Το Σάββατο στη Θεσσαλονίκη γεννήθηκε η νέα Εθνικιστική Νεολαία

Γράφει ο Άλκης Θρασκιάς

4 Σεπτεμβρίου, ημέρα Τετάρτη, με παίρνει τηλέφωνο φίλος. «Θα έρθεις το Σάββατο; Θα γίνει συλλαλητήριο για τη Μακεδονία. Θα συμπέσει και με την ομιλία του Τσίπρα στη ΔΕΘ». Χωρίς δεύτερη σκέψη απαντώ: «Θα έρθω».

Θα ήταν εξάλλου και μια καλή ευκαιρία να δω άτομα με τα οποία ταυτίζομαι,. Ανθρώπους που εμπιστεύομαι και που αξίζει για δαύτους να ρισκάρω κιόλας, γιατί μέσα στα τόσα ψυχοφθόρα της καθημερινότητας, μ’ αναπτερώνει το ηθικό, με ανεβάζει, με κάνει να σκέφτομαι πως δε χάνονται όλα γιατί υπάρχουν άνθρωποι ν’ αγωνιστούν για το δίκαιο.
Νέος είμαι άλλωστε, αυτό ονειρεύομαι. Όπως και να έχει είχα τις ενστάσεις μου. Ξέρω τι σημαίνει στοχοποίηση. Ξέρω τι σημαίνει το να μη βγάζεις απ’ το νου σου ούτε δευτερόλεπτο τη σκέψη της ασφάλειάς σου, να παρατηρείς γύρω σου τα πάντα. Πώς ντύνονται οι άνθρωποι, άμα κουβαλούν σακίδια, τι κούρεμα έχουν και τι σύμβολα απάνω τους. Συν τοις άλλοις είναι και μια υπόσχεση που δίνεις στους δικούς σου ανθρώπους. «Θα προσέχω».

8 Σεπτεμβρίου, ημέρα Σάββατο. Έχω ρίξει σε μια μικρή τσάντα μια αλλαξιά ρούχα, φορτιστή για το κινητό κι ένα καπέλο. Με καθημερινά ρούχα μπαίνω στο λεωφορείο. Πλήρωσα τα εισιτήρια με τα χρήματα που ένας «μέσος» άνθρωπος σπαταλάει στη διασκέδαση. Αν φυσικά περισσεύουν. Ευτυχώς δεν είμαι σπάταλος.
Δεν είναι πως το βλέπω για διασκέδαση. Είναι όμως ότι το να αγωνίζεσαι για το δίκαιο, πέραν του συμβολισμού του αγώνος, σε φέρνει κοντά με όσους σε κάνουν να νιώθεις έντονα τη ζωή! Χίλιες φορές σε διαδήλωση, παρά σε κλαμπ «για ποτάκι»!

Στα ΚΤΕΛ πετυχαίνω γνωστούς «αναρχικο-αντιφα». Θα πάνε κι εκείνοι Θεσσαλονίκη; Για την ομιλία του αφεντικού τους; Για να σπάσουν στο ξύλο ανθρώπους που θέλουν να παρευρεθούν στο συλλαλητήριο; Τους λυπάμαι. Να δηλώνεις «αναρχικός» και «αντιφασίστας». Από τη μία να πρέπει να τα βάλεις με τον Τσίπρα και τους Αμερικάνους, από την άλλη ο λαός να κραυγάζει «Ζήτω η Μακεδονία, γη Ελληνική!». Ίσως να μη φταίει ο μπάφος για τη σύγχυση στο βλέμμα τους…

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ - ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΣΤΗΝ 83η ΔΕΘ - ΕΝΤΑΣΗ

Δύο φορές μας έχουν σταματήσει αστυνομικοί, αλλά δεν προέβησαν σε έλεγχο καθώς ήταν λεωφορείο της γραμμής. Είχα ακούσει για την ασφάλεια του «ηγέτη» αλλά άλλο πράμα να το ακούς και άλλο να το βλέπεις. Τέτοια συγκέντρωση σκούρου μπλε χρώματος δεν είχα ξαναπετύχει. Έπειτα συναντώ τους συναγωνιστές και χαιρετιόμαστε. Χαμογελάω βλέποντάς τους.

Τα πλήθη κρατούν πανό και φωνάζουν συνθήματα. Παίζει μουσική με εθνικά εμβατήρια και ομιλίες Ελλήνων αγωνιστών. Ακούγονται αποφθέγματα του Ίωνα Δραγούμη και του Παύλου Μελά. Ανατριχίλα. Ήμουν σχεδόν άυπνος, κι όμως ο ενθουσιασμός και η συγκίνηση διώχνουν κάθε στάλα κούρασης. Μια εντελώς διαφορετική ανανέωση το να βρίσκεσαι μεταξύ ανθρώπων που αγωνίζονται για την ελευθερία. Συνεχίζοντας την πορεία φτάνουμε λίγο πέρα από τον Λευκό Πύργο. Πάρα πολύς κόσμος! Γαλανόλευκές σημαίες παντού! Όλες οι ηλικίες! Μια ευτυχία λάμπει στα πρόσωπα των παρευρισκόμενων καθώς νιώθουν αυτή τη συγκίνηση του ότι υπάρχει ακόμα κόσμος που αγωνίζεται!

Με πιο αργούς ρυθμούς λοιπόν, εμείς έχουμε προσπεράσει το άγαλμα του Παμμεγίστου Αλεξάνδρου και τώρα στο Βελλίδειο είναι συγκεντρωμένος ο δημοκρατικός στρατός. Διμοιρίες των ΜΑΤ, πάνοπλες με όλα τα μέσα καταστολής της δικής μας συγκέντρωσης, παραταγμένες σε όλη την περίμετρο, σχηματίζοντας ένα φράγμα ανάμεσα σε εμάς και στον εκθεσιακό χώρο.

Σε πρώτη όψη ο όχλος αντιδρά. Οι αγωνιστές γιουχάρουν τα ΜΑΤ. Οι βοές των συνθημάτων εντείνονται. Οι πιο πειθαρχημένοι διατηρούν τις θέσεις τους. Ωστόσο αυτοί που έρχονται πρώτη φορά αντιμέτωποι με τον συνεχή πόλεμο που δεχόμαστε πηγαίνουν μπροστά! Ο παραλογισμός της βίαιης επιβολής του Κράτους σε μία ειρηνική διαδήλωση είναι που τους ενθαρρύνει. Ενώ ο πυρήνας του κόσμου βρίσκεται σε απόσταση ίσως μεγαλύτερη των εκατό μέτρων από τους μπλε αστακούς, αυτοί οι απλοί και καθημερινοί άνθρωποι δεν μπορούν να βάλουν καν με το νου τους την ιδέα ότι θα δεχτούν επίθεση. Αλλά κάνουν λάθος. Απλοί πολίτες που κρατούν υψωμένη την ελληνική σημαία περπατούν αγέρωχοι προς το Βελλίδειο. Καμία απειλή από μέρους τους. Μονάχα αυτό το νοητό όριο που έχουν ορίσει οι κυβερνητικές πόρνες. Είναι εκείνοι που κάνουν την πρώτη κίνηση χτυπώντας από το πουθενά απλούς ανθρώπους που φωνάζουν συνθήματα!

880x495_cmsv2_e10306f6-a98b-5fc3-85e5-7e2aa35dd90e-3307612

Ο κόσμος τα χάνει! Μόνο οι πιο έμπειροι, αυτοί που έχουν ματώσει πολλές φορές για τούτο το έθνος είναι που ήξεραν ήδη τι επρόκειτο να συμβεί! Άγριες φωνές καθώς αυτή τη φορά το πλήθος εξεγείρεται! Αδυνατούσαν να το συλλάβουν! Άνθρωποι που ως τότε τα έβαζαν με πάσης φύσεως κουκουλοφόρους γυρίζουν επιτέλους στις ομάδες των οργανωμένων εθνικιστών που είχαν ήδη προνοήσει και φορούσαν μάσκες αερίων ή έστω μαντίλια για να καλύψουν τα πρόσωπά τους! Τότε ήταν που ο κόσμος αντιλήφθηκε το πόσο τους έχει ανάγκη πραγματικά!

Τότε ξεσπάει μια κατά μέτωπον επίθεση και από τις δύο μεριές.

Από τη μία εθνικιστές να ορμούν με στειλιάρια που έφεραν την ένδοξη σημαία μας, αλλά και με τα ίδια τους τα χέρια να σπρώχνουν ματατζήδες για να απομακρυνθεί ο κόσμος! Γυναίκες στη μετόπισθεν να φωνάζουν και να βρίζουν!
Παιδιά αναστατωμένα!

Τότε τα κυβερνητικά τομάρια δρουν δίχως στάλα νόησης, συμπάθειας ή ηθικής υπόστασης. Στο γαλανόλευκο ουρανό διαγράφονται λωρίδες καπνού. Τα πρώτα δακρυγόνα έπεσαν. Σκάνε στο έδαφος μαζί με διάφορες κροτίδες που πετάνε τα ΜΑΤ. Εκκωφαντικοί κρότοι που τρομάζουν τον κόσμο. Τα δακρυγόνα ποτίζουν τα πρόσωπά μας! Αμέσως ο κόσμος τρέχει και ακούγονται παντού άνθρωποι να φωνάζουν και να βήχουν! Οι μασκοφορεμένοι χώνονται μέσα στους καπνούς για να βοηθήσουν τον κόσμο που αναγκαστικά σφίγγει τα μάτια του με όλη του τη δύναμη! Για την μεγάλη πλειοψηφία τα χημικά ήταν μια εμπειρία πρωτόγνωρη!

Οι έμπειροι διαδηλωτές για ακόμα μία φορά αποφαίνονται σωτήριοι! Βγάζουν από τις σάκες τους μπουκαλάκια και ψεκάζουν όσους μπορούν με Maalox. Φάρμακο που καταπραΰνει το τσούξιμο των ματιών από τα δακρυγόνα. Άλλοι ακολουθούν μεθόδους που περνάν από στόμα σε στόμα. Οι μανάδες κρατούν να χεράκια των μικρών παιδιών για να μην τρίψουν τα μάτια τους! Δεν πρόλαβαν όμως όλες. Μικρά παιδάκια κλαίνε. Για τα παιδιά η πόλη δεν είναι πλέον ένας τόπος ασφαλής.

Οι μεγαλύτεροι όμως αντλούν δύναμη. Αφενός λόγω του εθνικού τους φρονήματος και του πείσματος της δικαιοσύνης κι αφετέρου λόγω της οργής. Οργή για τους πραιτοριανούς των Μπολσεβίκων! Τα συνθήματα επανέρχονται, εντονότερα αυτή τη φορά. Για κάθε ένα βήμα πίσω, προσπαθούσαμε να κάνουμε δύο βήματα μπροστά! Ο κόσμος να γιουχάρει εντονότερα έχοντας πολύ περισσότερους λόγους να βρίσει αυτή τη φορά. Τα μαντήλια πέφτουν γιατί έχουν ποτίσει από τα δηλητήρια των δημοκρατών. Το πάθος μας έχει κάνει να χάσουμε την ατομική μας ταυτότητα και να ενωθούμε όλη υπό την εθνική! Πλέον παλεύουμε και αγωνιζόμαστε ο ένας για τον άλλο. Ούτε ξέχωρα οι φασίστες, οι εθνικοσοσιαλιστές και οι πατριώτες, ούτε τίποτα. Παλεύουμε για τη Μακεδονία, για το ελληνικό έθνος! Αντιμαχόμαστε το βρόμικο κράτος!

Μα όσο κι αν το κλίμα συναρπάζει και εμπνέει, το να αντισταθεί κανείς στα δακρυγόνα τους είναι φύσιν αδύνατο. Βλέπεις διάφορες φιγούρες που εύκολα θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν ήρωες έστω και για τη θέλησή τους! Τα μάτια όλων πρησμένα και δακρυσμένα, κι όμως μερικοί παραμένουν στην πρώτη γραμμή. Ακόμα κι αν τα πρόσωπα είναι ακάλυπτα και δε φορούν μάσκες, κρατούν πανό και ξέρουν πως πρέπει να διατηρήσουν τους σχηματισμούς! Όσοι αναγκάζονται να φύγουν πίσω για μια ανάσα οξυγόνου μπορεί ξανά να βρει τους συναγωνιστές του λόγω των πανό που παραμένουν υψωμένα να θυμίζουν σε κάθε προδότη την αλήθεια!

«Η Μακεδονία είναι μία και είναι ελληνική!»

Τότε φαίνεται πως τα εκτελεστικά όργανα των προδοτών παίρνουν την εντολή. Ξεκινάει η επίθεση εναντίον άοπλων, γέρων, γυναικών, παιδιών.

Οι διμοιρίες των ΜΑΤ αυτή τη φορά δε σταματούν το βήμα τους. Αργά, μα σταθερά πετούν χημικά ξανά και ξανά. Ο κόσμος παρά την επιμονή του είναι αναγκασμένος να υποχωρήσει. Μα ακόμα και η υποχώρηση βρίσκει εμπόδιο. Πίσω από τον συγκεντρωμένο κόσμο πλέον είναι μονάχα θάλασσα. Ο Θερμαϊκός. Εκεί όλοι νομίζουν πως θα χαλαρώσουν. Μα ίσα που προλαβαίνουν να πάρουν μια ανάσα. Μόλις ξεκινάμε και πάλι να φωνάζουμε συνθήματα, βλέπουμε οβίδες να διαγράφουν τροχιές πάνω από τα κεφάλια μας με κίνδυνο να μας χτυπήσουν στο κεφάλι μάλιστα, ενώ κάποιες πέφτουν μέσα στη θάλασσα. Τα αέρια δεν χάνονται μέσα στο νερό. Αντιθέτως η σύστασή τους θαρρείς και είναι τέτοια που να οξύνει το αποτέλεσμα! Ο αέρας φυσούσε προς εμάς. Πλέον είναι γεγονός πως ο κόσμος δεν έχει κανένα τρόπο διαφυγής. Είναι καταδικασμένος να επιβιώσει εισπνέοντας δηλητήρια! Κάποιοι τότε σπεύδουν να ανάψουν φωτιές σε σκουπίδια.

Θα έλεγε κανείς πως δεν είναι καιρός για βανδαλισμούς, αλλά δεν ήταν ποτέ αυτός ο σκοπός. Οι πιο μάχιμοι κι έμπειροι καλούν τον κόσμο να μείνει κοντά στη φωτιά. Εκεί η επίδραση του οξυγόνου μειώνεται δραματικά! Ο κόσμος ευθύς ανταποκρίνεται!

41356953_532416807200607_8971474764744884224_n.jpg

Και τότε μια γυναίκα πέφτει λιπόθυμη. Δεν ήταν φυσικά ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία της ημέρας, μα έπεσε εκεί δίπλα μου… Το θέαμα σοκαριστικό. Ο κόσμος συγκεντρώνεται δίπλα της. Πηγαίνω για πρώτες βοήθειες που τυγχάνει να γνωρίζω όπως φυσικά και οι περισσότεροι εθνικιστές καθώς όλοι λίγο πολύ έχουν συμμετάσχει σε φιλανθρωπικές δράσεις ή σε σεμινάρια αντίστοιχου περιεχομένου. Υπάρχει ήδη συναγωνιστής γιατρός. Το σώμα της γυναίκας διαπερνούν σπασμοί. Μέσης ηλικίας, πιθανότατα μητέρα κάποιου παιδιού, που πήγε να φωνάξει στους προδότες το αυτονόητο! «Κάτω τα χέρια απ’ τη Μακεδονία!»

Την ίδια όμως στιγμή, μέσα στην ένταση και στην αναστάτωση, η «πρώτη φορά αριστερά» δε διστάζει να δείξει για μια ακόμα φορά το πρόσωπό της! Δυόμιση μέτρα πέρα από τη λιπόθυμη γυναίκα πέφτει καπνογόνο, τη στιγμή μόλις που έχει φτάσει μηχανή με άνθρωπο του ΕΚΑΒ. Η ανταπόκριση συγκινητική. Νέοι τρέχουν προς τους ματατζήδες. Κάποιοι προσπαθούν να κλωτσήσουν το καπνογόνο μακριά από τη γυναίκα. Μερικοί ορμούν με γυμνά χέρια και χωρίς μάσκες, μέσα στον καπνό, απλά για να σταματήσουν το αποφασιστικό βήμα των πάνοπλων διμοιριών. Ανάμεσά τους κι εγώ. Ήταν κάτι που δεν αποφασίστηκε ποτέ. Δεν έγινε ποτέ σκέψη. Ήταν μία κίνηση αυθόρμητη που από το ένστικτο πέρασε στην πράξη χωρίς ενδιάμεσες στάσεις. Τρέχω κι εγώ προς τα ΜΑΤ. Στεκόμενος στα 5 μέτρα μακριά τους και εισπνέοντας καπνογόνα και άλλων ειδών χημικά που πότιζαν την ατμόσφαιρα σηκώνω τα χέρια μου ψηλά, όχι απειλητικά. Κάνω σήμα, φωνάζω για τραυματίες! Να κερδίσουμε χρόνο με τη γυναίκα! Δε ξέραμε καν αν ήταν σε κατάσταση να μετακινηθεί, ακόμα και λιπόθυμη!

Ένας μπάτσος με κοιτάζει. Θέλω να πιστεύω ότι δεν άκουγε τι έλεγα, γιατί την ίδια στιγμή στρέφει τον ψεκαστήρα χημικών κατά πάνω μου. Τότε και πάλι από ένστικτο κάνω το μόνο που θα έδινε το σήμα ότι δεν απειλούνται, θαρρείς και διαφορετικά θα ήμουν μεγάλη απειλή για έναν γιγαντιαίο, τοξικό αστακό!

Πέφτω λοιπόν στα γόνατα κάνοντας ένα μικρό βήμα μπροστά και συνεχίζω να φωνάζω πως υπάρχουν τραυματίες. Σταματάνε να ρίχνουν και κάνουν ένα βήμα πίσω περιμένοντας…

Θα μπορούσαν να με είχαν συλλάβει όπως είχαν κάνει ήδη με κάποιους. Μέσα στην ένταση και στον πανικό ανακουφίστηκα. Γυρίζω το βλέμμα μου πίσω. Είχαν απομακρύνει την άτυχη γυναίκα. Δε προλαβαίνω να κοιτάξω μπροστά και νέα βλήματα έχουν εκτοξευτεί από διμοιρίες που ακολουθούν και δεν έχουν πάρει ακόμα χαμπάρι τίποτα. Στρέφομαι προς εκείνους. Σε μια μικρή λάμψη πάθους και ηρωισμού αποφασίζω να δράσω. Πλέον έκαναν πρόδηλη επίδειξη ισχύος αυτοί οι προστάτες του καθεστώτος. Αυτοί, οι αρματοφόροι μπάτσοι, έδειχναν την ικανότητα επιβολής τους σε ένα πλήθος πολιτών και μεταξύ άλλων μικρών παιδιών, γέρων, γυναικών! Γυρίζοντας το κεφάλι μου στο πλάι, θαρρείς και ο χρόνος κυλούσε υπερβολικά αργά κι όμως ήταν μονάχα μισό δευτερόλεπτο για να δω ότι διμοιρίες των ΜΑΤ είχαν εξαπλωθεί σε όλο το χώρο και στην κυριολεξία κυνηγούσαν πλέον το πλήθος. Δεν βάδιζαν καν αργά. Όπλιζαν, πετούσαν, όπλιζαν, έριχναν. Την ίδια στιγμή που βάδιζαν χωρίς ίχνος αντίληψης των πράξεών τους. Στυγνοί προγραμματισμένοι δολοφόνοι. Κωλόπαιδα που έκαναν τα βίτσια τους. Εκείνη τη μέρα δεν έκαναν απλά τη δουλειά τους. Εκείνη τη μέρα, την απολάμβαναν.

20011629.jpg

Κατάλαβα λοιπόν πως πρόκειται να περικυκλωθώ. Στο χρόνο που έχασα προσπαθώντας να τους πείσω να περιμένουν, είχαν περάσει από πλάι μου ομάδες που δεν είχα δει. Μπροστά μου σίγουρα θα συναντούσα άλλες δυνάμεις του εχθρού. Δυνάμεις του Κράτους. Πίσω μου παντού δακρυγόνα και πίσω από τα δακρυγόνα ο κόσμος. Όλα θολά όταν περνώ μέσα από το σύννεφο καπνού. Προσπαθώ να διατηρήσω την αναπνοή μου και να βγω από την άλλη πριν να φτάσουν εκεί οι μπάτσοι. Τα μάτια μου πονάνε υπερβολικά ακόμα κι αν προσπαθούσα να τα έχω το κατά δύναμιν κλειστά, μα να βλέπω έστω και στο περίπου το πού πηγαίνω. Νιώθω να πνίγομαι! Να προσπαθώ απεγνωσμένα να πάρω ανάσα και αυτό να είναι απλά αδύνατον. Με μάτια πλέον κλειστά, κινούμενος στα τυφλά να ζητάω βουβά βοήθεια μπας και βρεθεί κάποιος με Maalox να μου ρίξει λίγο στα μάτια. Καταφέρνω να πάρω ανάσα και είχα φτάσει στο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Βήχω για ώρα και με δυσκολία βλέπω. Οι μπάτσοι δεν ήρθαν μέχρι εδώ. Έδειξαν αυτό που ήθελαν. Ο Τσίπρας μας επέδειξε για ακόμα μια φορά το τυραννικό καθεστώς του σύγχρονου κομμουνισμού. Οι κομμουνιστές του ΝΑΤΟ και των Αμερικάνων. Ο μπολσεβίκος που θα καταργούσε τα ΜΑΤ, όπως έταζε, ανέλαβε εξουσία και πήρε αυτό που ήθελε από τη ζωή.

Το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου δεν μπόρεσε να παλέψει άλλο. Εκείνη τη μέρα παιδιά έκλαψαν, γέροι χτυπήθηκαν, ένας συναγωνιστής μαχαιρώθηκε από τα «αναρχικά» δουλικά την Κυβερνήσεως. Οι γυναίκες φώναξαν ως αρμόζει σε αληθινές γυναίκες αγωνίστριες και όχι σε ψευτοφεμινίστριες του μαρξιστικού δικαιωματισμού. Οι εθνικιστές για μια ακόμα φορά παλέψαμε.

7-2

Αυτή τη φορά όμως οι εθνικιστές, νικήσαμε. Νικήσαμε μια μάχη, με λάβαρο τη Μακεδονία και με στόχο την Κυβέρνηση. Η Κυβέρνηση εκείνη τη μέρα έδειξε ακόμα πιο καθαρά το πραγματικό της πρόσωπο. Οι αδιάψευστες πράξεις μίσους κατά του ελληνικού λαού, του ελληνικού έθνους και της δικαιοσύνης! Αυτό είναι το πρόσωπο της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Της πρώτης φοράς Αριστερά που τελείωσε για τα επόμενα 50 χρόνια! Εμείς θα νικήσουμε! Αυτό, συναγωνίστριες και συναγωνιστές, όλοι εσείς που ανήκετε στο σύνολο του Έθνους, είναι το μόνο σίγουρο!