Ο Leon Degrelle για τον Benito Mussolini

…η Ιταλία όπου ο Μουσολίνι ανέλαβε την εξουσία ως άλλος Καίσαρας εποχούμενος από πομπή αυτοκινήτων. Ο Ντούτσε, παίρνοντας μια χώρα σε κατάσταση αναρχίας και οκνηρίας κατάφερε, μέσα σε λίγα χρόνια να χτίσει ένα κράτος οργανωμένο και δομημένο. «Εάν ήμουν Ιταλός, θα ήμουν φασίστας», είχε γράψει κάποτε ο Ουίνστον Τσώρτσιλ.
Είχε επαναλάβει αυτή του τη διατύπωση και σ’ εμένα, ένα βράδυ στο Λονδίνο, στο εστιατόριο των Κοινοτικών Συνάξεων.
Παρόλα αυτά, η Ιταλία τον εκνεύριζε γιατί, όσο κι αν ο ίδιος προσποιούταν τον μετριοπαθή, δεν δεχόταν μια άλλη χώρα να στέκεται ως ισχυρή δίπλα στη βουλιμική περηφάνια της Βρετανίας.
Όπως και να είχε όμως το πράγμα, το παράδειγμα του Μουσολίνι γοήτευσε τόσο την Ευρώπη όσο και ολόκληρο τον κόσμο.
Φωτογραφιζόταν με το στέρνο του γυμνό, να θερίζει τα σιτηρά στα χωράφια του αποξηραμένου Ποντινιακού έλους. Τα αεροπλάνα του, πετώντας σε άψογους σχηματισμούς, διέσχιζαν τον Ατλαντικό. Μια Αγγλίδα έτρεξε στη Ρώμη, όχι για να του ουρλιάξει από υστερικό έρωτα, όπως πολλές άλλες, αλλά για να τον πυροβολήσει, διόλου ερωτικά, με μια σφαίρα η οποία πέρασε ξυστά απ’ τη μύτη του. Η νεολαία του των Μπαλίλα παρήλαυνε παντού τραγουδώντας. Οι εργάτες του ξεκινούσαν εντυπωσιακά δημόσια έργα, τα πλέον μεγαλόπνοα σε ολόκληρη την ήπειρο εκείνη την εποχή. Τα ιταλικά τραίνα δεν σταματούσαν πια στη μέση της υπαίθρου, όπως το 1920, για να κατέβει ο ιερέας ο οποίος ήθελε να κάνει εκεί στάση! Η τάξη κυριαρχούσε. Και η ζωή το ίδιο. Όλα προόδευαν. Χωρίς ρίσκα και χωρίς κοινωνικό χάος.
Έτσι γεννήθηκε η βιομηχανική Ιταλία, η ENI (κρατική εταιρία ηλεκτρισμού) και η Fiat, όπου ο Ανιέλλι κατασκεύαζε, με διαταγή του Ντούτσε, ένα λαϊκό αυτοκίνητο λίγο πριν αναχωρήσει, μαζί με τους εθελοντές του για το ρωσικό μέτωπο, το 1941, για να πολεμήσει δίπλα μας στην κοιλάδα του Ντονέτς.

Μετά το θάνατο του Μουσολίνι, αυτή η βιομηχανική Ιταλία απέκτησε ένα κενό – δηλαδή, ξεχνάμε συχνά πως ήταν ο Μουσολίνι αυτός ο οποίος την δημιούργησε.

Η μεγάλη του Αφρικανική Αυτοκρατορία απλωνόταν απ’ την Τρίπολη ως την Αντις Αμπέμπα, χωρίς την οποία ο Μουσολίνι θα είχε υποκύψει στις διεθνείς διαμαρτυρίες των υποκριτικών χωρών που αποδοκίμαζαν και δεν υποστήριζαν την ιδέα ότι οι φτωχές χώρες θα έπρεπε να έχουν το θράσος να επιθυμούν το να ευδοκιμήσουν ή έστω, το να χορτάσουν δίχως να πρέπει οι πληθυσμοί τους να οδηγούνται σε μια θλιβερή μετανάστευση, με εκατό ή διακόσιες χιλιάδες στομάχια που γουργούριζαν κάθε χρονιά να φεύγουν για τα βάθη του Μπρούκλιν ή για τον ποταμό Πάμπας της Νοτίου Αμερικής.

Σε κάθε χώρα, χιλιάδες Ευρωπαίοι παρακολουθούσαν το έργο του Μουσολίνι, μελετούσαν το φασισμό και θαύμαζαν την τάξη, την τόλμη, την ορμή, τις σημαντικές πολιτικές και κοινωνικές συνειδητοποιήσεις.

«Πρέπει κι εμείς να το κάνουμε αυτό», επαναλάμβαναν, κουνώντας το κεφάλι. Αμέτρητοι δυσαρεστημένοι και, πάνω απ’ όλα, μια νεολαία που διψούσε για ιδεώδη και για δράση και ήλπιζε ότι κάποιος θα ερχόταν να τους ξεσηκώσει, όπως ο Μουσολίνι έκανε με το κόμμα του. Ακόμα και στη Γερμανία, το ιταλικό παράδειγμα συνέβαλε στη νίκη του Χίτλερ.

Leon Degrelle, Χίτλερ για 100 χρόνια, εκδόσεις Νέα Γενεά

ΧΙΤΛΕΡ ΓΙΑ ΧΙΛΙΑ ΧΡΟΝΙΑ.png