Ο Γκαίμπελς και ο Χίτλερ για τον Φασισμό, τη Μασονία και τον αντισημιτισμό

Πολλά ακούγονται από ανθρώπους που δε μελετούν ή σκόπιμα επιλέγουν να αποφεύγουν να δουν την αλήθεια σχετικά με το φαινόμενο της Φασιστικής Ιταλίας και τον ηγέτη της Μπενίτο Μουσολίνι. Επειδή όμως αντιλαμβάνονται την Ιστορία μόνο μέσα από την γερμανική φωνή οφείλουμε να την καταδείξουμε ως έχει:

21 Φεβρουαρίου 1932

Είμεθα με μερικούς Ιταλούς φασίστες στο Κάιζερχοφ στον Φύρερ. Μιλήσαμε για ζητήματα της πλουτοκρατίας και του αντισημιτισμού. Γενικώς είμεθα σύμφωνοι. Ο φασισμός έχει απέναντι του Ιουδαϊσμού απλούστερη θέση παρά εμείς. Μόλις υπάρχουν Εβραίοι στην Ιταλία. Στο βάθος της καρδιάς των είναι όλοι αντισημίτες.

Joseph Goebbels, Από το Κάιζερχοφ εις την Καγκελαρία

adolf-hitler-gif-6

 

Ο Κοντρεάνου στο βιβλίο του «Οι λεγεωνάριοί μου» (εκδόσεις Θ. Κοσμάς):
«Ήταν επίσης στο Βερολίνο και περίπου στην ίδια περίοδο, που άκουσα τα νέα για το μεγάλο Φασιστικό ξέσπασμα: την πορεία προς την Ρώμη και τη νίκη του Μουσολίνι. Χάρηκα τόσο πολύ, σαν να ήταν η χώρα μου που νίκησε. Υπάρχει ανάμεσα σε αυτούς που σε όλο τον κόσμο νοιάζονται για τους λαούς τους, ένας δεσμός συγγένειας, όπως υπάρχει και μεταξύ εκείνων που εργάζονται για την καταστροφή των εθνών.
Ο Μουσολίνι, ο γενναίος άνδρας που κατάφερε να σκοτώσει το θεριό, ήταν ένας από μας, γι’ αυτό όλα τα κεφάλια του θηρίου πέσανε να τον φάνε, απειλώντας τον με θάνατο. Για εμάς τους άλλους, θα είναι ένα φωτεινό άστρο που θα μας δίνει ελπίδα, θα είναι η ζωντανή απόδειξη ότι το θηρίο μπορεί να ηττηθεί, απόδειξη ότι μπορούμε να νικήσουμε. «Αλλά ο Μουσολίνι δεν είναι αντισημίτης. Άδικα χαίρεστε» ψιθύριζε ο εβραϊκός τύπος στα αυτιά μας. Δεν έχει σημασία αν χαροποιεί εμάς, το θέμα είναι γιατί εσείς οι Εβραίοι λυπάστε με τη νίκη του, αν δεν είναι αντισημίτης. Ποιο είναι το σκεπτικό της παγκόσμιας επίθεσης εναντίον του από τον εβραϊκό τύπο; […] Ο Ιουδαϊσμός έχει γίνει κύριος της ανθρωπότητας μέσω της Μασονίας και στη Ρωσία μέσω του κομμουνισμού. Ο Μουσολίνι έκοψε με μιας και τα δυο Ιουδαϊκά κεφάλια που απειλούσαν την Ιταλία: τον Κομμουνισμό και την Μασονία. Ο Ιουδαϊσμός εξαλείφθηκε και στις δυο εκφάνσεις του. Στην πατρίδα μας πρέπει να εξαλειφθεί ότι αντίστοιχο έχουμε εδώ: Εβραίοι, κομμουνιστές και Μασόνοι. Με αυτές τις σκέψεις εμείς, η Ρουμανική νεολαία εναντιωνόμασταν στις Ιουδαϊκές προσπάθειες να μας στερήσουν την χαρά της νίκης του Μουσολίνι».

codreanu

Κατά ένα περίεργο τρόπο ο Αδόλφος Χίτλερ στον δεύτερο τόμο του «Mein Kampf» ισχυρίζεται τα ίδια για τον Μουσολίνι:
«Εκείνη την εποχή – το ομολογώ ειλικρινά – ένιωθα βαθύ θαυμασμό για τον μεγάλο αυτό άνδρα που πίσω από τις Άλπεις, εμπνευσμένος απ’ τον θείο έρωτα για την πατρίδα του, αντί να συμμαχήσει με τους εσωτερικούς εχθρούς της Ιταλίας, χρησιμοποιούσε όλα τα μέσα για να τους καταστρέψει. Αυτό το χαρακτηριστικό που τοποθετεί τον Μουσολίνι στη χορεία των μεγάλων ανδρών τούτης της γης, είναι η απόφαση του να μη μοιρασθεί την Ιταλία με τους Μαρξιστές, μα το αντίθετο, ορκίστηκε να τους καταστρέψει για να διαφυλάξει την πατρίδα του από τον διεθνισμό. Κάτω από αυτή την σύγκριση οι εμποράκηδες πολιτικοί μας ομοιάζουν οικτροί νάνοι και σου σφίγγεται η καρδιά όταν βλέπεις αυτά τα μηδενικά, να τολμούν να κριτικάρουν ένα άνθρωπο που είναι χίλιες φορές ανώτερος τους! Και πόσο παράξενα κωμικά φαίνεται αυτό όταν συμβαίνει σε μια χώρα που μόλις πριν από μισό αιώνα είχε έναν Βίσμαρκ για αρχηγό!
Ο αγώνας που διεξάγει η φασιστική κυβέρνηση, μπορεί στο βάθος του να είναι δίχως κρίση (αλλά εγώ προσωπικά δεν το πιστεύω), ενάντια στα τρία κύρια όπλα των Εβραίων, είναι η καλύτερη ότι μπορεί ακόμη και με πλάγια μέσα να τσακίσει τα δηλητηριασμένα βέλη αυτής της δύναμης που υψώνεται πάνω απ΄τα κράτη. Οι αντιρρήσεις των μυστικών μασονικών οργανώσεων, οι διώξεις του διεθνιστικού Τύπου και παράλληλα η ισχυροποίηση, προοδευτικά της φασιστικής θεωρίας μέσα στο κράτος, θ’ αναγκάσουν, καθώς τα χρόνια περνούν, την ιταλική κυβέρνηση να υπερασπισθεί ολοένα και περισσότερο τα συμφέροντα του ιταλικού λαού, χωρίς να ενδιαφέρεται για τους συριγμούς των εβραϊκών φιδιών που απειλούν ολόκληρο τον κόσμο».

Screenshot_9η.png

Ενώ στο «Δεύτερο βιβλίο» (εκδόσεις Νέα Γενεά) ο Χίτλερ επισημαίνει τα εξής:

«Ο αγώνας του Ιουδαϊσμού για την ηγεμονία έχει αποφασισθεί ήδη στην Ιταλία. Με τη νίκη του Φασισμού, θριάμβευσε ο Ιταλικός Λαός. Ακόμα κι αν στη σημερινή Ιταλία ο Εβραίος αναγκαστεί να προσαρμοστεί στον Φασισμό, παρ’ όλα αυτά η στάση του απέναντι στον Φασισμό εκτός Ιταλίας θα αποκαλύψει τις εσωτερικές προθέσεις του. Από εκείνη την αλησμόνητη μέρα, που οι Φασιστικές λεγεώνες παρέλασαν στη Ρώμη, μόνο το εθνικό συμφέρον παίζει αποφασιστικό και καθοριστικό ρόλο στη μοίρα της Ιταλίας»

«Η θέση του νεαρού Κινήματος ήταν απείρως δύσκολη, ακόμα και απέναντι στην Ιταλία, ειδικά από τη στιγμή που ξεκίνησε η πρωτοφανής αναδιοργάνωση του Ιταλικού Λαού υπό την ηγεσία του λαμπρού πολιτικού Μπενίτο Μουσολίνι, ο οποίος έλκυε τις διαμαρτυρίες όλων των Κρατών που κατευθύνονταν από τον Ελευθεροτεκτονισμό.»

giphy

δερδ3ρδρ.jpg

Σε όλα αυτά έχει απόλυτο δίκιο ο Χίτλερ και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα στην αυτοβιογραφία του Μπενίτο Μουσολίνι που κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο για πρώτη φορά στα ελληνικά από τις εκδόσεις «Νέα Γενεά»:

«Οι Φασίστες, ως έξυπνοι άνθρωποι άξιοι της εποχής στην οποία ζούσαν, με ακολούθησαν σε αυτή τη νέα έννοια της θρησκευτικής πολιτικής. Σε αυτή είχε προσκολληθεί ο πόλεμός μας ενάντια στη Μασονία όπως τη γνωρίζαμε αυτή στην Ιταλία. Ήταν ένας πόλεμος θεμελιώδους σημασίας και ο Φασισμός ήταν σχεδόν ομόφωνος στην απόφασή του να τον πολεμήσει ως το τέλος. Ας μη ξεχνάμε ότι οι Μασόνοι της Ιταλίας εκπροσωπούσαν πάντοτε μια διαστρέβλωση, όχι μόνο στην πολιτική ζωή, αλλά και στα πνευματικά θέματα. Όλη η δύναμη της Μασονίας κατευθυνόταν εναντίον της παπικής πολιτικής, αυτός ο αγώνας όμως δεν αντιπροσώπευε κάποιο πραγματικό και βαθύ ιδανικό. Η μυστική εταιρία από πρακτικής απόψεως στηριζόταν πάνω σε μια σχέση αμοιβαίας λατρείας, αμοιβαίας βοήθειας, επιζήμιου νεποτισμού και ευνοιοκρατίας. Η Μασονία, για να γίνει πανίσχυρη και για να ολοκληρώσει τις ύπουλες δοσοληψίες της, εκμεταλλεύτηκε την αδυναμία των φιλελεύθερων κυβερνήσεων της Ιταλίας που διαδέχθηκαν η μία την άλλη μετά το 1870 για να επεκτείνει τις μηχανορραφίες της στην γραφειοκρατία, στον δικαστικό κλάδο, στον τομέα της εκπαίδευσης, ακόμα και στον στρατό, έτσι ώστε να κυριαρχήσει πάνω στα νευραλγικά σημεία ολόκληρου του έθνους. Ο μυστικός χαρακτήρας της καθ’ όλη της διάρκεια του εικοστού αιώνα, η μυστηριώδεις συνελεύσεις της, αποτρόπαιες στις όμορφες κοινότητές μας με το φως του ήλιου και την αγάπη τους για την αλήθεια, έδωσε σε αυτή την αίρεση τον χαρακτήρα της διαφθοράς, μια διαστρεβλωμένη έννοια της ζωής, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς ψυχή, χωρίς ηθική αξία. Η αντιπάθειά μου για αυτή την αηδιαστικής μορφής μυστική εταιρία φτάνει πίσω στα νιάτα μου. Πολύ παλιότερα, στο σοσιαλιστικό συνέδριο στην Ανκόνα το 1914, είχα φέρει τους συντρόφους μου αντιμέτωπους με ένα δίλημμα: σοσιαλιστές ή Μασόνοι; Αυτή η άποψη είχε θριαμβεύσει πλήρως, παρά την ισχυρή αντίθεση των Μασόνων σοσιαλιστών.

Αργότερα, με τον Φασισμό, έκανα την ίδια κίνηση ισχύος. Χρειαζόταν θάρρος. Υπάκουσα στην θετική εντολή της συνείδησής μου και όχι στον καιροσκοπισμό. Η στάση μου δεν είχε κανένα κοινό σημείο με το αντιμασονικό πνεύμα των Ιησουιτών. Αυτοί ενεργούσαν για λόγους άμυνας. Εξάλλου, η εσωτερική οργάνωσή τους ως θρησκευτική κοινότητα είναι σχεδόν παντελώς άγνωστη. Για την ευθεία, μεθοδική και συνεπή πορεία μου στην πολιτική το μίσος της Μασονικής αίρεσης με κυνηγά μέχρι σήμερα. Η Μασονία αυτού του τύπου έχει ηττηθεί στην Ιταλία, αλλά λειτουργεί και συνωμοτεί πίσω από τη μάσκα του διεθνιστικού αντιφασισμού. Έχει αποτύχει πλήρως στο να με νικήσει. Προσπαθεί να με λασπολογήσει, αλλά οι προσβολές δεν βρίσκουν τον στόχο τους. Μηχανορραφεί συνομωσίες και εγκλήματα, αλλά οι πληρωμένοι δολοφόνοι δεν ελέγχουν τη μοίρα μου. Φλυαρεί για τις αδυναμίες μου και τις υποτιθέμενες οργανικές δυσλειτουργίες του σώματός μου, εγώ όμως είμαι πιο ζωντανός και δυνατός από ποτέ. Αυτός είναι ένας πόλεμος δίχως έλεος, ένας πόλεμος στον οποίο είμαι βετεράνος. Κάθε φορά που ήθελα να καυτηριάσω δύσκολες καταστάσεις μέσα στην ιταλική πολιτική ζωή, κάθε φορά που ήθελα να δώσω ειλικρινή, ευθεία και πιστή ηθική ακεραιότητα στο προσωπικό της πολιτικής, είχα πάντα εναντίον μου τη Μασονία! Αυτή η οργάνωση όμως, που σε άλλες εποχές ήταν πανίσχυρη, ηττήθηκε από μένα. Δεν κατάφερε ούτε υπάρχει περίπτωση ποτέ να με νικήσει. Οι Ιταλοί κέρδισαν αυτή τη μάχη για μένα. Βρήκαν τη θεραπεία αυτής της λέπρας. Σήμερα στην Ιταλία ανασαίνουμε καθαρό αέρα· η ζωή έχει εκτεθεί στο φως της ημέρας.»

mussolini eksofullo.png

«Σε μια συνέλευση του Μεγάλου Συμβουλίου ανακοίνωσα πως είναι ανέφικτο κάποιος Φασίστας να είναι συγχρόνως και μέλος της Μασονίας. Σαν αρχηγός στις τάξεις του σοσιαλισμού είχα ήδη ακολουθήσει την ίδια αντιμασονική πολιτική. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτός ο σκοτεινός θεσμός με τη μυστική φύση του είχε πάντα μέσα στην Ιταλία τον τυπικό χαρακτήρα του δωροδοκώντος και του εκβιαστή. Δεν έχει καμία σχέση με την προστασία, τον ανθρωπισμό και την καλοσύνη. Όλοι, ακόμα και εκείνοι που ευεργετήθηκαν, είναι πεπεισμένοι ότι η Ιταλική Μασονία δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μια κοινωνία αμοιβαίας βοήθειας και κοινού υπέρμετρου θαυμασμού των μελών της. Όλοι ξέρουν ότι διέχυσε με κάθε τρόπο την λατρεία των προσωπικών συμφερόντων και των μεθόδων των προνομίων και των δολοπλοκιών, παραμελώντας και μισώντας τα δικαιώματα και τα προνόμια της νοημοσύνης και της ηθικής. Ο αγώνας μου κατά της Μασονίας ήταν δύσκολος· φέρω ακόμα τα εμφανή σημάδια του, αλλά για μένα αυτό αποτελεί, για την ειλικρίνειά μου και την ακεραιότητά μου, έναν απ’ τους πολυτιμότερους τίτλους αξίας.»

yeah

Διαβάστε επίσης:

Φασιστική Ιταλία 1938: «Το Μανιφέστο της Φυλής»

Gioacchino Volpe: Φασισμός και αντιεβραϊσμός

Benito Mussolini: Εβραίοι και μπολσεβικική επανάσταση