Εκδόσεις «Νέα Γενεά»: Σίτσα Καραϊσκάκη – Αφανισμένες Ατλαντίδες

Η Σίτσα Καραϊσκάκη είχε καταγωγή από τα Μοσχονήσια της Μικράς Ασίας. Τα Μοσχονήσια αποτελούν μια συστάδα νησίδων ανάμεσα σε Μυτιλήνη και Κυδωνίες (Αϊβαλί). Το όνομά τους το οφείλουν στο μεγαλύτερο νησί του συμπλέγματος που ονομάζεται Μοσχονήσι ή Μοσχόνησος. Στην αρχαιότητα ονομάζονταν Εκατόνησα, Νησιά του Εκάτου, του Απόλλωνα, ή Νησιά της Εκάτης. Εκεί ήταν το ιερό του Απόλλωνα του 4ου αι. π.Χ. και, σύμφωνα με ευρήματα κοντά όπου ανακαλύφθηκε αρχαία πόλη, τότε λεγόταν Νάσος, που σημαίνει Νησί. Πριν από την Μικρασιατική Καταστροφή ο πληθυσμός του ήταν ελληνικός και στηριζόταν στην αλιεία, στη σπογγαλιεία και στη γεωργία. Το 1973, η Μοσχονησιώτισσα συγγραφέας και ποιήτρια δημοσίευσε ένα βιβλίο με τίτλο «Μοσχονήσια, η Πατρίδα μου».

Στην παρούσα συλλογή ποιημάτων η Σίτσα Καραϊσκάκη παρομοιάζει τον ξεριζωμό του ελληνικού πληθυσμού από το σύμπλεγμα των Μοσχονήσων με τον μύθο της χαμένης Ατλαντίδας. «Για κείνα τα νησιά που ως Ατλαντίδες χάθηκαν» μας λέει σε ένα στίχο της.
Το ποίημα «Νησί που πλέεις μακρυά» αναφέρεται στην πατρίδα της ποιήτριας, το Μοσχονήσι. Το ποίημα με τίτλο «Νησιοτοπούλα» είναι γραμμένο για το νησί «Νησοπούλα» του συμπλέγματος των Μοσχονήσων.

Περιέχεται επίσης ένα ποίημα με τίτλο «Εκατόνησα», δηλαδή αναφέρεται στα Μοσχονήσια με το αρχαίο τους όνομα και την καταγωγή του ονόματός τους από το όνομα της θεάς Εκάτης. Αναφέρει στο ποίημα αυτό κι ονόματα μερικών νήσων του συμπλέγματος όπως το Δασκαλειό (το οποίο ονομάζεται και Ψαριανό), το Σεφέρι και το Γυμνό. Το ποίημα «Το Ψηφί» μιλάει για την νησίδα που φέρει το όνομα αυτό.

Στο ποίημα «Σμύρνη», η ποιήτρια αναφέρεται στον επικό ποιητή Όμηρο αποκαλώντας τον Μελησιγένη διότι θεωρείται πως αυτό ήταν το πραγματικό του όνομα. Πήρε το όνομα αυτό επειδή, σύμφωνα με τον μύθο, γεννήθηκε κοντά στις όχθες του ποταμού Μέλητα της Σμύρνης.

Στα υπόλοιπα ποιήματα η Καραϊσκάκη περιγράφει γεγονότα που είδε κατά την Καταστροφή όταν ήταν παιδί. Στίχοι που στάζουν αίμα και φέρουν έντονα τα στοιχεία της χριστιανικής παράδοσης από τη ζωή των Μικρασιατών. Τα γεγονότα της Καταστροφής τα παρομοιάζει με τις εικόνες που περιγράφονται στην «Αποκάλυψη» του Αγίου Ιωάννη του Ευαγγελιστή. Δεν παρέλειψε, επίσης, να υμνήσει την αυτοθυσία του Μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσοστόμου ο οποίος δεν εγκατέλειψε τη Σμύρνη και το ποίμνιό του. Οι Τούρκοι του ξερίζωσαν τη γενειάδα, του έβγαλαν τα μάτια, του έκοψαν τη μύτη και τα αυτιά στις 27 Αυγούστου του 1922. Σήμερα θεωρείται άγιος από την Εκκλησία της Ελλάδος και προστάτης των Μικρασιατών. Η μνήμη του εορτάζεται την Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού. Το Απολυτίκιό του αναφέρει τα εξής: «Μέγαν μάρτυρα ἡ Ἐκκλησία, μέγαν ἥρωα τὸ ἔθνος σύμπαν, τὸν τῆς Σμύρνης ὑμνοῦμεν Χρυσόστομον. Καὶ γὰρ γενναίως ἀθλήσας ὑπέμεινεν ὑπὲρ πατρίδος καὶ πίστεως θάνατον. Ἱεράρχου τε ὑπόδειγμα ἑαυτὸν ἀνέδειξε, τὸν στέφανον λαβὼν τὸν ἀμαράντινον.» Είχε επίσης προβάλλει αντίσταση κατά των Βουλγάρων κομιτατζήδων ενισχύοντας τον Μακεδονικό Αγώνα την περίοδο που διετέλεσε μητροπολίτης Δράμας από το 1902 ως το 1910.

Στην έκδοση διατηρήθηκε η ορθογραφία της πρωτότυπης έκδοσης.

Το βιβλίο θα το βρείτε στη Νέα Γενεά

ΑΦΑΝΙΣΜΕΝΕΣ ΑΤΛΑΝΤΙΔΕΣ ΤΕΛΙΚΟ2