Η πείνα της Κατοχής – Τα ψέμματα καταρρίπτονται!

Πολλά έχουμε ακούσει και διαβάσει για την πείνα της Κατοχής στην Ελλάδα και μάλιστα αποδίδεται αποκλειστικά στους Γερμανούς η ευθύνη. Υπάρχει ένα βιβλίο το οποίο είναι άγνωστο σε πολλούς κι ας εκδόθηκε το 2000 στην Ελλάδα από τις εκδόσεις »Μέτρον». Είναι το βιβλίο του Σουηδού διπλωμάτη Πωλ Μον (Paul Mohn). Τον Σεπτέμβριο του 1942 μετέβη στην Ελλάδα ως πρόεδρος της σουηδοελβετικής επιτροπής του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού. Όποιος μιλά για την εποχή της Κατοχής στην Ελλάδα πρέπει να έχει διαβάσει το βιβλίο του με τίτλο »Η αποστολή μου στην κατεχόμενη Ελλάδα». Εμείς θα αναφέρουμε στο παρόν άρθρο κάποιες από τις πολύ σημαντικές αναφορές του βιβλίου αυτού και προτρέπουμε τον αναγνώστη να το αποκτήσει και να το μελετήσει. Προτού ξεκινήσουμε όμως με τα αποσπάσματα αυτά θα παραθέσουμε την ειλικρινή αναφορά του Γκαίμπελς στο ημερολόγιο του σχετικά με την τραγική πείνα που θέρισε τον λαό των Αθηνών. Ο Υπουργός Προπαγάνδας και Διαφώτισης του Λαού θα αποδειχθή εν συνεχεία ότι για ακόμα μια φορά είναι ειλικρινής. Η ειλικρίνεια είναι βασική αρετή για τον χαρακτήρα ενός εθνικοσοσιαλιστή.

1234471_235839809907504_1133805235_n.png

»Έλαβα μια αξιοθρήνητη αναφορά για την κατάσταση στην Ελλάδα. Εκεί η πείνα έχει καταστεί ενδημική νόσος. Στους δρόμους της Αθήνας οι άνθρωποι πεθαίνουν κατά χιλιάδες από εξάντληση. Όλα αποτελούν συνέπεια τού βάναυσου βρετανικού αποκλεισμού και μάλιστα εναντίον ενός λαού, που επιπόλαια θέλησε να βγάλει για λογαριασμό των Άγγλων τα κάστανα από τη φωτιά. Αυτό είναι το ευχαριστώ τού Λονδίνου».

Γιόζεφ Γκαίμπελς, Ημερολόγιο 30-1-1942

ce97-ce91cea0ce9fcea3cea4ce9fce9bce97-ce9cce9fcea5-cea3cea4ce97ce9d-ce9ace91cea4ce95cea7ce9fce9cce95ce9dce97-ce95ce9bce9bce91ce94ce91-c

Για το Βερολίνο η Ελλάδα παρουσίαζε ενδιαφέρον κυρίως σαν προχωρημένη βάση για τη διεξαγωγή του πολέμου στη Βόρεια Αφρική και την Ανατολική Μεσόγειο. Κατά τα λοιπά δεν μπορούσε να της βρει κανείς άλλο ενδιαφέρον. Σελ 34

Ένα καράβι με φορτίο 800 τόνους σιτάρι, που έστειλαν οι Γερμανοί από την Θεσσαλονίκη στον Πειραιά, τορπιλίστηκε. Οι Ιταλοί μοίραζαν κάτι ποσότητες σπόρων για καλλιέργεια, καιθώς και δημητριακών, μα αυτό δεν ήταν παρά σταγόνα στον ωκεανό. σελ 19

Σε όλες τις άλλες δυστυχίες της Ελλάδος είχε προστεθεί και η σχεδόν ολοκληρωτική της απομόνωση από τον έξω κόσμο. Ήταν σαν να είχε πέσει μια αυλαία. Την απομόνωση αυτή την ένιωθε πολύ πιο σκληρά ένας λαός που εκμεταλλεύθηκε ανέκαθεν, περισσότερο από πολλούς άλλους, τις θαλάσσιες συγκοινωνίες. Τώρα αντί για αυτό, οι Έλληνες δεν είχαν άλλη επιλογή από το να υποφέρουν σιωπηλά, αποκομμένοι από το φυσικό τους περιβάλλον. Η φωνή τους είχε πάψει να ακούγεται. Και επιπλέον ο κόσμος είχε άλλες σκοτούρες. Παρακολουθούσε, κρατώντας την ανάσα του, τη γιγάντια πάλη της Ευρώπης. Η Ελλάδα είχε ας πούμε διαγραφεί από την ημερήσια διάταξη.

Αν ήταν μόνο ζήτημα καλής θέλησης ή τροφίμων ή χρημάτων, οι Έλληνες γρήγορα θα είχαν λάβει όλα όσα χρειάζονταν. Αλλά η πολιτική του πολέμου έβαζε εμπόδια σε αυτό. Η βρετανική κυβέρνηση είχε σφυρηλατήσει ένα σιδερένιο κλοιό γύρω από την Ηπειρωτική Ευρώπη. Κανένα εμπόρευμα δεν επιτρεπόταν να περάσει τα τείχη του »Φρουρίου Ευρώπη». Εκεί μέσα βρισκόταν και η Ελλάδα. Ο ίδιος ο κ. Τσώρτσιλ ήταν ο πιο ένθερμος πρόμαχος αυτής της πολιτικής, που είχε δοκιμασθεί στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μπορούσε να χρησιμεύσει και στον Β’. Κάθε απόπειρα κλονισμού της πολιτικής αυτής συναντούσε τη μονολιθική αντίσταση του Λονδίνου. Έπρεπε να κερδηθεί ο ο πόλεμος! Όλα τα άλλα είχαν δευτερεύουσα σημασία. Η χαλάρωση του αποκλεισμού θα ευνοούσε τον εχθρό και θα παρέτεινε έτσι τον πόλεμο. σελ 22 – 23

e66201010328p7aa0

Το βομβαρδισμένο από τους Άγγλους σουηδικό πλοίο Βίριλ στην Χίο στις 7 Φεβρουαρίου 1944 ενώ στις 11 Ιανουαρίου του 1944 οι »σύμμαχοι» είχαν βομβαρδίσει τον Πειραιά!

Το εμπόδιο ήταν πάντα ο αποκλεισμός, και αυτός δεν μπορούσε να παραμεριστεί παρά μόνο με διαπραγματεύσεις με το Λονδίνο. Αλλά ο καιρός έβιαζε: » Ώσπου να φυτρώσει το χροτάρι, ψοφά η αγελάδα». Για αυτό οι προσπάθειες για τη χορήγηση βοήθειας στην Ελλάδα στράφηκαν προς το εσωτερικό της περιοχής του αποκλεισμού. Σελ 24-25

Κατά το τέλος Ιουνίου 1942 υπήρχε ζωή και κίνηση στο λιμάνι του Γκότεμποργκ, όταν οκτώ πλοία εξοπλίζονταν για την ανθρωπιστική αποστολή τους. Τα είχαν βάψει κάτασπρα, με δυο μεγάλους κόκκινους σταυρούς στο κατάστρωμα, το όνομα του πλοίου και τη λέξη »Σουηδία», με έναν κόκκινο σταυρό στην μέση, από τις δυο πλευρές του πλοίου, και κάθετες ταινίες με τα σουηδικά χρώματα στην πλώρη και την πρύμνη. Ήταν εύκολο να αναγνωρίζονται από μεγάλη απόσταση, ακόμα και από ψηλά. Είναι αυτονόητο πως το σημάδεμα είχε γίνει ύστερα από συμφωνία με τους εμπόλεμους. Σελ 36

Με τον καιρό μπορέσαμε να χρησιμοποιούμε και άλλα λιμάνια για την εκφόρτωση. Όταν τον χειμώνα του 1942 – 1943 οι Άγγλοι μας απαγόρευσαν να χρησιμοποιούμε μικρά ελληνικά πλοία για τη μεταφορά τροφίμων στα νησιά, αποφασίστηκε πως η Μυτιλήνη, η Χίος και η Σάμος θα εξυπηρετούνταν από την Σμύρνη (Τουρκία). Ύστερα από ατελείωτες διαπραγματεύσεις μας δόθηκε η άδεια να χρησιμοποιούμε σε αυτή την διαδρομή ένα μικρότερο σουηδικό πλοίο, το »Βίριλ». Θα μπορέσει κανείς να φαντασθεί τις δυσκολίες μας, όταν σκεφθεί πως κάθε μετακίνηση έπρεπε όχι μόνο να αναφερθεί, αλλά και να εγκριθεί προκαταβολικά από τις βρετανικές και τις γερμανικές ναυτικές αρχές. Και παρ’ όλες αυτές τις προφυλάξεις, το »Βίριλ» βομβαρδίστηκε μέσα στο λιμάνι της Χίου από ένα αγγλικό αεροπλάνο. Σελ 38

Οι Ιταλοί έκαναν πολλά για να μας βοηθούν, αλλά οι στρατιωτικές ανάγκες έπρεπε να έχουν το προβάδισμα. Σελ 82

Έτυχε να έχουν φθάσει την ίδια ακριβώς εποχή, τον Οκτώβριο του 1942, από το Βερολίνο και τη Ρώμη πληρεξούσιοι αντιπρόσωποι με την αποστολή να αναδιοργανώσουν την ελληνική εμπορική και βιομηχανική ζωή. Οι δυο αυτοί κύριοι, ο Δρ Neubacher και ο κύριος D’ Agostino ήταν εφοδιασμένοι με εξουσίες σχεδόν δικτατορικές. Και δεν μπορούσαν να τους εναντιωθούν ούτε οι στρατιωτικοί. Έτσι μόλις έφθασε ο Δρ Νοϊμπάχερ, που είχε λάβει οδηγίες από τον ίδιο τον Χίτλερ, σταμάτησε ένα φορτίο 200 τόννους λάδι, που η Βέρμαχτ το έστελνε στη Γερμανία. Για αυτό οι απεσταλμένοι αυτοί ήταν για μας ιδανικοί για να διαπραγματευθούμε μαζί τους. Σελ 122 – 113

Positive C 1- | 19.Jh.-20.Jh.

Στην σελίδα 125 ο Πολ Μον αναφέρεται ξανά στον Δρ Neubacher:

»Υπήρχαν σίγουρα κάποιες διαφορές αντιλήψεων, αλλά σοβαρή σύγκρουση καμιά. Δεν ήταν καθόλου μικροπρεπής. Απεναντίας αγαπούσε τις μεγάλες χειρονομίες. Το μίγμα Αυστριακού, εύθυμου και γεμάτου κέφι, με τον ορθόδοξο, για να μην πούμε φανατικό, ναζιστή, συνέθετε ένα ιδιόρρυθμο φαινόμενο».

Πρέπει να τονίσω τελειώνοντας, πως όσες δυσκολίες και να μας δημιουργούσαν οι Ιταλοί και οι Γερμανοί, ποτέ δεν λεηλάτησαν αποστολές βοηθημάτων μας. Αυτή η πλευρά της συμφωνίας μας έμεινε αυστηρά σεβαστή. Είναι αλήθεια πως μπορεί να κάηκαν και δικά μας εμπορεύματα κατά τη διάρκεια αντιποίνων, αλλά οι στρατιωτικές αρχές ανελάμβαναν την υποχρέωση να αναπληρώνουν ότι χανόταν με αυτό τον τρόπο. Οι ταλαιπωρίες μας προέρχονταν από τις περιστάσεις περισσότερο κι όχι από την κακή θέληση κανενός. σελ 136

9405_7_025_00000613_1

Επιλογή αποσπασμάτων:

Καρράς Αλέξανδρος