ξένες τάσεις και τις ανακατασκεύαζε με τρόπο τέτοιο ώστε να συνάδουν με το ιταλικό ακροατήριο: είχε απορροφήσει τις αντικαπιταλιστικές ιδέες του γαλλικού κινήματος Nouvelle Droite («Νέα Δεξιά») και έχτισε φιλίες με μέλη του εθνικιστικού κινήματος «Χρυσή Αυγή» της Ελλάδας. Έπειτα οι Γάλλοι επισκέπτες ξεκίνησαν να μιλάνε για ένα βιβλίο του Renaud Camus του 2012 που ονομάζεται «The Great Replacement»: αυτό αναφέρεται στο γεγονός ότι οι ντόπιοι Ευρωπαίοι σύντομα θα παραμεριστούν εντελώς και θα αντικατασταθούν από κύματα μεταναστών. Ήταν μια θεωρία που αποδείχτηκε γόνιμη στις ΗΠΑ. Αυτή ήταν η ρίζα για το δόγμα του «Ταυτοτισμού», το οποίο υποστήριζε ότι η παγκοσμιοποίηση είχε δημιουργήσει έναν ομοιογενή πολιτισμό χωρίς ξεχωριστές εθνικές ή πολιτισμικές ταυτότητες. Ο αληθινός πλουραλισμός – ο «εθνοπλουραλισμός» – θα σημαίνει φυλετικό διαχωρισμό.

schermata-2017-10-23-alle-11-21-58

Simone Di Stefano

Αυτές οι ιδέες, κατά το ευρύ κοινό, επηρέασαν τόσο τον Steve Bannon στο Breitbart όσο και τον Αμερικάνο λευκό επικεφαλής ηγέτη Ρίτσαρντ Σπένσερ – ενώ υιοθετήθηκαν από τον πολιτιστικό ακόλουθο της CasaPound: Adriano Scianca. Ο Scianca, που ζει στην Ούμπρια, είναι ο συντάκτης του περιοδικού της CasaPound, «Primato Nazionale» (το οποίο λέγεται ότι κυκλοφορεί περισσότερα από 25.000 αντίτυπα). Το 2016 δημοσίευσε ένα βιβλίο με τίτλο «The Sacred Identity: “The cancellation of a people from the face of the earth”», δηλαδή «η εξαφάνιση ενός λαού από προσώπου γης» όπου γράφει πως αυτός «είναι στην πραγματικότητα ο κυριότερος (νούμερο ένα) σκοπός και στόχος όλων των ολιγαρχών παγκοσμίως».

Αλλά αυτές οι ιδέες σύντομα στράφηκαν στις μεγάλες εφημερίδες – και πολύ γρήγορα ο φυλετικός διαχωρισμός έγινε η επίσημη πολιτική της CasaPound.

 

Μεταξύ του 2014 και του 2015, οι αρχηγοί της CasaPound διοργάνωσαν συγκεντρώσεις κατά των κέντρων ασύλου που επρόκειτο να ανοίξουν. Δημιούργησαν ένα κίνημα, με τη Βόρεια Λίγκα του Matteo Salvini (ένα πρώην αυτόνομο κίνημα που μέχρι τότε ήταν καθαρά εθνικιστικό) που ονομάζεται «Sovereignty: “Italians First”» (Κυριαρχία: «Οι Ιταλοί Πρώτα»» που ορίστηκε και ως το επίσημο σλόγκαν. Σε όλη την Ιταλία – από τη Γκορίτσια έως το Μιλάνο, από τη Βιτσέντζα στη Γένοβα – κάθε φορά που ένα άδειο κτίριο μετατρέπονταν σε κέντρο ασύλου, τα μέλη της CasaPound θα έκαναν φίλους ανάμεσα στους ντόπιους που αντιτίθενται στα κέντρα, διανέμοντας αγροτεμάχια, καθαρίζοντας τα σκουπίδια και προσφέροντας οπλισμό και αμυντικά εργαλεία. (Η CasaPound επιβεβαίωσε ότι, η αντίθεση αφορούσε στην παράνομη εισβολή στη χώρα και όχι στη διάκριση της φυλής).

casa20pound20-u2401210106015mad-u2401215878119l0f-264x23140ilsecoloxix-nazionale

Ο Simone Di Stefano είναι ο πολιτικός ηγέτης της CasaPound και ο σημαντικότερος υποψήφιός του στις επερχόμενες εκλογές. Με την περιποιημένη του κόμη και το κομψό του μούσι, μοιάζει με οποιοδήποτε τυπικό πολιτικό. Αλλά το πρόβλημά του είναι τώρα το αντίθετο της ρητορικής του: δεν είναι ότι το ιταλικό ίδρυμα αποκλείει την άκρα δεξιά από την πολιτική, αλλά ότι υπάρχουν τώρα τόσα πολλά ακροδεξιά κόμματα, που η CasaPound φαίνεται ένα ακόμη από τα πολλά. Ως εκ τούτου, ο DiStefano διακρίνει τον εαυτό του από την εκστρατεία περί εξόδου από την Ευρωπαϊκή Ένωση και προτείνει μια στρατιωτική επιχείρηση προς τη Λιβύη με σκοπό τη διακοπή της ροής των μεταναστών καθώς «Πρέπει να επιλύσουμε το πρόβλημα της Αφρικής», όπως υποστηρίζει.

Αυτές οι ιδέες δεν είναι πιθανό να προσελκύσουν πολλούς Ιταλούς ψηφοφόρους – αλλά η δουλειά της CasaPound έχει ήδη γίνει. Ήταν απαραίτητο για την εξομάλυνση και απενοχοποίηση του φασισμού. Στο τέλος του 2017, η εφημερίδα «Il Tempo» ανακοίνωσε τον Μπενίτο Μουσολίνι ως «άνθρωπο της χρονιάς». Δεν ήταν δύσκολο: ο Ντούτσε εμφανιζόταν στην ημερήσια διάταξη ειδήσεων κάθε εβδομάδα την προηγούμενη χρονιά. Πριν από μερικές εβδομάδες, ακόμη και ένας πολιτικός της αριστεράς στη Φλωρεντία είπε ότι «κανείς στη χώρα αυτή δεν έχει κάνει περισσότερα από τον Μουσολίνι». Σήμερα, 73 χρόνια μετά το θάνατό του, είναι πιο θαυμαστός από τους γνωστούς Ιταλούς ήρωες όπως ο Giuseppe Garibaldi και ο Mazzini.

Η CasaPound συμμετείχε επίσης σε μια κλιμακούμενη πολιτική σύγκρουση στην οποία η βία – τόσο λεκτική όσο και σωματική –δεν προκαλεί πλέον έκπληξη. Οι μαχητές της CasaPound ωστόσο ισχυρίζονται ότι καταφεύγουν σε βία μόνο για λόγους αυτοάμυνας. Έχουν υπάρξει κατά περιόδους πολλά εγκλήματα που συνδέονται με το κίνημα.

Ωστόσο, μετά από ορισμένα περιστατικά βίας, οι πολιτικοί του δεξιού χώρου απέδωσαν την ανερχόμενη βία στην μετανάστευση. Ο Berlusconi, ο οποίος έχει αγκαλιάσει την άκρα δεξιά καθώς προσπαθεί να κατασκευάσει μια άλλη νίκη των εκλογών, μίλησε για μια «κοινωνική βόμβα» που δημιουργήθηκε από αλλοδαπούς. Η Ιταλία, όπως είπε, πρέπει να εκτοπίσει 600.000 παράνομους μετανάστες.

Την Κυριακή 7 Ιανουαρίου του τρέχοντος έτους, η CasaPound διοργάνωσε μαζικό συλλαλητήριο στη Ρώμη για την 40η επέτειο των δολοφονιών της Acca Larentia. Εμφανίστηκαν τέσσερις ή πέντε χιλιάδες άνθρωποι, ομοιόμορφα ντυμένοι με κυρίαρχα σημεία το μαύρο χρώμα και τη στρατιωτική παραλλαγή. Υπήρχαν 50 άνδρες με κόκκινα ενδεικτικά της CasaPound που ξεχωρίζουν τους πρωτοστάτες και τα σημαντικά στελέχη. Δεν ήταν όλοι μέλη της CasaPound, ωστόσο ακόμη και οι υπόλοιπες ομάδες τάχθηκαν σε ακολουθία του Gianluca Iannoneκαι του Simone DiStefano. Κάτι που επιβεβαίωνε πως λάμβαναν τα πρωτεία της δράσης.

Πέρασαν το μισό μίλι στο χώρο των δολοφονιών τηρώντας σιγή. «Είμαστε εδώ, και πάντα θα είμαστε» ήταν το σιωπηλό μήνυμα. Μπροστά ήταν ένα τεράστιο έμβλημα συνοδευμένο με περισσότερους από 20 πεζούς με κλομπ που έγραφε: «τιμή για τους νεκρούς camerati». Υπήρχε συνοδεία αστυνομίας σε περίπτωση φασαρίας, που αποδείχθηκε αχρείαστη καθώς δεν υπήρξαν συγκρούσεις ή εντάσεις.

Στο τέλος της πορείας, οι φύλακες της CasaPound έβαλαν τα στρατεύματα στην αυλή όπου «έπεσαν» οι τρεις δικοί τους “camerati”. Στο δρόμο και στις δύο πλευρές συγκεντρώθηκαν οι υπόλοιποι διαδηλωτές. Μια φωνή κάλεσε όλους τους camerati σε στάση προσοχής. Στο ίδιο δευτερόλεπτο το πλήθος υπάκουσε. «Per tutti i camerati caduti» (Για όλους τους συντρόφους που χάθηκαν), ήχησε μια φωνή. Όλοι οι άντρες σήκωσαν το δεξί τους χέρι τιμητικά: «Presenti!» (Παρόντες!) φώναξαν. Η ένταση ήταν τόσο έντονη που ένας συναγερμός αυτοκινήτου καλύφθηκε, και τα σκυλιά άρχισαν να γαβγίζουν. Το τελετουργικό επαναλήφθηκε δύο φορές ακόμη, τότε η φωνή φώναξε «ανάπαυση», και οι συγκεντρωμένοι διασκορπίστηκαν, κατευθυνόμενοι προς τα σπίτια τους, εκείνο το κρύο βράδυ του Ιανουαρίου.

Σε 15 χρόνια, η CasaPound έχει αυξηθεί τόσο πολύ ώστε η αρχική φιλοδοξία του – να γίνει δεκτή σε πολιτικούς διαλόγους (σε θέατρα «ανοικτής συζήτησης») – είναι πλέον παρωχημένη. Αντ ‘αυτού, οι ηγέτες της μιλούν τώρα για την εξάλειψη εντελώς του αντιφασισμού καθώς αυτός παρουσιάστηκε εντός κλίματος αστεϊσμών, ενώ έχει αποκτήσει πλέον θανάσιμα σοβαρή διάσταση: «Θα είμαι φασίστας εφ ‘όσον υπάρχουν αντιφασίστες», λέει ο Iannone. Ο φασισμός, αναφέρει με ενθουσιασμό, ήταν «η μεγαλύτερη επανάσταση στον κόσμο, η ολοκλήρωση του Risorgimento [ιταλική ενοποίηση]». Το καθεστώς του Μουσολίνι ήταν «η πιο όμορφη στιγμή αυτού του έθνους». Όταν τον ρωτάς αν οι αντιφασίστες δεν είναι επίσης, όπως λέει ο εθνικός ύμνος, αδελφοί της Ιταλίας, κοιτάζει μέσα απ’ τα βαριά του βλέφαρα: «Ο Κάιν και ο Άβελ» λέει, «ήταν αδέλφια».

Μετάφραση:

Εύα Γκίκα, Άλκης Θρασκιάς

Πηγή