Η δική μας Έξοδος

Καθώς περιδιαβαίνει τα Ηρώα της Ιεράς Πόλεως του Μεσολογγίου, θωρώντας τις επιτύμβιες στήλες ο διαβάτης δεν μπορεί παρά να σωπάσει

Ἐδὼ σίγα· κοιμῶνται
τῶν ἁγίων τὰ λείψανα·
σίγα ἐδὼ, μὴ ταράξῃς
τὴν ἱερὰν ἀνάπαυσιν
τῶν τεθνημένων. (1)

να σωπάσει μπροστά στο Κλέος αυτών των Αγίων. Γιατί δ΄ ημάς οι Ήρωες και οι Μάρτυρες του Έθνους είναι και αυτοί Άγιοι.

Ο περίπατος μέσα στο καταπράσινο και γαλήνιο τοπίο, κάτω από τα υψηλά κυπαρίσσα που υψώνονται ολ΄ όρθα, ωσάν να θέλουν να φτάσουν Κάτι, που οι ρίζες τους, ποτίζονται απ΄ των Ηρώων το Αίμα, προδιαθέτει τον περιπατητή για περισυλλογή και ρομαντική ενατένιση του Παρελθόντος.

Ο περιπατητής συλλογίζεται την δύναμη των Ιδεών, όπως η Ελευθερία και η Δόξα, έναντι της ανθρώπινης ζωής. Αυτών των Ιδεών, που δίχως άλλο ήταν η κινητήριος δύναμη όλων όσων έγραψαν έστω και μια παράγραφο εις τις χρυσές δέλτους της μακραίωνης ιστορίας της Ελλάδος.

Θερμότατον τὸν πόθον
ἐφύτευσας τῆς δόξης
εἰς τὴν καρδίαν τῶν τέκνων σου,
ὦ Ἑλλὰς, καὶ καλεῖσαι
μήτηρ ἡρώων. (2)

Αναπολεί τα ένδοξα χρόνια της Εθνεγερσίας του ΄21 και τους ηρωϊκούς αγώνες των Αγίων του Έθνους. Προσπαθεί να ανακαλέσει εις την μνήμη του όλες εκείνες τις ένδοξες μάχες, όές εκείνες που διεμόρφωσαν την έκβαη της Επαναστάσεως, απ΄ το Δραγατσάνι, τα Δερβενάκια μέχρι την ηρωϊκή Έξοδο. Μια επανάσταση που απέδειξε ότι το ρου της Ιστορίας δεν το διαμορφώνει μόνον ο ισχυρός.

Όπως μας λέγει και ο Γέρος του Μοριά, στον λόγο του που εξεφώνησε στην Πνύκα στις 8/10/1838 και εδημοσιεύθει στην εφημερίδα ΑΙΩΝ στις 13/11/1838:

“Ὅταν ἀποφασίσαμε νὰ κάμωμε τὴν Ἐπανάσταση, δὲν ἐσυλλογισθήκαμε οὔτε πόσοι εἴμεθα, οὔτε πὼς δὲν ἔχομε ἄρματα, οὔτε ὅτι οἱ Τοῦρκοι ἐβαστοῦσαν τὰ κάστρα καὶ τὰς πόλεις, οὔτε κανένας φρόνιμος μᾶς εἶπε «ποῦ πᾶτε ἐδῶ νὰ πολεμήσετε μὲ σιταροκάραβα βατσέλα», ἀλλὰ ὡς μία βροχὴ ἔπεσε εἰς ὅλους μας ἡ ἐπιθυμία τῆς ἐλευθερίας μας, καὶ ὅλοι, καὶ ὁ κλῆρος μας καὶ οἱ προεστοὶ καὶ οἱ καπεταναῖοι καὶ οἱ πεπαιδευμένοι καὶ οἱ ἔμποροι, μικροὶ καὶ μεγάλοι, ὅλοι ἐσυμφωνήσαμε εἰς αὐτὸ τὸ σκοπὸ καὶ ἐκάμαμε τὴν Ἐπανάσταση.” (3)

Με την σιωπή και το συλλογισμό έρχεται στο νου του περιπατητή και ο παραλληλισμός μεταξύ των Ηρωϊκών εκείνων τέκνων της Ελλάδος και των συνέποχών του. Ευθύς η φτερωτή ψυχή του σφίγγεται και εκεί που περπατά αγέρωχος ανάμεσα στα αναθήματα έξαφνα συννεφιάζει ο νους του, σκύβει το κεφάλι του και συλλογάτε.
Άραγε είμεθα ικανοί να τους κοιτάξωμεν στα μάτια;
Μπορούμε να σταθούμε αντάξιοι έναντι των προγόνων μας;
Αναρωτιέται εάν είμαστε εις θέσιν να πραγματοποιήσουμε μια δική μας ηρωϊκή Έξοδο.
Μια Έξοδο που θα μας λυτρώσει από την μικρότητα και την μεμψιμοιρία μας.
Μια Έξοδο που θα αποτινάξει από πάνω μας τον υποτιμητικό χρονικό που μας προσδίδουν Έλληνες και μη.
Μια Έξοδο που θα μας αναδείξει ισάξιους των προγόνων μας, που τόσο συχνά επικαλούμαστε αλλά, δυστυχώς, τόσες λίγες προσπάθειες καταβάλλουμε δια να τους μοιάσουμε.
Προσπαθεί ματαίως να εύρει μιαν απάντηση, εις το πρόβλημά του. Πώς είναι δυνατόν ο (νέο) Έλλην, που τόσο πολύ υποτιμούν οι δοκισήσοφοι του σήμερα, να βγάλει από πάνω τον μανδύα του άκρατου υλιστή και συνάμα υπέρμετρα εγωϊστή να αναβαπτισθεί εἰς τό Θεῖον Φῶς τῆς Γῆς του και εις τα παραδείσεια Ελληνικά Νερά. Και να εξέλθει ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΕΛΛΗΝ. (4)
Προχωρώντας συλλογιζόμενος ανάμεσα στις συστάδες των δένδρων συνειδητοποιεί ότι έχει φάσει μπροστά εις τον Τύμβο των Αθανάτων πεσόντων της ηρωϊκής ταύτης Εξόδου

29019404_227473991322880_981643463_n.jpg

που έλαβε χρόνο βράδυ 10ης προς 11ης Απριλίου του 1826, ξημερώματα της Κυριακής των Βαΐων. Στην επιτύμβια στήλη, την οποία φυλάττει ένας λέων, υπάρχει το επίγραμμα:

ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ
ΗΝΙ ΛΕΩΝΙΔΑΙ ΠΟΛΥΠΛΗΘΕΙΣ ΕΝΘΑ ΚΕΟΝΤΑΙ
ΕΙΝΕΚ ΕΛΕΥΘΕΡΙΗΣ ΙΦΙ ΜΑΧΕΣΣΑΜΕΝΟΙ

Κοίτα! Λεωνίδες αμέτρητοι εδώ είναι θαμμένοι,
που για τη Λευτεριά πολέμησαν γενναία
Αντιλαμβανόμενος την σπουδαιότητα της πηγαίας δύναμης της Εθνικής Συνειδήσεως, η οποία αν μη τι άλλο διαφυλάττει φυλή από οποιεσδήποτε προσμίξεις – αλλοιώσεις, αρχίζει να ανακτά τις ελπίδες του. Διαπιστώνει ότι οι ομόαιμοί του έχουν αποπροσανατολιστεί. Λησμονώντας το παρελθόν τους έχουν παραστρατήσει απ΄ το κακοτράχαλο μονοπάτι των προγόνων τους. Γίνονται έρμαια των Σειρήνων και οδηγούν το γέρικο Σκαρί, όπου κλήθηκαν να γίνουν καπεταναίοι παίρνοντας τη θέση μεγάλων ναυσιπλόων, εις την ξέρα.
Μη μπορώντας να μένει άπραγος βλέποντας το κύκλο να αρχίζει να κλείνει, αρχίζει μια μάχη άνιση προς υπεράσπιση του ονόματός του και της Ιστορίας του. Αδυνατεί να διανοηθεί ότι θα τον γονατίσει αυτή η ασήκωτη Δόξα. (5)

29134780_227474617989484_1324721733_n

Ριζωμένος εἶναι βαθύτατα εἰς τὸ παρελθόν, τοῦ ὁποίου εἶναι τὸ ἐκλεκτότερον κάρπισμα· μέσα του συμπυκνώνει εἰς μοναδικὸν βαθμὸν έντάσεως τὸ παρὸν – καὶ ὅμως ἀρνεῖται τὸ παρὸν καὶ τὸ μάχετ΄ ἐν ὀνόματι τοῦ μέλλοντος, τὸ ὁποῖον ζῇ ὁ ἴδιος προληπτικῶς μόνον ὡς πραγματικότητα μέσα του. (6)

Μάχεται, λοιπόν, για να προετοιμάσει τους ομοεθνείς του για την επόμενη Έξοδο των Ελλήνων. Μάχεται δίχως να λογαριάζει τους κινδύνους που γνωρίζει, εκ των προτέρων, ότι θα αντιμετωπίσει. Ενεργεί ωσάν ο τελευταίος απόστολος που διαλαλεί τη νέα πίστη, που θα βγάλει τους Έλληνες από αυτόν τον καταστροφικό κυκεώνα εις τον οποίο έχουν περιέλθει τα τελευταία χρόνια. Ο αγών του είναι διαρκής και επίπονος, δια να αποκτήσουν και πάλι οι ομόφυλοί του συνείδηση του Ελληνισμού τους.

“Δέν εἶναι ἀνάγκη νά κάμω ὅλους τούς Ἕλληνες σάν κ΄ ἐμένα, ἄν καί αὐτοῦ θέλω καί καλά νά φθάσω (χωρίς νά τό πολυξέρω). Ἄν ἐγώ εἶμαι μονομανής γιά τήν ἐθνική ζωή καί εἶμαι κολώνα τοῦ ἔθνους, δέν εἶναι ἀνάγκη τόν κάθε Ἕλληνα νά τόν κάμω τέτοιον. Ἄς βγάζω ὅμως ἀπό μέσα μου, ὅ,τι δύναμη ἔχω· καί ὅποιος θέλει ἄς ἠλεκτρισθῆ, ὅποιος ἄλλος θέλει, ἄς μιμηθῆ. Μόνο τό νά βγάλω τή δύναμή μου ὅλη εἶναι ἀρκετό γιά νά στηρίξη τό ἔθνος μου.” (7)

Έτσι ώστε όταν η Ιστορία μας βάλει εις την ζυγαριά με τους προγόνους μας να μην βρεθούμε λειψοί. Να είπωμεν ότι κι ημείς είμεθα αντάξιοι του ονόματός Των. Δεν φοβηθήκαμε την ύστατη στιγμή, αδράξαμε την ευκαιρία και κερδίσμε και ημείς μια θέσιν εις τις Νήσους των Μακάρων.
Αλαφροΐσκιωτε καλέ, για πες απόψε τι ‘δες!
Νύχτα γιομάτη θαύματα, νύχτα σπαρμένη μάγια…
Όμορφη, πλούσια, κι άπαρτη, και σεβαστή, κι αγία!

29019598_227474694656143_1391761836_n
Με αυτούς τους στίχους των Ελεύθερων Πολιορκημένων αποχαιρετά το διαβάτη από τον κήπο των Ηρώων, ο οποίος απομακρύνεται νωχελικά από τούτο τον Άγιο τόπο.

Ὦ Ἕλληνες, ὦ θεῖαι
ψυχαί, ῾ποὺ εἰς τοὺς μεγάλους
κινδύνους φανερόνετε
ἀκάμαντον ἐνέργειαν
καὶ ὑψηλὴν φύσιν! (8)

Σημειώσεις:

(1) Ανδρέα Κάλβου ΩΔΑΙ, Εκδ. ΙΚΑΡΟΣ / ΕΙΣ ΘΑΝΑΤΟΝ γ΄
(2) Ενθ. Ανωτ. / ΕΙΣ ΔΟΞΑΝ ζ΄
(3)Το διαβάσαμε από εδώ: http://users.uoa.gr/~nektar/history/3contemporary/kolokotronis_pnyka.htm
(4) Περικλής Γιαννόπουλος ἅπαντα, Εκδ. Ελεύθερη Σκέψις / ΝΕΟΝ ΠΝΕΥΜΑ 16: “Ξυπνήσετε, Ἐγερθῆτε. Καί Ἐπανασταστήσετε κατά τοῦ Ἑαυτοῦ Σας. Καί Ἀναβαπτισθεῖτε εἰς τό Θεῖον Φῶς τῆς Γῆς Σας καί εἰς τά Παραδείσεια Ἑλληνικά Νερά. Θά ἐξέλθετε: ΖΩΝΤΑΝΟΙ. Καί θά ἐξέλθετε: ΕΛΛΗΝΕΣ.”
(5) Ενθ. Ανωτ. / ΕΚΚΛΗΣΙΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΚΟΙΝΟ: “Οἱ Φράγκοι δέν πρέπει νά νομίζουν, ὅτι δέν βαραίνει καί γονατίζει κι ἐμᾶς ὅλη αὐτή ἡ Ἀσήκωτη ΔΟΞΑ, καί δέν μᾶς καίει τό κεφάλι τό Πύρινο Στέμμα πού λέγεται: ΕΛΛΗΝ.”
(6) Ιωάννου Συκουτρή Εκλογή Έργων / Εκδ. ΚΑΚΤΟΣ / Σελ.: 650 / Η Φιλοσοφία της Ζωής
(7) ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ ΕΡΓΑ Α΄ / Εκδ.: ΠΕΛΕΚΑΝΟΣ / Σελ.: 44 / Ο Ελληνισμός μου και οι Έλληνες
(8) Ανδρέα Κάλβου ΩΔΑΙ, Εκδ. ΙΚΑΡΟΣ / ΤΑ ΗΦΑΙΣΤΙΑ κε΄

Άγγελος Κωστίνης