Ούτε στο Λονδίνο, ούτε στα Γιαννιτσά, ποτέ ξανά Αριστερά!

Όλα ξεκίνησαν εκείνη την μαύρη νύχτα της 25ης Ιανουαρίου του 2015. Ο Αλέξης Τσίπρας και η Αριστερά κέρδισαν τις εκλογές. Εκείνη τη νύχτα εμφανίστηκε στα Προπύλαια για τις χαρές και τα πανηγύρια δηλώνοντας:

«Εμπρός να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω από την Ελλάδα, εμπρός να σηκώσουμε τον ήλιο της δικαιοσύνης, τον ήλιο της δημοκρατίας, τον ήλιο της αξιοπρέπειας».

syriza-elpida

Λίγο καιρό μετά τις προγραμματικές του δηλώσεις όπου έταξε την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ από το 2015 κιόλας δηλώνοντας «το 2015 δεν θα υπάρχει ΕΝΦΙΑ» προχώρησε σε δημοψήφισμα. Το αποτέλεσμα ήταν ΟΧΙ σε ποσοστό μάλιστα 61,3%. Στο διάγγελμα όπου ανακοίνωσε την διεξαγωγή του δημοψηφίσματος είχε δηλώσει:

«Ελληνίδες και Έλληνες,
Αυτή τη στιγμή βαραίνει πάνω μας ιστορική η ευθύνη απέναντι στους αγώνες και στις θυσίες του ελληνικού λαού για την κατοχύρωση της Δημοκρατίας και της εθνικής μας κυριαρχίας. Η ευθύνη μας απέναντι στο μέλλον της χώρας μας.
Και η ευθύνη αυτή μας υποχρεώνει να απαντήσουμε στο τελεσίγραφο με βάση την κυρίαρχη βούληση του ελληνικού λαού.

Πριν από λίγο συνεδρίασε το Υπουργικό Συμβούλιο στο οποίο εισηγήθηκα την διοργάνωση δημοψηφίσματος, προκειμένου ο ελληνικός λαός κυρίαρχα να αποφασίσει.
[…] Σας καλώ όλους και όλες με εθνική ομοψυχία, ενότητα και ψυχραιμία να πάρουμε τις αποφάσεις που μας αξίζουν.
Για εμάς, για τις επόμενες γενιές, για την ιστορία των Ελλήνων. Για την κυριαρχία και την αξιοπρέπεια του λαού μας»

Τελικά ο κυρίαρχος λαός απεδείχθη ότι δεν ήταν τόσο κυρίαρχος τι κι αν ο Τσίπρας το είπε στο διάγγελμα τέσσερις φορές. Το ΟΧΙ έγινε ΝΑΙ και το τρίτο μνημόνιο ήρθε από την αριστερά. Η ελπίδα είχε αρχίσει να εξαφανίζεται ήδη μαζί με τον ήλιο που είχε τάξει να σηκώσει πάνω από την Ελλάδα λίγους μήνες νωρίτερα. Προσφάτως δήλωσε μετανιωμένος για το δημοψήφισμα που είχε κάνει το 2015. Τα χρήματα του «κυρίαρχου» ελληνικού λαού είχαν ήδη δεσμευτεί με το Capital Control.

screen-shot-2018-01-27-at-8-36-23-pm-850x476

Στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ αναφερόταν ότι θα καταργηθούν οι δυνάμεις καταστολής των λαϊκών κινητοποιήσεων. 

Screenshot_1

Screenshot_7.png

Στις πρώτες τρεις μέρες διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ τα κάγκελα μπροστά από την Βουλή είχαν αφαιρεθεί. Όταν όμως ψηφίστηκε το τρίτο μνημόνιο τα κάγκελα επέστρεψαν στη θέση τους. Στα πλάγια όμως της Βουλής τοποθετήθηκαν σταθερά κάγκελα, δηλαδή μόνιμα, με την δικαιολογία ότι έγινε για λόγους αισθητικής!!! 

Screenshot_9.png

Screenshot_11.png

Screenshot_12.png

tsipras24

Screenshot_13.png

Μπορούμε να απαριθμήσουμε πάρα πολλά που είπαν και δεν έκαναν για τον λαό, αλλά και πάρα πολλά που είπαν και έκαναν ενάντια στη θέληση της πλειοψηφίας του λαού. Λίγο – πολύ είναι γνωστά αυτά. Έφεραν και τέταρτο μνημόνιο και γιόρτασαν μάλιστα ότι με αυτό βγήκαμε από τα μνημόνια….και μάλιστα λίγο μετά την προδοσία της Μακεδονίας.

Screenshot_14

Ο Τσίπρας απέδειξε ότι η Αριστερά κυβερνά ΠΑΝΤΑ ολοκληρωτικά, ότι ψεύδεται, ληστεύει, προδίδει και καταδυναστεύει τον λαό. 

entaseis-dyo

«Αστυνόμευση και όχι αστυνομοκρατία: Απαγορεύεται η χρησιμοποίηση ειδικών δυνάμεων για την καταστολή λαϊκών κινητοποιήσεων.» έλεγε το πρόγραμμα ΣΥΡΙΖΑ. Όπου υψώνονται όμως οι ελληνικές σημαίες ενάντια στην προδοσία η αστυνομική βία για την προστασία της αριστερής κυβέρνησης είναι αμείλικτη:

ed8affe8-capture1-1-e1529307660658

epeisodia

Μετά από όλα αυτά τα χρόνια που το ΣΥΡΙΖΑ έδιωξε τον ήλιο πάνω από την Ελλάδα και σκότωσε κάθε ελπίδα που είχε τάξει, ο λαός βγήκε στο κυνήγι της αριστεράς:

 

Στα Χανιά…

 

Στα Γιαννιτσά…

Screenshot_15.png

Στη Θεσσαλονίκη…

 

Στο Λονδίνο…

Γιατί πολύ σωστά ο Πλάτων έγραφε στον Τίμαιο ότι «η ελπίδα παρασύρεται εύκολα» και για αυτό μπήκε στο θνητό μέρος της ψυχής. Γιατί η ελπίδα είναι κάτι το κακό. Ο Νίτσε το είδε καθαρότερα από όλους: «Η ελπίδα θεωρήθηκε από τους Έλληνες το κακό των κακών, το αληθινά ύπουλο κακό: έμεινε στον πάτο του κουτιού της Πανδώρας».

35665662_432271837248005_4629503381017198592_n

«Όταν με όργανο την κυβερνητική δύναμη, ένα έθνος οδηγείται στην καταστροφή, τότε η επανάσταση είναι όχι μόνο δικαίωμα κάθε μέλους αυτού του έθνους, αλλά καθήκον».

Αδόλφος Χίτλερ, Mein Kampf