Μ. Καραγάτσης: Ο νιτσεϊκός υπεράνθρωπος και το Φυρερπριντσίπ του Ρόζενμπεργκ

Ο Μ. Καραγάτσης σε ένα από τα γνωστότερα έργα του, με τίτλο Ο Κίτρινος Φάκελος, αναπτύσσει μέσω του κεντρικού ήρωα του, που ονομάζεται Μάνος Τασάκος, την θεωρία του για την προέλευση της ηθικής και την ανισότητα των ανθρώπων.

« – Πρέπει να ξεκαθαρίσω αν είμαι άνθρωπος δυνατός ή αδύνατος. Στην πρώτη περίπτωση, η αντικειμενική ηθική δεν έχει σημασία για μένα. Οι δυνατοί, ακολουθώντας της προσταγή του βιολογικού νόμου, αρχηγεύουν στους αδυνάτους και τους εκμεταλλεύονται για την ικανοποίηση κάθε πάθους τους προς δημιουργία ή απόλαυση. Μην ξεχνάμε πως η απόλαυση είναι στενά συνυφασμένη με τη δημιουργία γιατί χωρίς την ψυχική ευφορία που τους προσφέρει, οι δυνατοί δεν θα ’βρισκαν το δημιουργικό οίστρο. Ο διαχωρισμός της ανθρωπότητας σε δυνατούς δυνάστες κι αδύνατους δυναστευόμενους αποτελεί πραγματικότητα, απόρροια φυσικής επιταγής αδέκαστης κι η αντικειμενική ηθική είναι φενάκη επιβεβλημένη στους ηλίθιους αδύνατους από τους νοήμονες δυνατούς, και που επιτρέπει στους πρώτους να δέχονται παθητικά την δυνάστευση των δεύτερων. Ο νιτσεϊκός υπεράνθρωπος έχει το προνόμιο να χαίρεται την ζωή ανεξέλεγκτα, και να μεταχειρίζεται το κοπάδι των υπανθρώπων χωρίς οίκτο, για την ικανοποίηση του πάθους του. Κατάντησα οπαδός του ροζεμπεργείου Φυρερπριντσίπ; Γιατί όχι, αν πιστεύω στην αλήθεια του; Η φύση με έπλασε αρχηγό και στους αρχηγούς τα πάντα επιτρέπονται, για το καλό των αρχηγευομένων. Κάθε προσπάθεια έχει τα μοιραία έχει τα μοιραία της θύματα μα οι υπόλοιποι θα κερδίσουν οπωσδήποτε από το αρχηγικό μου επίτευγμα. Πρέπει να παραδεχτώ πως σαν δυνατός και αρχηγός, οφείλω να είμαι και amoral, δηλαδή αδιάφορος προς την αντικειμενική ηθική αλλά και ανελέητος προς τους αδύνατους που παραβιάζουν τους κανόνες της. Για όλους τους ανθρώπους δεν ισχύουν τα ίδια μέτρα και σταθμά, κι η δημιουργία δεν είναι προνόμιο του καθενός: η δημιουργία που αποβλέπει στην εξύψωση της ολότητας. Το ριζικό μ’ έταξε δημιουργό για το καλό του συνόλου. Αν, για να πετύχω τον σκοπό μου, θα αναγκασθώ να πατήσω σε μερικά πτώματα, δεν θα διστάσω. Η ζωή είναι πόλεμος και πόλεμος είναι η προσπάθεια να επιτευχθεί κάποιο ηθικό αποτέλεσμα με μη ηθικά μέσα. Αν πιστεύω σ’ αυτό, κανένας δισταγμός συμβατικής ηθικής δεν πρέπει να μ’ εμποδίσει γιατί αλλιώς δεν θα ήμουν αρχηγός, αλλά ένα νούμερο του τεράστιου, του ευεπηρέαστου και άβουλα κατευθυνόμενου κοπαδιού….»

Σελ. 174, Ο Κίτρινος Φάκελος, Α’ τόμος, εκδ. ΕΣΤΙΑ