Ν.Γ. Μιχαλολιάκος: Από τις στάχτες του Βερολίνου στην Παγκοσμιοποίηση

apo_tis_staxtes_tou berolinou-700x700.jpg

«Εξήντα χρόνια συμπληρώθηκαν από το τέλος του Πολέμου. Εξήντα ολόκληρα χρόνια, δυο γενιές, και όμως το κυρίαρχο σύστημα που ανεδείχθη νικητής επάνω από τις στάχτες της Ευρώπης, συνεχίζει την προπαγάνδα των «νικητών» για το ολοκαύτωμα, για τον κακό φασισμό και εθνικοσοσιαλισμό.

Σε μία «ανοικτή» κοινωνία, όπου τα πάντα είναι ελεύθερα, από την πρέζα, τις εκτρώσεις μέχρι κάθε είδους ανηθικότητα και ανωμαλία, το μόνο πράγμα που βρίσκεται εκτός νόμου είναι ο αληθινός Εθνικισμός. Εάν όμως, οι σύμμαχοι «νίκησαν», ποίος είναι ο λόγος να υπάρχουν σήμερα ΑΔΙΚΗΜΑΤΑ ΓΝΩΜΗΣ και διώξεις;

Το 1945, Αμερικανοί και Ρώσσοι μοίρασαν τον κόσμο. 45 χρόνια μετά ο μπολσεβικισμός τέλειωσε και απέμεινε μοναδικός κυρίαρχος η καπιταλιστική “παγκοσμιοποίηση”. Στις 9 Μαΐου θα γίνει στη Μόσχα μία μεγάλη “φιέστα”. Θα γιορτάσουν τη νίκη της… “ελευθερίας”, την ημέρα της αντιφασιστικής νίκης των λαών! Οι Έλληνες Εθνικιστές στις 9 Μαΐου δεν έχουν να γιορτάσουν τίποτε.

Γιατί ο κόσμος που γεννήθηκε μέσα από τις στάχτες το 1945 είναι ένας κόσμος απάνθρωπος, μακριά από κάθε έννοια του Ελληνικού Ιδεώδους. Γιατί, επιπλέον, η Ελλάς που κυριολεκτικά θυσιάστηκε υπήρξε στην πράξη ένας από τους νικημένους αυτού του πολέμου.»

Υπάρχει ένα βιβλίο, το οποίο κυκλοφόρησε από γνωστό ελληνικό οίκο στην ελληνική γλώσσα στα μέσα περίπου της δεκαετίας του ’60 με τον τίτλο «ΑΔΟΛΦΟΣ ΧΙΤΛΕΡ – ΠΟΛΙΤΙ­ΚΗ ΔΙΑΘΗΚΗ». Τα όσα αναφέρει το βιβλίο αυτό είχαν δημο­σιευτεί επίσης σε συνέχειες με τον τίτλο «Σημειώσεις Μπόρ­μαν», ο οποίος κατά την γνώμη μου είναι και πλέον ακριβής γύρω στα 1966 από μια μηνιαία εφημερίδα. Η πρώτη έκδοση του βιβλίου αυτού έγινε στην αγγλική γλώσσα. Συγκεκριμένα εκδόθηκε στο Λονδίνο το 1961 με τον τίτλο. «ΤΗΕ TESTAMENT OF ADOLF HITLER. THE HITLER – BORMAN DOCUMENTS». Η εγκυρότης του βιβλίου είναι δεδομένη. Οι περισσότεροι συγγραφείς την αποδέχονται α­νεπιφύλακτα. Χαρακτηριστικά ο Τζων Λούκατς στο βιβλίο του «Ο ΧΙΤΛΕΡ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ» παραθέτει αυτούσια αποσπάσμα­τα του κειμένου αυτού, γράφοντας χαρακτηριστικά: «στα αρ­χεία Μπόρμαν υπάρχουν τα εξής λόγια του Χίτλερ στις 13 Φεβρουαρίου 1945…». Η εγκυρότηςτου κειμένου προκύπτει επίσης τόσο από τον βαθύ μελετητή της Ιστορίας του Β’ Πα­γκοσμίου Πολέμου Ντέιβιντ Ίρβινγκ, όσο και από πλήθος άλ­λων ιστορικών, οι οποίοι το χρησιμοποιούν ως πηγή. Προκύ­πτει ακόμη και από την διασταύρωση ιστορικών στοιχείων από διαφορετικές πηγές, όπως επί παραδείγματι από τα α­πομνημονεύματα του ιδιαίτερου γραμματέως του Ρίμπερντροπ, Ράινχαρτ Σπίτζι, στο σημείο εκείνο των απομνημονευ­μάτων του, εις το οποίο αναφέρεται στην αρνητική γνώμη του Χίτλερ για τον Φράνκο και το καθεστώς του. Το ίδιο α­κριβώς γράφεται με άλλα λόγια και στην «ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΘΗ­ΚΗ» ή άλλως εάν θέλετε στις «ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΜΠΟΡΜΑΝ». Η «Πολιτική Διαθήκη» είναι ένα κείμενο εντυπωσιακό, το οποίον περιέχει τις σκέψεις και τις απόψεις του Φύρερ της Εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας για το μέλλον του κόσμου. Σκέψεις και απόψεις, οι οποίες σήμερα 62 χρόνια μετά έχουν εν πολλοίς επαληθευθεί από την ίδια την πραγματικότητα.

Η οξύτητα του πνεύματος, όμως, και η σχεδόν ενορατική προ­φητική διάνοια του Αδόλφου Χίτλερ σε κάποιες τουλάχιστον περιπτώσεις συσκοτιζότανε από το πάθος του ρομαντικού επαναστάτη, που ένοιωθε χρέος του να μεταδώσει στις επό­μενες γενιές την Πίστη στο μέλλον ακόμη και εκείνες τις έσχατες τραγικές και επικές στιγμές, στιγμές που θύμιζαν το Λυκόφως των Θεών του Βαγκνερικού δράματος, που ήταν τελικά το Λυκόφως των Θεών της Άασγκαρντ της Εθνικοσοσιαλιστικής Ευρώπης. Δεν αποτελεί, παρ’ όλα αυτά το κείμενο της «Πολιτικής Διαθήκης» μιαν διαθήκην υπό την πλήρην και ακριβήν έννοια των λέξεων, «Διαθήκη» άλλωστε προς ποίον και γιατί. Ήταν απλά οι τελευταίες του σκέψεις, οι στρατηγικές, γεωπολιτι­κές και ιδεολογικές του παρακαταθήκες, παρακαταθήκες οι οποίες προέκυψαν όχι από μια μελέτη θεωρητική, αλλά μέσα από τις φλόγες της μάχης, μέσα από το πάθος ενός γιγά­ντιου αγώνα για την κοσμοκρατορία.

Ο αρχικός σκοπός του βιβλίου αυτού, που είναι το πρώτο στην σειρά «ΑΝΤΙ-ΙΣΤΟΡΙΑ», ήταν να ασχοληθεί αποκλειστι­κά και μόνο με το κείμενο της «Πολιτικής Διαθήκης». Μοιραία όμως, ξέφυγε από τον σκοπό αυτό, αφού υποχρεωτικά θα έπρεπε να αναζητηθούν τα ιστορικά εκείνα στοιχεία για τα όσα ο Αδόλφος Χίτλερ αναφέρει σχετικά με την περίοδο των ετών 1933-1945, καθώς επίσης και να εξετασθεί το κατά πό­σον αυτά τα οποία προέβλεψε από το Μπούνκερ του Βερολί­νου στα 1945 έγιναν πραγματικότητα στα χρόνια τα οποία ακολούθησαν. Επιβάλλεται να εξετασθούν οι ιστορικές πη­γές για τα όσα αναφέρονται στις «Σημειώσεις Μπόρμαν» και επιβάλλεται επίσης και μία άποψη και μία λογική επεξεργασί­α των δεδομένων πέρα από την προπαγάνδα και το «δίκαιο» των νικητών. Θα επιχειρήσω, λοιπόν, πρωταρχικά να επιλέξω αυτά τα οποία θεωρώ σημαντικά και κρίσιμα από το εν λόγω κείμενο, να προσεγγίσω την σκέψη του Αδόλφου Χίτλερ εκεί-νην την δεδομένη χρονική περίοδο, όταν τα πάντα είχαν χα­θεί, όταν μέσα στο Κάστρο-Βερολίνο ο Φύρερ της Εθνικοσοσιαλιστικής Νέας Ευρώπης ετοίμαζε με συνέπεια το τέλος του, ένα τέλος αντάξιο ενός Βαγκνερικού φινάλε. Καθόλου τυχαίο δεν είναι ότι το σύνολο των εγγραφών αυτών, τα οποία αποκαλούνται «Πολιτική Διαθήκη» ή «Σημειώσεις Μπόρμαν», εάν θέλετε εγράφησαν τον Φεβρουάριο του 1945 λίγο μετά την αποτυχία της αντεπιθέσεως στις Αρδέννες και ενώ είχε ξεκινήσει κατ’ ουσίαν η Σοβιετική επίθεση προς την πρωτεύ­ουσα του Ράιχ.

Ολόκληρο τον Μάρτιο δεν υπάρχει καμμία εγγραφή και υπάρχει μία μόνον εγγραφή στις 2 Απριλίου του 1945. Ένα κείμενο εξακοσίων περίπου λέξεων, το οποίο θα ήταν δυνατόν υπό μίαν έννοια να θεωρηθεί ότι αποτελεί και την πολιτική του Διαθήκη. Λίγες ημέρες πριν από την εγγραφή αυτή είχε ακούσει τον πιστότερο των πιστών μαχητών του, τον Δρ. Γκαίμπελς, να του λέγει γεμάτος πάθος ότι το μόνο που τους απέμενε πλέον είναι να δώσουν ένα ηρωικό παρά­δειγμα στις γενιές του μέλλοντος. Οι τοίχοι του Βερολίνου τις ημέρες εκείνες ήταν γεμάτοι με αφίσες με το σύνθημα «Τα τείχη πέφτουν – η καρδιά μας όμως όχι».

Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ