Μια προσευχή του Léon Degrelle στην Παναγία και η άποψη του Χίτλερ για τις θρησκείες

ΕΞΩΦΥΛΛΟ Ο ΛΕΟΝ ΝΤΕΓΚΡΕΛ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΡΕΞ

Από το βιβλίο «Léon Degrelle και το μέλλον του REX» του Robert Brasillach που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Νέα Γενεά»

Στη Bouillon ο Léon Degrelle έμαθε τις παραδοσιακές επαρχιώτικες αξίες και ήρθε σ’ επαφή μαζί τους βιωματικά. Στο Louvain έμαθε τη γοητεία της φιλίας, της διανόησης, άρχισε να προβληματίζεται για τα πράγματα, ενώ ταυτόχρονα δοκίμασε τις δυνάμεις του σαν εμψυχωτής. Στο Μεξικό έμαθε πώς θυσιάζονται οι άνθρωποι κι ορκίστηκε ότι, όσο περνούσε από το χέρι του, δε θα επέτρεπε ποτέ να γνωρίσει η πατρίδα του τις αδικίες και τα εγκλήματα που αιματοκύλησαν αυτά τα ξένα εδάφη. Πριν το 25ο έτος της ηλικίας του επέστρεψε στο Βέλγιο, δυναμωμένος απ’ αυτές τις τρεις, καθοριστικές εμπειρίες κι αποφάσισε να αναλάβει δράση. Ο καιρός των παιχνιδιών και των λογοτεχνικών παθών, αν και ακόμα φαινόταν να τον μαγνητίζει, είχε φτάσει στο τέλος του. Μια άλλη περιπέτεια θα ξεκινούσε.

Εντός ολίγου ο νεαρός συγγραφέας, θυμούμενος πάντοτε ότι είναι και ποιητής, απευθυνόταν στην Παναγία της Σοφίας με μια συγκινητική προσευχή, που έμοιαζε σαν την πνευματική παρακαταθήκη της νεότητάς του.

«Παναγία μου, έρχομαι σε εσένα με τη δύναμη μου,

την υπερηφάνεια μου και το λυγμό μου,

γιατί τα είκοσί μου χρόνια

έχουν ανάγκη από τη σοφία Σου.»

Ήταν η Παναγία της Σοφίας αυτή που έδειξε στο νέο άνδρα και στους όμοιούς του το μονοπάτι που έπρεπε να ακολουθήσουν εφ’ εξής:

«Εσύ μας λες ποιον δρόμο πρέπει να διαβούμε

και με ποια εργαλεία τα χέρια μας θα τον εντοπίσουν…

Το ιδεώδες μας δεν είναι αύριο, αλλά κάθε μέρα…

Όπως ο στρατιώτης που βαδίζει στο λιθόστρωτο,

με ταπεινότητα θα μάθουμε το καθήκον μας…»

Ήδη ο Léon Degrelle δεν αγνοούσε ποιο ήταν το καθήκον του. Είχε ήδη ξεκινήσει να στρώνει αυτόν τον δρόμο για τους άλλους. Ήλπιζε, ότι πολλοί θα τον διαβούν. Η ιστορία της ζωής του από ‘δώ και στο εξής θα είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το κίνημά του.

ΧΙΤΛΕΡ ΓΙΑ ΧΙΛΙΑ ΧΡΟΝΙΑ leon degrelle

Από το βιβλίο «Χίτλερ για 1000 χρόνια» του Léon Degrelle που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Νέα Γενεά»

Αντίθετα με τα όσα λέγονται, ήταν μοντέρνος άνθρωπος. Σε ό,τι αφορούσε θρησκευτικά θέματα είχε μια πολύ προσωπική τοποθέτηση. Δεν άντεχε με τίποτα τις πολιτικές παρεμβάσεις από κληρικούς, κάτι το οποίο δεν ήταν μεμπτό από μόνο του. Αυτό το οποίο ήταν εντυπωσιακό, από την άλλη, ήταν οι αντιλήψεις του για το μέλλον των θρησκειών. Κατά τη γνώμη του, ήταν άχρηστο το να τις πολεμά και να τις διώκει. Οι επιστημονικές ανακαλύψεις, που σήκωναν το πέπλο των μυστηρίων – τόσο απαραίτητο στην επιρροή της Εκκλησίας –, η πρόοδος των ανέσεων – που καταπολεμούσαν εκείνη τη μιζέρια που μάστιζε για δύο χιλιάδες χρόνια τόσο την Εκκλησία όσο και τους δυστυχείς ανθρώπους – μείωναν ολοένα και περισσότερο, κατά τη γνώμη του, την επιρροή των θρησκειών. «Σε βάθος δύο, τριών αιώνων», μου έλεγε, «θα φτάσουμε σ’ ένα τέτοιο σημείο όπου οι Εκκλησίες θα εξαφανιστούν και οι θρησκείες θα είναι σχεδόν ολότελα ανύπαρκτες». Πρέπει να πούμε ότι η κρίση η οποία μαστίζει, ειδικά τα τελευταία χρόνια, όλες τις θρησκείες και ακόμα περισσότερο την Καθολική θρησκεία και την ωθεί σε οπισθοχώρηση, την εξαφανίζει ιδίως ανάμεσα στους έγχρωμους πληθυσμούς και την αποβάλει από την λευκή Ευρώπη, οι «τροποποιήσεις» των δογμάτων της, οι υπαναχωρήσεις της απέναντι στον Ιουδαϊσμό, τον οποίο μέχρι πρότινος αντιμετώπιζε ως τον από χιλιετιών εχθρό και παρέδιδε ανενδοίαστα στους σφαγείς, η φθίνουσα δημαγωγία της, ο εκφυλισμός στην πειθαρχία της και η τάση της προς την αναρχία και τις αμφιβόλου ποιότητας φαντασιοπληξίες, δείχνουν ότι ο Χίτλερ δεν είχε ιδιαίτερα άδικο. Η άποψή του για την εκτελεστική αυτή εξέλιξη, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ήταν μάλλον προφητική.

Δεν τον ενοχλούσε το να θρησκεύεται κανείς. Έλαβα άδεια από αυτόν ώστε οι στρατιωτικοί καθολικοί μας ιερείς να μπορούν να διεξάγουν το ποιμαντικό τους έργο ανάμεσα στους στρατιώτες μας απ’ όταν σχηματίσαμε, αρχικά μια μεραρχία κι έπειτα ένα τμήμα των Waffen-S.S. Το παράδειγμά μας έριξε λάδι στη φωτιά. Η πλέον πρωτότυπη μορφή στα γαλλικά WaffenS.S, μεραρχία «Καρλομάγνος», ήταν ένας καθολικός ιερωμένος, ο Μαγιόλ ντε Λουπέ, ένας εύθυμος γίγαντας, διοικητής της Λεγεώνας της Τιμής και κάτοχος του Σιδερένιου Σταυρού πρώτης τάξης. Τούτος ο κληρικός της Αυτού Αγιότητας (ένας τίτλος που επίσης έχει τα αρχικά S.S. [Sa Sainteté]!), του Πάπα, δεν ενοχλούσε τον Χίτλερ στο παραμικρό όπως ούτε επίσης ο τρόπος με τον οποίο θρησκευόμασταν.

Ένα πρωινό, στο σπίτι του Χίτλερ, όταν, όντας πιο ευλαβής απ’ ότι σήμερα, βγήκα για να πάω στη λειτουργία έπεσα επάνω του σε ένα δρομάκι περιστοιχισμένο από έλατα. Εκείνος πήγαινε να ξαπλώσει, έχοντας ολοκληρώσει την ημέρα του κατά τις πρώτες πρωινές ώρες. Εγώ μόλις ξεκινούσα τη δική μου. Ανταλλάξαμε ευχές για καληνύχτα και καλημέρα, αντίστοιχα. Έπειτα, εντελώς ξαφνικά, έστρεψε προς εμένα τη σουβλερή του μύτη:

Αλλά, Λεόν, πού πηγαίνετε τέτοια ώρα; Πάω να μεταλάβω, του απάντησα αυθόρμητα. Μια λάμψη έκπληξης έπαιξε στα μάτια του κι ύστερα μου είπε με τόνο μαλακό: – Ε, λοιπόν, εάν η μητέρα μου ζούσε ακόμα θα ερχόταν μαζί σας. Όσο ήμουν σπίτι του ουδέποτε ένιωσα να με υποτιμά ή να με υποπτεύεται επειδή ήμουν καθολικός.

[…] Όπως και να είχε όμως, επαφιόταν στους Χριστιανούς το να εδραιώσουν το ιδεώδες τους στο νέο κόσμο που αναδυόταν. Ακόμα κι αν κάποιες απ’ τις ιδέες του Γ’ Ράιχ ήταν ενάντιες προς τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις, έπρεπε να κατακτήσουν έδαφος, ακριβώς όπως είχαν κάνει οι πιστοί υπό τον Μπίσμαρκ ή, επίσης, υπό του Κομπ, στη Γαλλική Δημοκρατία. Δεν εγκατέλειψαν τις πολιτικές τους ευθύνες υπό καθεστώτα τα οποία, εντούτοις, έκλεισαν μοναστήρια και επέβαλαν το θεσμό του λαϊκού σχολείου. Θα μαχόμασταν με το να είμαστε παρόντες και να ριχνόμαστε ακόμα πιο παθιασμένα στις συγκρούσεις απ’ ότι με το να παραμένουμε απόμακροι και αποστασιοποιημένοι.