Ο εθνικοσοσιαλισμός ταιριάζει στον ελληνικό λαό;

Έχω μιλήσει κατ’ επανάληψη κατά της γερμανοπληξίας και της γερμανολατρείας. Κι όχι γιατί αντιπαθώ τους Γερμανούς. Αλλά γιατί αντιπαθώ τις καρικατούρες ημιμαθών ατόμων που καθυβρίζουν τον ελληνισμό προβάλλοντας έναν φιλογερμανισμό και συκοφαντώντας οτιδήποτε εθνικιστικό υπάρχει με καταγωγή ελληνική.  Κι αυτό γίνεται με την προπαγάνδα της μπολσεβικικής κουλτούρας. Μια κοπτοραπτική μέθοδος με πλήθος ανακριβειών και συκοφαντιών κατά προσωπικοτήτων και διαστρεβλώσεως ιστορικών γεγονότων. Τι εθνικοσοσιαλιστής είναι κάποιος που απορρίπτει την εθνικότητα χάριν του θαυμασμού του για κάποιον άλλο λαό, ή μάλλον να το θέσω καλύτερα, για τον θαυμασμό του προς έναν λαό σε μια συγκεκριμένη ιστορική του στιγμή; Τι είδους εθνικοσοσιαλιστής είναι αυτός που μισεί τον ίδιο του τον λαό επειδή στην παρούσα ιστορική στιγμή είναι παρηκμασμένος, ταπεινωμένος, περιφρονημένος και καταδυναστευμένος από την διεθνή εξουσία;

Θα πρέπει να θυμηθούμε τι είπε ο Αμερικανός εθνικοσοσιαλιστής Χένρυ Φορντ, ο μόνος μη Γερμανός που βραβεύτηκε από το Γ’ Ράιχ: «Δεν πρέπει να κατηγορούμε τον λαό για αυτό που είναι, οι λαοί γίνονται όπως τους κάνουν».

image-607466-860_poster_16x9-mcbv-607466

Ή να θυμήσω τα λόγια του Αδόλφου Χίτλερ από το Mein Kampf: «Για κάθε αληθινό εθνικοσοσιαλιστή δεν υπάρχει παρά μόνο μία θεωρία: Ο Λαός και η Πατρίδα. Αυτό για το οποίο πρέπει να πολεμήσουμε είναι η διαφύλαξη της ύπαρξης και η αναπαραγωγή της Φυλής μας και του Λαού μας, η τροφή των παιδιών μας και η καθαρότητα του Αίματός μας, η Ελευθερία και η ανεξαρτησία της Πατρίδας, έτσι ώστε να μπορέσει ο Λαός μας να ωριμάσει για την εκπλήρωση της αποστολής που του έχει αναθέσει ο Δημιουργός του Σύμπαντος».

10371669_791959577515127_4827229274277034120_n.jpg

Κάποιοι μπορεί να θέλουν να παίρνουν ως παράδειγμα τις ακραίες απόψεις του Ευάγγελου Κυριάκη επειδή έτσι τους βολεύει. Το θέμα όμως δεν είναι τι πίστευε ο Κυριάκης αλλά τι πίστευαν οι ίδιοι οι ηγέτες του Γ’ Ράιχ. Ο Γιόζεφ Γκαίμπελς στην ομιλία του «Ο μπολσεβικισμός στην θεωρία και την πράξη» είπε τα εξής:

«Από το γερμανικόν αυτό παράδειγμα ας αντλήση διδάγματα ο κόσμος. Βεβαίως ο Εθνικοσοσιαλισμός δεν είνε “εμπόρευμα διά την εξαγωγήν”, αι δε μέθοδοί του δεν πρόκειται να υποδειχθώσι προς μίμησιν, πολύ δε ολιγώτερον να επιβληθώσιν εις άλλους λαούς. Παρά ταύτα όμως, δύναται να είναι διδακτικός και δι’ άλλα έθνη ως εκ της πείρας του εις το ζήτημα της καταπολεμήσεως του Μπολσεβικισμού, ο δε τρόπος ενεργείας του σχετικώς ημπορεί να παρακινήση και άλλους λαούς ν’ ακολουθήσουν την αυτήν οδόν και να σωθούν ούτως από βαρυτάτας κρίσεις. Είθε να ενεργήσουν κατ’ αυτόν τον τρόπον, προτού να είναι πλέον πολύ αργά. Διότι ο κίνδυνος επέρχεται ήδη πανταχού.»

tumblr_mufcwqbUZl1s8mhl4o1_1280.jpg

Κάποιοι επιμένουν να ισχυρίζονται ότι η Πολιτική Διαθήκη του Αδόλφου Χίτλερ είναι πλαστή, όμως παρατηρείται μια απίστευτη συνέπεια και ταύτιση με την ομιλία του Γκαίμπελς από τον Αδόλφο Χίτλερ στις 21 Φεβρουαρίου του 1945:

«Η Εθνικοσοσιαλιστική κοσμοαντίληψη, όπως δήλωνα ανέκαθεν, δεν προορίζεται για εξαγωγή. Συνελήφθη επί τούτου για τον γερμανικό λαό. Όλοι οι αντικειμενικοί σκοποί της είναι, ως εκ τούτου περιορισμένοι, πλην όμως εφικτοί.» 

Ο Χίτλερ στις 13 Φεβρουαρίου του 1945 θα ξεκαθαρίσει ότι ο εθνικοσοσιαλισμός ταιριάζει μόνο στην γερμανική ψυχοσύνθεση:

«Ο Εθνικοσοσιαλισμός ως υψικάμινος θα τήξει και θα αναμείξει όλα εκείνα τα θετικά στοιχεία που συνιστούν χαρακτηριστικά γνωρίσματα της Γερμανικής Ψυχής. Μέσα από αυτό το κράμα, θα αναδειχθεί ο νέος Γερμανός, εργατικός, συνειδητοποιημένος, με αυτοπεποίθηση και κυριαρχία, και παράλληλα απλός, διακατεχόμενος από υπερηφάνεια όχι για τον εαυτό του αλλά για την ιδιότητα του να αποτελεί μέλος μίας μεγάλης λαϊκής ενότητος η οποία θα προκαλεί τον θαυμασμό των υπολοίπων λαών. Το συναίσθημα αυτό μίας συσσωρευμένης υπεροχής δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση έκφραση μίας επιθυμίας επιβολής και κυριαρχίας επί των άλλων. Έχω επίγνωση του γεγονότος ότι σε ορισμένες περιπτώσεις έχουμε διογκώσει τη λατρεία αυτού του συναισθήματος της υπεροχής, αυτό ωστόσο υπήρξε αναγκαίο προκειμένου στην εκκίνηση να αφυπνίσουμε τους Γερμανούς έντονα ώστε να τους θέσουμε στον ορθό δρόμο.»

Και στους προκλητικούς ισχυρισμούς του Ευάγγελου Κυριάκη η απάντηση που έδωσε ο Ιωάννης Βουλπιώτης τονίζει όσα παραπάνω υποστηρίζουν οι δυο μεγάλοι άνδρες του Γ’ Ράιχ:

«Η γνώμη μου είναι ότι μπορείτε να είστε εθνικοσοσιαλιστής και ταυτόχρονα Έλληνας. Όπως επανειλημμένα έχει διακηρύξει ο Χίτλερ, ο εθνικοσοσιαλισμός δεν είναι προϊόν προς εξαγωγή. Μη βλέπετε, λοιπόν, τα πράγματα με σαρωτικό τρόπο, όπως τα βλέπουν στη Μόσχα. Ο ίδιος ο Χίτλερ είναι γνωστό πόσο φιλέλληνας είναι, ώστε ποτέ δε θα αποφάσιζε να ποδοπατήσει την Ελλάδα. Ή να αφήσει άλλους να την ποδοπατήσουν. Και υπό στενό ιδεολογικό πρίσμα να το δείτε, στην Ελλάδα βρίσκονται οι ρίζες του εθνικοσοσιαλισμού.» (Ιζαμπέλλα Παλάσκα, Άγγελος ή δαίμονας)

Hitler-Biggest-Hit-04555093947.jpg

Έχει ο γερμανικός εθνικοσοσιαλισμός τελικά τις ρίζες του στον ελληνισμό; Σαφώς και τις έχει και αρκούν αυτά που έγραψε ο Χίτλερ στο Mein Kampf:

«Πρέπει ακόμη να διαφυλάξουμε σ’ όλη του την ομορφιά το Ελληνικό Ιδεώδες του πολιτισμού. Οι διαφορές ανάμεσα στους λαούς δεν πρέπει να μας εμποδίσουν να βρούμε την κοινότητα της ράτσας που τις ενώνει και τα σημεία όπου έχουν πολύ μεγάλη σημασία. Ο παθιασμένος αγώνας μας πρέπει νάχει πλατειά αντικείμενα: ένας ολόκληρος πολιτισμός αγωνίζεται για την ύπαρξή του κι αυτός ο πολιτισμός θα βαστάξει εκατομμύρια χρόνια γιατί θ’ αγκαλιάσει και θα συνταιριάσει τον Ελληνισμό με τον Γερμανισμό».

Αν αποφάσιζα στο σημείο αυτό να αρχίσω να παραθέτω τον θαυμασμό των Γερμανών εθνικοσοσιαλιστών για την πλατωνική φιλοσοφία και τον ελληνικό πολιτισμό, ιδίως τα όσα είπε ο Χίτλερ, θα ξέφευγα πολύ από το κυρίως θέμα. Και το κυρίως θέμα είναι ένα: 

Τελικά ο εθνικοσοσιαλισμός με βάση τη γερμανική του δομή είναι κάτι που ταιριάζει στην ελληνική ψυχοσύνθεση;

Στο βιβλίο του «Οι Έλληνες φασίστες» ο Ιάκωβος Χονδροματίδης παραθέτει την απάντηση του στρατηγού Κονδύλη σε ερώτηση του Γερμανού δημοσιογράφου σχετικά με το αν θα μπορούσε να υπάρξει μια εθνικοσοσιαλιστική πραγματικότητα στην Ελλάδα.

«Ο Έλλην ενθουσιάζεται δια την προσωπικήν ελευθερίαν και ανεξαρτησίαν. Είναι απολύτως ατομικιστής. Ίσως και το κλίμα να συντελή εις αυτό. Οπωσδήποτε χρειαζόμεθα ακόμη πολύν χρόνον δια να προπαρασκευάσωμεν την λαϊκήν οργάνωσιν των μαζών όπως συμβαίνει εις τον Γερμανικόν και τον Ιταλικόν λαόν, και όπως προαχθούν μόνοι των οι λαοί εις την μεγάλην Εθνικήν Ευτυχίαν. Ο ιδικός μας δρόμος είναι διαφορετικός (…)» (εφημ. «Volkisher Beobachter, 7-4-1934)

O ιστορικός Ιάκωβος Χονδροματίδης εν συνεχεία μας πληροφορεί στο ίδιο βιβλίο ότι το καλοκαίρι του 1992 συνάντησε τον υφυπουργό του Γκαίμπελς στο Άαχεν της Γερμανίας, τον δρα Λέοπολντ Γκούτερερ. Τον ρώτησε λοιπόν γιατί κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου η Ελλάδα ήταν η μόνη χώρα που δεν εμφανίστηκε ένα ισχυρό εθνικοσοσιαλιστικό κίνημα. Η απάντηση του υφυπουργού του Γκαίμπελς ήταν η εξής:

«Επειδή ο εθνικοσοσιαλισμός δημιουργήθηκε αποκλειστικά για τον γερμανικό λαό και δεν ήταν είδος ή πολίτευμα, προς εξαγωγή. Άλλωστε ο τελευταίος λαός που θα μπορούσε να εφαρμοστεί η κοσμοθεωρία του εθνικοσοσιαλισμού είναι ο ελληνικός. Επειδή ως λαός, θεοποιείτε το εγώ και όχι το εμείς, ενώ οι έννοιες πειθαρχία και υπακοή στην φυσική σας ηγεσία, (Fuhrerprinzip) είναι ανύπαρκτες».

1294e13d2d2337a34c04f03e8694941d.jpg

Κλείνοντας αυτή την εκτενή αναφορά στο μεγάλο ζήτημα περί Ελλήνων και εθνικοσοσιαλισμού οφείλω να θυμίσω τα λόγια του Μουσολίνι: «Ο Φασισμός είναι ιταλικός στους θεσμούς του αλλά παγκόσμιος στο πνεύμα του». Κι ο Μουσολίνι ήταν ο μόνος φασίστας ηγέτης που κάλεσε στις 6 Σεπτεμβρίου του 1934 από το Μπάρι τους λαούς της Μεσογείου να συνεργαστούν μαζί του και να ακολουθήσουν το παράδειγμα της Φασιστικής Ιταλίας:

«Η Μεσόγειος είναι μια θάλασσα σίγουρα του Νότου. Στις ακτές της Μεσογείου γεννήθηκαν οι μεγάλες φιλοσοφίες, οι μεγάλες θρησκείες, η μεγάλη ποίηση και μια αυτοκρατορία που άφησε ανεξίτηλα ίχνη στην ιστορία όλων των πολιτισμένων λαών. Τριάντα αιώνες ιστορίας μας επιτρέπουν να κοιτάζουμε κυρίως με οίκτο κάποια δόγματα πέρα από τις Άλπεις, υποστηριζόμενα από τους απογόνους ανθρώπων που αγνοούσαν τη γραφή, με την οποία θα περνούσαν στις επόμενες γενιές τα γραπτά που αφορούσαν τη ζωή τους, σε μια εποχή που η Ρώμη είχε τον Καίσαρα, τον Βιργίλιο και τον Αύγουστο.

[…] Λέω σε όλους και ιδιαίτερα στους λαούς της Ανατολής, που είναι τόσο κοντά μας και τους οποίους γνωρίζουμε, με τους οποίους είχαμε επαφές για τόσους αιώνες, εγώ λέω: πιστέψτε στη θέληση της φασιστικής Ιταλίας για συνεργασία, εργαστείτε μαζί μας, ας ανταλλάξουμε αγαθά και ιδέες, ας δούμε αν είναι δυνατόν, με κοινή προσπάθεια όλων, κοντινών και μακρινών, να βγούμε απ’ αυτήν την ύφεση, που ταλανίζει το πνεύμα κι εξευτελίζει τη ζωή.»

Οι λαοί που ανήκουν στη Μεσόγειο δε μπορούν να ακολουθήσουν το παράδειγμα και τη δομή λαών που ανήκουν στην Κεντρική Ευρώπη ή στην Σκανδιναβία. Μπορούν μόνο να διδαχθούν ορισμένα πράγματα και να αρκεστούν στον θαυμασμό για την πειθαρχία που διακρίνει τους λαούς αυτούς. Οποιαδήποτε μίμηση όμως περί αυτού θα οδηγήσει σε παταγώδη αποτυχία. Κι η αποτυχία δεν είναι κάτι που επιθυμούμε να συμβεί αν η Ιστορία μας χαμογελάσει και μας δώσει την ευκαιρία να αναγεννήσουμε τον Ελληνικό Λαό.

Αλέξανδρος Καρράς