Ο Κυριάκος αμφισβητεί το οκτάωρο γιατί είναι φασιστικό;

Ευθεία επίθεση έκανε ο Κυριάκος Μητσοτάκης σε ένα κατοχυρωμένο – υποτίθεται – δικαίωμα των εργαζόμενων. Το οκτάωρο λοιπόν θεωρείται ξεπερασμένο σύμφωνα με τον αρχηγό της φιλοκομμουνιστικής και αντιφασιστικής δεξιάς. Ας δούμε λοιπόν τι δήλωσε πριν λίγες ημέρες:

«Η δια βίου απασχόληση στον ίδιο τομέα είναι κάτι που μάλλον πια ανήκει στο παρελθόν. Σήμερα, οι εργαζόμενοι μπορεί να αλλάξουν όχι μόνο δουλειά, αλλά και κλάδους πολλές φορές στον εργασιακό τους βίο. Το κλασικό «δυτικό» ωράριο «9 με 5», στην ίδια δουλειά, να παίρνει κανείς σύνταξη από την ίδια δουλειά, από αυτήν στην οποία ξεκίνησε, αυτό είναι μάλλον ξεπερασμένο. Σε περιβάλλον τέτοιας τεχνολογικής επανάστασης οι ίδιοι οι πολίτες, αλλά και οι επιχειρήσεις θα θέλουν συχνά να οργανώνουν ευέλικτα το χρόνο εργασίας τους, σύμφωνα με τις δικές τους επιθυμίες. Για αυτό, η ευελιξία στην αγορά εργασίας και η προώθηση νέων τύπων συμβάσεων απασχόλησης μπορεί να ιδωθεί και ως ευκαιρία αύξησης της απασχόλησης, σε ένα περιβάλλον γήρανσης του πληθυσμού, ιδίως στην Ευρώπη και στις αναπτυγμένες οικονομίες, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας»

mitsotakis-1

Φυσικά και γνωρίζει ο επίδοξος πρωθυπουργός που παριστάνει την αντιπολίτευση στην κομμουνιστική κυβέρνηση του Τσίπρα, ότι το οκτάωρο και οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας στην Ελλάδα θεσμοθετήθηκαν από τον φασίστα Μεταξά. Όμως ποιος ήταν αυτός που το πρότεινε και εφήρμοσε πρώτος το οκτάωρο στην Ευρώπη και τον μιμήθηκε η Αμερική; Ήταν ο Μπενίτο Μουσολίνι! Παρουσιάζουμε ένα άρθρο του όπου μιλάει για το 40ωρο της εβδομάδας, δηλαδή για το πενθήμερο και οκτάωρο του εργαζόμενου:

«Όπως συμβαίνει σε όλα τα προβλήματα, μικρά ή μεγάλα, πολιτικά ή οικονομικά, τα οποία συζητούνται στην Κοινωνία των Εθνών, έτσι έγινε και με το ζήτημα του περιορισμού των εβδομαδιαίων ωρών εργασίας. Το ζήτημα παραπέμφθηκε σε μία επιτροπή, η οποία θα εκθέσει τις απόψεις της κατά την ερχόμενη συνδιάσκεψη. Δεν θέλω να εκφράσω οποιαδήποτε μομφή εναντίον της Κοινωνίας των Εθνών και του διεθνούς γραφείου εργασίας, το γεγονός όμως ότι διαιωνίζεται το ζήτημα τούτο, το οποίο ενδιαφέρει τόσα εκατομμύρια ανέργους, μειώνει ακόμη περισσότερο το κύρος της Κοινωνίας των Εθνών. Είναι φαίνεται γραμμένο, η Κοινωνία των Εθνών να συζητά μόνο και να μη λαμβάνει αποφάσεις. Το ιταλικό σχέδιο υπεβλήθη ήδη προ δύο ετών και απέβλεπε στην καλυτέρευση τη θέσεως των εκατομμυρίων ανέργων, που υποφέρουν σε όλο τον κόσμο. Εν τω μεταξύ μειώθηκε ελαφρώς ο αριθμός των ανέργων αυτών, η μείωση όμως αυτή ασφαλώς δεν οφείλεται στην δράση της Κοινωνίας των Εθνών, αλλά στην γενική ύφεση της παγκόσμιας κρίσης, που παρατηρείται τελευταία. Το ιταλικό σχέδιο συνηγορούσε υπέρ της καθιέρωσης της εβδομάδας των 40 ωρών και λάμβανε υπ’ όψιν του όχι μόνο τις ανάγκες των ανέργων, αλλά και για των τεχνικών προόδων της εποχής μας δημιουργήθηκαν νέες καταστάσεις στον κόσμο.

Μια από τις κυριότερες αιτίες της κρίσης αυτής η οποία κατέστησε ανέργους τριάντα εκατομμύρια εργαζομένους, υπήρξε και η κατά τις τελευταίες δεκαετηρίδες σημειωθείσα τεχνική πρόοδος ή εφευρέσεις μηχανών, οι οποίες, αντικαθιστούν τον άνθρωπο, παίρνουν κάθε χρόνο την εργασία ενός τουλάχιστον εκατομμυρίου ανθρώπων. Σήμερα, βεβαίως, δεν βρισκόμαστε στην εποχή εκείνη του αρχομένου καπιταλισμού κατά την οποία, ειδικά στην Αγγλία, η οργή του κόσμου στράφηκε εναντίον των μηχανών και σήμερα δεν μπορούμε να επιλύσουμε το ζήτημα της ανεργίας, καταστρέφοντας τις μηχανές. Εκείνο το οποίο μας χρειάζεται σήμερα είναι η αποκατάσταση της ισορροπίας μεταξύ των αναγκών των ανθρώπων και της αναγκαιότητας της υπάρξεως της μηχανής. Η ιταλική αντιπροσωπεία παρά την διεθνή συνδιάσκεψη εργασίας, πρότεινε την εβδομάδα των 40 ωρών από τους ίδιους λόγους ορμώμενη, τους οποίους ανέφερε και ο πρόεδρος Ρούζβελτ κατά την εισαγωγή της NIRA. Οι λόγοι αυτοί είναι απλούστατοι: Όσοι περισσότεροι άνθρωποι έχουν εργασία, τόσο μεγαλύτερη είναι η κατανάλωση και με την αύξηση της καταναλώσεως αυξάνεται και η παραγωγή, δηλαδή η πιθανότητα εργασίας. Ότι πρότεινε στην Γενεύη η Ιταλία, το πραγματοποίησε ο Ρούζβελτ στην Αμερική και μάλιστα χωρίς να επικοινωνήσει διόλου με την Γενεύη. Ενδιαφέρον δε είναι ότι η εβδομάδα αυτή των 40 ωρών, την οποία καθιέρωσε στην Αμερική η κυβέρνηση, έγινε αποδεκτή και από τους βιομηχάνους και μάλιστα όχι τάχα από οποιουσδήποτε φιλανθρωπικούς λόγους αλλά ένεκα των καθαρών οικονομικών ευεργετημάτων, τα οποία αυτά συνεπέφερε. Ενδιαφέρον είναι επίσης να γνωσθεί η στάση των διαφόρων αντιπροσωπειών στην Γενεύη, έναντι του ιταλικού σχεδίου, ειδικά δε η στάση της Αγγλίας. Είναι παράδοξο ότι το κράτος αυτό, το οποίο προπορεύθηκε ανέκαθεν στα ζητήματα της βιομηχανικής νομοθεσίας και το οποίο επί 150 έτη τώρα θέσπισε τόσους νόμους, καθιερώνοντας τα δικαιώματα των εργαζομένων τάξεων, ότι το κράτος αυτό συζητούσε στο κοινοβούλιο του, πριν όχι πολύ καιρού, εάν θα έπρεπε να υποβιβασθεί το όριο της εβδομαδιαίας εργασίας ανηλίκων, 14 μέχρι 18 ετών, από 74 ώρες σε 48! Ενώ υφίστανται ακόμη τέτοιες συνθήκες στην Αγγλία, πως είναι δυνατόν να σκεφτεί κανείς ότι η Αγγλία θα υποστήριζε στην Γενεύη την ιταλική πρόταση; Και πράγματι η Αγγλία καταπολέμησε τόσο σφοδρά την καθιέρωση της 40ώρου εβδομάδας, ώστε παρέσυρε και τα άλλα κράτη, τα οποία ασφαλώς θα υποστήριζαν την ιταλική πρόταση, εάν η στάση της Αγγλίας ήταν διαφορετική. Έτσι, υπήρξε κατά την τελευταία συνδιάσκεψη της εργασίας στην Γενεύη ο αντιπρόσωπος των Ιταλών εργοδοτών ο μόνος αντιπρόσωπος της κεφαλαιοκρατικής τάξης, ο οποίος ψήφισε υπέρ της καθιερώσεως των 40 ωρών και έπραξε τούτο συμφωνώντας με την φασιστική άποψη, κατά την οποία ο περιορισμός των ωρών εργασίας και συμβάλλει στην επίλυση ζωτικών οικονομικών και τεχνικών προβλημάτων της εποχής, και δίνει στον εργαζόμενο την ευκαιρία να φροντίσει κατά τον ελεύθερο χρόνο τον οποίο διαθέτει, για την μόρφωσή του και γενικώς την ανύψωση του πνευματικού του επιπέδου.»

0-color-mussolini-619

Το άρθρο αυτό είχε δημοσιευτεί σε ελληνική εφημερίδα το 1934. Αξίζει να παραθέσω επίσης τι γράφει ο Robert Brasillach το 1936 στο βιβλίο του για τον Léon Degrelle:

«Έπειτα ο Léon Degrelle μου εκθέτει συνοπτικά τις απόψεις του σχετικά με τα κοινωνικά έργα κάποιων μεγάλων εργοδοτών. «Σίγουρα αυτά είναι πολύ καλά. Όμως δεν νομίζετε, πως θα ήταν προτιμότερο ο κάθε εργάτης, αφού έχει περάσει μια ολόκληρη μέρα στο εργοστάσιο, αντί να είναι υποχρεωμένος στη συνέχεια να μπαίνει στην καντίνα του τάδε, στην αίθουσα αναψυχής του τάδε, στο ιατρείο του τάδε, να μπορεί να χρησιμοποιεί εγκαταστάσεις που θα του ανήκουν; Πρέπει να καθιερώσουμε τη συλλογική ιδιοκτησία. Έπειτα πρέπει να πούμε στους κομμουνιστές, ότι τ’ αυταρχικά καθεστώτα έχουν κατανοήσει καλύτερα την αξιοπρέπεια της εργασίας. Δεν πρέπει ν’ αφήσουμε στους μαρξιστές το μονοπώλιο της αλληλεγγύης. Ο Χίτλερ είναι που καθιέρωσε τις διακοπές από την εργασία, εκείνος είναι που θέλει τον επόμενο χρόνο να στείλει Γερμανούς εργάτες σε κρουαζιέρα στα Κανάρια νησιά! Η εβδομάδα των σαράντα ωρών; Ήδη έχει δυο χρόνια που καθιερώθηκε στην Ιταλία! Μπορείτε λοιπόν να δείτε τα ψέματα των κομμουνιστών!»

Ο Léon Degrelle και το μέλλον του «REX» από τις εκδόσεις «Νέα Γενεά»

agrotikidsc03642.jpg

Η Σίτσα Καραϊσκάκη γράφει επίσης για το οχτάωρο σε άρθρο της για την ΕΟΝ:

«Πρέπει ο λαός στις ελεύθερες ώρες του να βρίσκη μια ψυχαγωγία κατάλληλη να τον ξεκουράζη και να τον δυναμώνη για να μπορή να κρατήση τον ρυθμό της εργασίας. Το γραφείον της εργασίας στην Γενεύη κάποτε έκανε την εξής έκκλησι σε όλες τις χώρες: «Για να εξασφαλίσουν το όφελος της οκταώρου εργασίας και την επιτυχίαν της ημερησίας προσπαθείας πρέπει οι λαοί να βρούνε μεθόδους, που ο εργαζόμενος να περνά τις ελεύθερες ώρες του όσον το δυνατόν καλύτερα». Αυτό όμως δεν έγινε γιατί οι κομμουνιστές προσπαθούσαν να το εμποδίσουν με κάθε μέσον τα περασμένα χρόνια. Ήθελαν αυτοί τον εργάτη πάντα βασανισμένο και δυσαρεστημένο για να μπορούν να τον ερεθίζουν, όπως θέλουν.»

«Με τι τρόπο μπορούμε να φυλάξουμε δυνατά τα νεύρα του λαού μας, γιατί μόνον ένας λαός με δυνατά νεύρα μπορεί να εργασθή και να ευημερίση; Και η Γερμανία δεν ηλάττωσε, ούτε ηύξησεν το οκτάωρον, μάλιστα σε μερικά επίπεδα για να γίνη ικανή για εξαγωγικόν εμπόριον αναγκάσθηκε να αυξήση το τέμπο της εργασίας. Γι΄αυτό και η φροντίδα της ήτανε μεγάλη για τη διάθεσι των αργών ωρών. Επιδιώκει την πλήρη ξεκούρασι του πνεύματος και του σώματος, με την οργάνωσι «Kraft durch Frende» (Χαρά και Εργασία). Η κούρασις είναι αίσθημα κενού. Η δύναμις και η ουσία των νεύρων εξαντλούνται. Παρουσιάζεται τότε το συναίσθημα του ψύχους και του άδειου μέσα στον οργανισμό μας. Ξέρουμε πως το συναίσθημα αυτό της κούρασης και της κενότητος του σώματος και της ψυχής δεν το εξαλείφει κανείς, με το να ξαπλώση τον κουρασμένο στο κρεββάτι και να τον αφήση με τα μάτια προσηλωμένα στο ταβάνι. Πρέπει να δώση κανείς στον κουρασμένο νέο σωματική και πνευματική τροφή, για να μπορή αυτός να ανταποκριθή τελείως προς τις υποχρεώσεις απέναντι του εαυτού του και του συνόλου. Η Ελλάς στα λίγα αυτά χρόνια της εθνικής της αναγεννήσεως μετά την σωτήριον αλλαγή της 4ης Αυγούστου του 1936 καταπιάστηκε με σοβαρότητα το ζήτημα αυτό της χρησιμοποιήσεως των ελευθέρων ωρών του εργάτη και μάλιστα του νέου εργάτη. Τρείς απόψεις έχει πρό οφθαλμών για το ζήτημα της ψυχαγωγίας. Πρώτα να μη κουράζη αντί να ξεκουράζη, μόνον με σχολαστικές διαλέξεις και κουραστικές διδασκαλίες, δεύτερο να φέρη κοντά όλα τα επαγγέλματα και όλες τις τάξεις του λαού σβύνοντας τις διαφορές και τα χάσματα και τρίτον να δυναμώνη τα νεύρα του εργαζομένου λαού με προσφορά της καλυτέρας πνευματικής, καλλιτεχνικής και πολιτιστικής τροφής. Τίποτε δεν είναι πολύ για την υγεία του εργαζομένου ανθρώπου.»

Άρθρα για τη Νεολαία της 4ης Αυγούστου, εκδόσεις «Νέα Γενεά» 

Καταλαβαίνετε τώρα γιατί αυτοί που σας πουλούν δημοκρατία και ανθρώπινα δικαιώματα σας μιλάνε συνέχεια για αντιφασισμό. Γιατί ο Φασισμός απελευθέρωσε τον εργαζόμενο της ευρωπαϊκής ηπείρου ενώ αυτοί τον καταδυναστεύουν κάθε μέρα και περισσότερο. Σας θέλουν σκλάβους μέσα στην ίδια σας τη γη, μια γη που ποτίσαμε με αίμα και ιδρώτα εδώ και αιώνες, μια γη που υπερασπίστηκαν οι πρόγονοι της Φυλής μας για να έρθουν τα υπαλληλάκια των τραπεζιτών να μας την πάρουν με νόμους που αυτοί αποφασίζουν, ψηφίζουν και υπογράφουν. Κι όλο αυτό το ονομάζουν δημοκρατία. Μια δημοκρατία που καθημερινά στερεί το δικαίωμα στην ζωή και στην διαιώνιση των λαών της Ευρώπης ώστε να αντικατασταθεί ο λευκός άνθρωπος από κάθε αλλόφυλο και αλλόθρησκο που αποκτά δικαιώματα εις βάρος του Ευρωπαίου. Αυτή είναι η Ευρώπη που χτίστηκε στις στάχτες του Βερολίνου τον Μάιο του 1945. Αυτό είναι το ολοκαύτωμα της Ευρώπης. 

Αλέξανδρος Καρράς