Ο Iannone απαντά στον Moscovici: «Δεν υπάρχουν Mussolini σήμερα»

Άρθρο – συνέντευξη του Gianluca Iannone που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα «Lo Speciale Giornale» και μεταφράστηκε από την Βίκυ Νασιάδου. Το είδαμε εδώ

Υπάρχουν στην Ευρώπη πολλοί μικροί Μουσολίνι; Σύμφωνα με τον Ευρωπαίο επικεφαλής των οικονομικών υποθέσεων, τον Γάλλο σοσιαλιστή Πιερ Μοσκοβισί, υπάρχει άμεση ανάγκη να τεθούν αυτά τα άτομα κάτω από αυστηρή παρατήρηση και να παρακολουθείται η δράση τους. Δεν δίνει ονόματα, αλλά γίνεται ξεκάθαρη η αναφορά σε Ευρωπαίους ηγέτες οι οποίοι ανακαλούν την Αυτοκυριαρχία, από τον Ούγγρο Ορμπάν μέχρι τον Ιταλό Ματέο Σαλβίνι. Ο Τζιανλούκα Ιαννόνε, εθνικός αρχηγός της Casapound Italia (της οποίας οι υποστηρικτές περιγράφονται από τα μίντια και τον Τύπο ως οι φασίστες της Τρίτης Χιλιετίας ), μιλά στο Lo Speziale και εξηγεί γιατί, κατά την δική του κρίση, η οποιαδήποτε σύγκριση με τον Ντούτσε σήμερα θα ήταν αδιανόητη.

gl

Ποια είναι η απάντηση σας στον Μοσκοβισί, ο οποίος καταγγέλει την ύπαρξη των πολλών μικρών Μουσολίνι που βρίσκονται σε ανάπτυξη στην Ευρώπη;

Δεν υπάρχουν σήμερα Μουσολίνι, μικροί ή μεγάλοι στην Ευρώπη. Αυτές είναι δηλώσεις βεβιασμένες και χωρίς βάση. Ο Μουσολίνι υπήρξε μονάχα ένας, μοναδικός και αναντικατάστατος, πέρα από το ότι έχει υπάρξει, κατά την άποψη μου, μια μέγαλη προσωπικότητα της ιστορίας μας. Όλα τα υπόλοιπα είναι κουτσομπολιά.

Δεν βλέπετε κανέναν στην Ευρώπη σήμερα, ο οποίος να είναι πραγματικά συγκρίσιμος με τον Ντούτσε έστω στο χάρισμα, στην αποφασιστικότητα και στην ικανότητα λήψης αποφάσεων;

Απολύτως όχι. Ο Ορμπάν έκανε αυτό που ο κάθε πολιτικός θα έπρεπε να κάνει, συγκεκριμένα να διασώσει το έθνος του, να υπερασπιστεί τα συνορά του, να θέσει τους Ούγγρους πολίτες σε πρώτη σειρά προτεραιότητας. Αλλά αυτό δεν είναι επαρκές, για να δημιουργήσουμε από αυτόν έναν νέο Μουσολίνι.

Και ο Σαλβίνι; Τον έχουν μάλιστα ήδη απεικονίσει κρεμασμένο ανάποδα όπως Τον Ντούτσε στην πλατεία Loreto.

Και με αυτόν κάθε σύγκριση θα ήταν άτοπη. Θεωρώ ότι έχει χάσει κάθε λογική. Η υπεράσπιση των εθνικών συνόρων είναι θεμελιωμένη στο Ιταλικό Σύνταγμα. Από την στιγμή που ένας υπουργός αθετεί μια υπόσχεση, η οποία έχει καταχωρηθεί στο Θεμελιώδες Σύνταγμα του Κράτους και αρνείται να υπερασπιστεί τα σύνορα και την αυτοκυριαρχία του λαού του, αναιρείται και ο πρωταρχικός του ρόλος, τον οποίο κάθε πολιτικός θα έπρεπε να εκπληρώνει. Αυτό δεν έχει να κάνει με το αν είμαστε ή αν δε είμαστε φασίστες.

Έχει αρχίσει να γίνεται δημοφιλής η εξίσωση της αυτοκυριαρχίας και του φασισμού. Σε ποιο βαθμό είναι παρόμοια και σε ποιο διαφέρουν;

Έχουν σαν κοινό την ίδια ρίζα, για την ακρίβεια, την εθνική προτεραιότητα, η οποία λειτουργεί ως άμυνα των πρωταρχικών συμφερόντων της χώρας και ως προστατευτισμός σε ότι αφορά τα εθνικά προϊόντα και την αριστεία. Κατόπιν είναι διαφορετικά για πολλούς λόγους. Οπότε το θεωρώ παράλογο να επικαλείται κανείς κάθε φορά τον φασισμό και το ναζισμό σε μια προσπάθεια να τρομάξει την κοινή γνώμη.

Ποια είναι η κυριότερη διαφοροποίηση τους;

Στο ιστορικό πλαίσιο. Εδώ και εβδομήντα χρόνια προχωράμε με ψεύτικους εκφοβισμούς, με μια συνεχόμενη κραυγή ενάντια στον κακό τον λύκο, όπως σε ένα μεγάλο παραμύθι για τα παιδιά, όπου πάντα πρέπει να υπάρχει το κακό τέρας. Ο φασισμός είναι τοποθετημένος σε ένα ιστορικό πλαίσιο το οποίο χαρακτηριζόταν από συγκεκριμένες καταστάσεις οι οποίες σήμερα δεν υπάρχουν. Παρ’ όλα αυτά θεωρώ πολλά από τα οράματα του φασισμού υπερμοντέρνα και εφικτά, ειδικά σε ότι αφορά την κοινωνική πτυχή, η οποία παρουσιάζεται εδώ περισσότερο προηγμένη, σε σύγκριση με εκείνη πολλών άλλων πολιτικών δογμάτων. Τέλος επαναλαμβάνω, ο Μουσολίνι ήταν ένας και μοναδικός και αναντικατάστατος. Δεν βλέπω να κυκλοφορεί κανείς ο οποίος να μπορεί να συγκριθεί μαζί του.