Robert Brasillach: Η χώρα μου με πληγώνει

Η χώρα μου με πληγώνει με τους γεμάτους της δρόμους,
με τα παιδιά της πεταμένα στα αιμοβόρα όρνια,
με τους στρατιώτες της που σύρονται σε μάταιες ατραπούς
και με τον ουρανό του Ιουνίου υπό τον ήλιο τον καυτό

Η χώρα μου με πληγώνει αυτά τα σκοτεινά χρόνια,
με τους όρκους που δεν τηρούνται,
με την εγκατάλειψή της και το πεπρωμένο της,
και με το βαρύ φορτίο που επιβραδύνει τα βήματά της

Η χώρα μου με πληγώνει με τα διπλά της παιχνίδια,
με τον ανοιχτό της ωκεανό με τα μαύρα φορτωμένα πλοία,
με τους ναυτικούς της νεκρούς για να κατευνάσει τους θεούς,
με τους δεσμούς της κομμένους, από ψαλίδι μικρό

Η χώρα μου με πληγώνει μ’ όλους τους εξόριστούς της,
με τα μπουντρούμια της γεμάτα, τα παιδιά της χαμένα,
με τους φυλακισμένους της στοιβαγμένους πίσω άπ’ τα σύρματα
και μ’ όλους εκείνους που είναι μακριά και δεν γνωρίζονται πια

Η χώρα μου με πληγώνει με τις φλογισμένες της πόλεις,
πόνος με τους εχθρούς, πόνος και με τους συμμάχους,
Η χώρα μου με πληγώνει στο σώμα μου και την ψυχή,
με τα σιδερένια δεσμά που με κρατά

Η χώρα μου με πληγώνει μ’ όλη της την νεολαία,
κάτω από τα ξένες σημαίες πεταμένη στους τέσσερις ανέμους
χάνοντας το νέο της αίμα για να κρατήσει υποσχέσεις
κι εκείνοι που τις έδωσαν μένουν ξέγνοιαστοι

Η χώρα μου με πληγώνει με τους σκαμμένους της τάφους,
με τα τυφέκια που έβαλε στα χέρια των αδερφών,
και με ‘κείνους που λογάριασαν με τα ανάξια χέρια τους
την αξία των αποστατών δίνοντάς τους δίκαιη ανταμοιβή

Η χώρα μου με πληγώνει με τα δουλοπρεπή της ψεύδη,
με τους βασανιστές της του χθες κι εκείνους του σήμερα.
Η χώρα μου με πληγώνει, με το αίμα που την ξεπλένει.
Η χώρα μου με πληγώνει. -Πότε θα θεραπευτεί;

Ρομπέρ Μπραζιγιάκ, Ποιήματα από τη Φρεν 1944

_______________________________________

Mon pays m’a fait mal par ses routes trop pleines,
Par ses enfants jetés sous les aigles de sang,
Par ses soldats tirant dans les déroutes vaines,
Et par le ciel de juin sous le soleil brûlant.

Mon pays m’a fait mal sous les sombres années,
Par les serments jurés que l’on ne tenait pas,
Par son harassement et par sa destinée,
Et par les lourds fardeaux qui pesaient sur ses pas.

Mon pays m’a fait mal par tous ses doubles jeux,
Par l’océan ouvert aux noirs vaisseaux chargés,
Par ses marins tombés pour apaiser les dieux,
Par ses liens tranchés d’un ciseau trop léger.

Mon pays m’a fait mal par tous ses exilés,
Par ses cachots trop pleins, par ses enfants perdus,
Ses prisonniers parqués entre les barbelés,
Et tous ceux qui sont loin et qu’on ne connaît plus.

Mon pays m’a fait mal par ses villes en flammes,
Mal sous ses ennemis et mal sous ses alliés,
Mon pays m’a fait mal dans son corps et son âme,
Sous les carcans de fer dont il était lié.

Mon pays m’a fait mal par toute sa jeunesse
Sous des draps étrangers jetée aux quatre vents,
Perdant son jeune sang pour tenir les promesses
Dont ceux qui les faisaient restaient insouciants,

Mon pays m’a fait mal par ses fosses creusées
Par ses fusils levés à l’épaule des frères,
Et par ceux qui comptaient dans leurs mains méprisées
Le prix des reniements au plus juste salaire.

Mon pays m’a fait mal par ses fables d’esclave,
Par ses bourreaux d’hier et par ceux d’aujourd’hui,
Mon pays m’a fait mal par le sang qui le lave,
Mon pays me fait mal. Quand sera-t-il guéri?

Robert Brasillach, Poèmes de Fresnes (1944)