Ανέτειλε ένας ήλιος το βράδυ της Κυριακής…

Στις 25 Ιανουαρίου του 2015 ήρθαν οι κομμουνιστές στην εξουσία επίσημα πλέον. Τα πράγματα έγιναν ακόμα πιο δύσκολα για τον ελληνικό λαό αλλά και για εμάς τους εθνικιστές – φασίστες – εθνικοσοσιαλιστές. Η κόκκινη τρομοκρατία αποθρασύνθηκε με τις πλάτες και την ανοχή του Κράτους. Το Κράτος ήταν ανέκαθεν εχθρικό απέναντι στις Ιδέες μας, απέναντι στην Ιδέα του Έθνους, της Θρησκείας, της Πατρίδας, της Οικογένειας. Εδώ και τρεισήμιση χρόνια το Κράτος έδειξε ξεκάθαρα το πρόσωπό του ώστε να καταλάβει κι ο τελευταίος Έλληνας ότι η Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία είναι η μεγαλύτερη απάτη με την οποία τον γαλούχησαν.

Για να έρθουμε όμως στα δικά μας τώρα. Πριν συμβούν όλα αυτά, από την εποχή των μνημονίων μέχρι και σήμερα, είχαμε συνηθίσει να αναλωνόμαστε σε προσωπικές και ιδεολογικές διαφορές. Συνήθως όμως οι ιδεολογικές διαφορές πήγαζαν από τις προσωπικές διαφορές. Καλλιεργήθηκε ένα ακροδεξιό στυλ πατριωτισμού όπου κάθε χρόνο σε διάφορες εθνικές επετείους ή ημέρες εθνικής ήττας μαζευόμασταν σε αίθουσες και ακούγαμε κάποιον να μιλάει για τον τάδε ήρωα που έχυσε το αίμα του για την Πατρίδα. Και πήγαμε και την επόμενη χρονιά, και ξανά την επόμενη και κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια. Μπουχτήσαμε κάποια στιγμή να στεκόμαστε πάνω από μνήματα και μπροστά σε αγάλματα και τάφους και να ακούμε λόγους που ουσιαστικά από χρονιά σε χρονιά δεν είχαν να προσθέσουν τίποτα καινούριο.

Έπειτα συνηθίσαμε να είμαστε λίγοι και οι ίδιοι και οι ίδιοι χωρίς να προσπαθούμε να κάνουμε άνοιγμα στην κοινωνία και να διαδώσουμε τις Ιδέες μας. Μόλις ένας τσακωνόταν με κάποια ομάδα και τον αρχηγό της αμέσως έφευγε και δημιουργούσε την δικιά του ομάδα επιχειρώντας να μαζέψει γύρω του μερικούς από αυτούς με τους οποίους βρισκόταν πριν λίγο καιρό κάπου αλλού.

Και συνέχισαν να κυλάνε τα χρόνια κατά αυτό τον τρόπο. Κι έπειτα άνοιγαν οι ιδεολογικές διαμάχες. Ο καθένας προσπαθούσε να αποδείξει στον άλλο ποιος είναι πιο ορίτζιναλ εθνικοσοσιαλιστής. Και να τα κείμενα και να οι φετιχισμοί. Καμία ζύμωση, καμία προσπάθεια. Οι προσωπικές διαφορές έγιναν ο κύριος αγώνας και συναγωνιστής ήταν όποιος συμφωνούσε με 5-10 ανθρώπους της τάδε ομάδας αλλιώς θα αποτελούσε έναν εχθρό για αυτούς σαν να ανήκε στο στρατόπεδο των αντιφασιστών.

39021_1

Και κυλούσε ο καιρός…Και να οι συκοφαντίες, και να οι κατηγορίες, και να τα ψεύδη από τη μία ομάδα στην άλλη και από το ένα άτομο στο άλλο. Κι έπειτα σαν να μην έφταναν οι ξεφτίλες μεταξύ των ζωντανών έπρεπε να πιάσουμε και τους νεκρούς. Και άρχισαν να σηκώνουν από τους τάφους τους τον Δραγούμη, τον Μεταξά, τον Παύλο Μελά, τον Περικλή Γιαννόπουλο, τον Στράσσερ, τον Μουσολίνι, τον Ρόζενμπεργκ και όποιο άλλο πρόσωπο και θέμα ιστορικό μπορούσε να φανταστεί κανείς. Κι αυτό για να χτυπήσει ο καθένας με χίλιες δύο κατηγορίες αυτούς που δε χώνευε μέσω των μορφών που εκείνοι μπορεί να υποστήριζαν. Ή  φτάσαμε να δημιουργούμε συζητήσεις κι έριδες σχετικά με το αν ο φασισμός ή ο εθνικοσοσιαλισμός είναι καλύτερη κοσμοθεωρία χωρίς να θέλουμε να δεχτούμε την αλήθεια: ότι έχουν κοινά σημεία εκκίνησης… Οι συζητήσεις και οι φιλοσοφικές αναλύσεις είναι για να περνάμε την ώρα μας εν καιρώ ειρήνης. 

Και κυλούσε ο καιρός… Και το σύστημα, το Κράτος. ετοίμαζε κελιά, προβοκάτσιες, δολοφονίες, ρουφιάνους, παρακολουθούσε τα τηλέφωνά μας και έστηνε μια τρομοκρατία ενάντια στις Ιδέες μας και σε όλους αυτούς που τις υποστηρίζουν. Κι έπαιρνε συναγωνιστές και τους περιέφερε μπροστά στις κάμερες σαν τους χειρότερους εγκληματίες με την ταμπέλα του νεοναζί. Κι έστελνε τα δικά του τα παιδιά να ξηλώνουν τα γραφεία μας, να καίνε τα αυτοκίνητά μας ή να χτυπούν 10 εναντίον ενός τους συναγωνιστές μας.

Και κύλησε ο καιρός και τώρα καταλάβαμε…Και ανέτειλε ένας ήλιος το βράδυ της Κυριακής μετά την άδικη και παράνομη σύλληψη – αιχμαλωσία ήταν – τριών συναγωνιστών μας από τους πραιτωριανούς αμόρφωτους κάφρους του Κράτους. Ανέτειλε ο ήλιος της αλληλεγγύης στον αγώνα. Πράγματα που ανέκαθεν ήταν αυτονόητα στον αγώνα για την επικράτηση μιας Ιδέας έχουν αρχίσει να αχνοφαίνονται ανάμεσά μας διότι βρισκόμαστε υπό καθεστώς πίεσης. Όσο περισσότερη βία ασκεί το Κράτος εναντίον μας τόσο περισσότερο θα δυναμώνουμε και θα αυξάνεται η Πίστη μας.

Έχουμε ξεφύγει πια από την εποχή του καφενείου και της αμπελοφιλοσοφίας για ιδεολογικά ζητήματα. Τώρα οι Ιδέες θα γίνουν πράξη και τρόπος ζωής. Το Κράτος είναι απέναντί μας περισσότερο από ποτέ αλλά τώρα πρέπει κι εμείς να είμαστε απέναντι στο Κράτος συνεχώς και να αυξάνουμε τη συσπείρωσή μας, να διαδίδουμε τον λόγο μας, τις Ιδέες μας, τις θέσεις μας. Σε αυτό τον αγώνα δεν περισσεύει κανείς. Και πρέπει να βάλουμε καλά στο κεφάλι μας ότι αυτόν τον αγώνα δεν θα τον χρηματοδοτήσει κανένας άλλος εκτός από εμάς. Δε ζητάμε από τους πλούσιους να στηρίξουν τον αγώνα μας αλλά λέμε «Συναγωνιστές, εμείς θα στηρίξουμε τον αγώνα μας».

36329544_228969384580982_8306646786903113728_n

Όπου εμφανίζεται η αλληλεγγύη πλησιάζει και η μέρα που ο Ανίκητος Ήλιος θα ξημερώσει την Ημέρα της Νίκης… Και ο αγώνας, όπως λέει κι ο Δραγούμης, είναι πιο ωραίος ακόμα κι από την νίκη…Κι ο Γκαίμπελς λέει ότι κάθε εθνικοσοσιαλιστής είναι ευτυχισμένος όταν μπορεί να αγωνίζεται…Κι ο Μπραζιγιάκ λίγο πριν τον θάνατό του έγραψε αυτά τα αθάνατα λόγια:

«O νεαρός φασίστας, στηριζόμενος στην φυλή του και στο έθνος του, περήφανος για το ρωμαλέο κορμί του, το διαυγές πνεύμα του, γεμάτος περιφρόνηση για τα υλικά αγαθά αυτού του κόσμου, ο νεαρός φασίστας στο στρατόπεδο του, ανάμεσα στους συντρόφους της ειρήνης, που πιθανώς θα γίνουν σύντροφοι πολέμου, ο νεαρός φασίστας, που τραγουδά, που παρελαύνει, εργάζεται, ονειρεύεται, είναι πάνω απ’ όλα ένα χαρούμενο πλάσμα.»

Ο Δραγούμης, ο Γκαίμπελς κι ο Μπραζιγιάκ δεν είχαν διαφορές μεταξύ τους σχετικά με το νόημα του αγώνα. Έτσι δεν πρέπει να έχουμε κι εμείς ασχέτως ποιος από τους τρεις μπορεί να εμπνέει τον καθένα μας. Και φαίνεται πως την Ελλάδα για ακόμα μια φορά η Μακεδονία θα την σώσει. Σε αυτό το κάλεσμα της Ιστορίας δεν πρέπει να λείπει κάνενας εθνικιστής – φασίστας – εθνικοσοσιαλιστής. Άπαντες παρόντες και ο καθένας από το δικό του μετερίζι. Από την πένα και τον λόγο, το ραδιόφωνο, το περιοδικό, το βιβλίο, την εφημερίδα μέχρι τον δρόμο και την οικονομική στήριξη των συναγωνιστών που θα βρεθούν αιχμάλωτοι στα χέρια του Κράτους.

Και όποιος δεν είναι συνεπής σε όσα πρέπει να κάνει για τον αγώνα αυτό θα εξαφανίζεται διότι δε θα μπορεί να μας κοιτάξει στα μάτια. Θα τον περιφρονήσουμε, θα τον απαξιώσουμε και πουθενά δε θα μπορεί να εμφανιστεί δηλώνοντας όμοιος μας…Έτσι θα ξεκαθαρίσει η ήρα από το στάρι.

Ήρθε η ώρα να ξεπεράσουμε το κακό συνήθειο του Έλληνα που πολύ σωστά έθιξε ο Ιωάννης Μεταξάς: Οι Έλληνες μιλούν πολύ και πράττουν λίγο!

ΖΗΤΩ Η ΝΙΚΗ!

Αλέξανδρος Καρράς

35665662_432271837248005_4629503381017198592_n