Αδόλφος Χίτλερ – Η μητέρα σου

Όταν η μητέρα σου θα ‘χει μεγαλώσει,
Και θα ‘χεις μεγαλώσει κι εσύ,
Όταν αυτό που κάποτε ήταν εύκολο και δίχως προσπάθεια
Τότε πλέον θα ‘χει γίνει φορτίο

Όταν τα γλυκά, πιστά της μάτια
πια δεν θα βλέπουν τη ζωή όπως κάποτε,
Όταν τα πόδια της κουραστούν,
Δεν θα θέλουν πια να την κουβαλήσουν όταν περπατά

Τότε δώσ’ της το χέρι σου για υποστήριξη,
συνόδευσέ την με αγαλλίαση και χαρά.
Όταν η ώρα θα ‘ρθει, θρήνησε
θα την συνοδεύσεις στον τελικό της περίπατο.

Κι αν σε ρωτήσει για κάτι, απάντησέ της.
Κι αν σε ξαναρωτήσει, μίλησέ της κι εσύ.
Κι αν πάλι σε ρωτήσει, να της ανταποκριθείς
Όχι θυελλωδώς, αλλά με απαλή ηρεμία.

Κι αν δεν μπορεί να σε καταλάβει καλά,
εξήγησέ της τα πάντα με χαρά.
Η ώρα θα ‘ρθει, η πικρή ώρα,
που το στόμα της τίποτα δε θα σε ρωτάει πια.

MukE7q5.jpg

Από το «Mein Kampf»:

Από την ημέρα που είχα σταθεί στον τάφο της μάνας μου, δεν είχα κλάψει. Από τότε που στα νιάτα μου η μοίρα με χτύπησε με ανελέητη σκληρότητα, η αντοχή μου αυξήθηκε. Όταν κατά την διάρκεια του μακροχρόνιου πολέμου ο θάνατος απέσπασε τόσους αγαπημένους συντρόφους και φίλους από τις τάξεις μας, μου φαινόταν σχεδόν έγκλημα να θρηνήσω. Σε τελική ανάλυση δεν πέθαναν για την Γερμανία; Και όταν στο τέλος το ύπουλο αέριο, τις τελευταίες μέρες του τρομερού αγώνα, με χτύπησε και άρχισε να μου τρώει τα μάτια και, μέσα στον φόβο μήπως μείνω τυφλός για πάντα, σχεδόν έχασα το κουράγιο μου προς στιγμήν, η φωνή της συνείδησης μου μου φώναξε : »Άθλιε, θα κλάψεις ενώ χιλιάδες είναι σε εκατοντάδες φορές χειρότερη θέση από σένα;» και έτσι υπέμεινα την μοίρα μου με σιωπή και απάθεια. Τώρα όμως δεν μπορούσα. Μόνο τώρα είδα πως τα προσωπικά βάσανα εξαφανίζονται μπροστά στην δυστυχία της πατρίδας.

your-mother-a-h.jpg