Ο Φασισμός και οι φασισμοί – Μια σκέψη για πολλά έθνη και μια Ήπειρο!

Συζητήσεις διχαστικές εμφανίζονται άνευ λόγου κι αιτίας σχετικά με τον Φασισμό και τον Εθνικοσοσιαλισμό. Συχνά ρωτούν πολλοί αν ο Φασισμός κι ο Εθνικοσοσιαλισμός έχουν διαφορές και ποιος είναι καλύτερος εκ των δύο. Πολλοί προπαγανδίζουν αβάσιμα, και δίχως σοβαρά επιχειρήματα, ότι ο Φασισμός δεν είναι φυλετικός όπως ο Εθνικοσοσιαλισμός. Η σύγχυση αυτή που δημιουργείται μεταξύ των συναγωνιστών στερείται λογικής και γνώσης. Ο Φασισμός είναι ο Εθνικοσοσιαλισμός. 

Έχω πει πολλές φορές ότι ο Φασισμός είναι ένα επαναστατικό κίνημα και μια Ιδέα η οποία έχει τις πνευματικές βάσεις του στη Γαλλία. Με τον Μουσολίνι γίνεται κίνημα που καταλαμβάνει την εξουσία και δημιουργεί κράτος βασισμένο σε ιδέες αντίθετες του κοινοβουλευτισμού, του κομμουνισμού και του φιλελευθερισμού. Οι Γάλλοι που μίλησαν πρώτοι για την ανάγκη ένωσης του Εθνικισμού και του Σοσιαλισμού είναι ο Σαρλ Μωρράς κι ο Μωρίς Μπαρρές. Ο τελευταίος είναι πλέον γνωστό ότι ήταν προσωπικός φίλος του Ίωνος Δραγούμη. Σύμφωνα με τον Μπραζιγιάκ και την ομιλία του «Θα γίνει η Ευρώπη Φασιστική;», ο πρώτος που καθιέρωσε τον όρο «εθνικοσοσιαλισμός» ήταν ο Σαρλ Μωρράς κι όχι ο Αδόλφος Χίτλερ. Ο πρώτος που μίλησε στην Ελλάδα για την ανάγκη να ενωθούν ο Εθνικισμός και ο Σοσιαλισμός ήταν ο Ίων Δραγούμης. «Πρέπει να βρεθεί ο κρίκος ο συνδετικός και ο ρυθμός τους», όπως χαρακτηριστικά έγραφε στο ημερολόγιό του το 1919.  Ήταν σαφώς επηρεασμένος από την επικοινωνία του με τον Μπαρρές και από τις γαλλικές εφημερίδες που διάβαζε εξόριστος στη Κορσική. Για αυτό και λίγο πριν δολοφονηθεί έγραψε στην εφημερίδα «Αθηναϊκή» του Νικολούδη τον Απρίλιο του 1920:

«εις τους Έλληνας σοσιαλιστάς θα υπεδείκνυα αν ήθελον να με ακολουθήσουν: Εθνικόν σοσιαλισμόν, όχι υπό την γνωστήν έννοιαν, αλλ’ υπό την έννοιαν, ότι η εφαρμογή του θα είναι ανάλογος προς το έθνος και προς την κατάστασιν της εξελίξεώς του.»

250px-Ion_Dragoumis.jpg

Τονίζω και πάλι ότι «όχι υπό την γνωστήν έννοιαν» εννοεί όχι τη διεθνιστική μαρξιστική έννοια του σοσιαλισμού αλλά εφαρμοσμένο ξεκάθαρα πάνω σε εθνικές αξίες και ιδανικά. Ο Δραγούμης δεν ευτύχησε να δει την αυγή αυτών των Ιδεών να να θεμελιώνονται ως Κράτος. Στις 28 Οκτωβρίου του 1922, δύο χρόνια μετά το θάνατο του Ίωνος, ο Μουσολίνι με την Πορεία στη Ρώμη παίρνει το κράτος και το κάνει φασιστικό. Μια ελπίδα κι ένας θαυμασμός απλώνονται σε όλη την Ευρώπη την εποχή εκείνη με το παράδειγμα του Ιταλού φασίστα επαναστάτη. Στις 28 Οκτωβρίου του 1929 ο Μουσολίνι θα πει:

«Σήμερα δηλώνω, ότι ο Φασισμός ως ιδέα, διδασκαλία και πραγμάτωση ισχύει για όλο τον κόσμο. Είναι ιταλικός στις ιδιαιτερότητες των θεσμών του, όμως παγκόσμιος στο πνεύμα του».

Συγκεκριμένα θα πρέπει να δούμε τι είπαν και πως ένιωσαν οι μεγάλοι άνδρες που εμπνεύστηκαν από την φασιστική επανάσταση του Μουσολίνι, όπως ο Κοντρεάνου:

«Ήταν επίσης στο Βερολίνο και περίπου στην ίδια περίοδο, που άκουσα τα νέα για το μεγάλο Φασιστικό ξέσπασμα: την πορεία προς την Ρώμη και τη νίκη του Μουσολίνι. Χάρηκα τόσο πολύ, σαν να ήταν η χώρα μου που νίκησε. Υπάρχει ανάμεσα σε αυτούς που σε όλο τον κόσμο νοιάζονται για τους λαούς τους, ένας δεσμός συγγένειας, όπως υπάρχει και μεταξύ εκείνων που εργάζονται για την καταστροφή των εθνών. Ο Μουσολίνι, ο γενναίος άνδρας που κατάφερε να σκοτώσει το θεριό, ήταν ένας από μας, γι’ αυτό όλα τα κεφάλια του θηρίου πέσανε να τον φάνε, απειλώντας τον με θάνατο. Για εμάς τους άλλους, θα είναι ένα φωτεινό άστρο που θα μας δίνει ελπίδα, θα είναι η ζωντανή απόδειξη ότι το θηρίο μπορεί να ηττηθεί, απόδειξη ότι μπορούμε να νικήσουμε.»

MussoliniNobileMite1923

Ο Leon Degrelle επίσης μας μεταφέρει στο κλίμα της εποχής εκείνης:

«Σε κάθε χώρα, χιλιάδες Ευρωπαίοι παρακολουθούσαν το έργο του Μουσολίνι, μελετούσαν το φασισμό και θαύμαζαν την τάξη, την τόλμη, την ορμή, τις σημαντικές πολιτικές και κοινωνικές συνειδητοποιήσεις. «Πρέπει κι εμείς να το κάνουμε αυτό», επαναλάμβαναν, κουνώντας το κεφάλι. Αμέτρητοι δυσαρεστημένοι και, πάνω απ’ όλα, μια νεολαία που διψούσε για ιδεώδη και για δράση και ήλπιζε ότι κάποιος θα ερχόταν να τους ξεσηκώσει, όπως ο Μουσολίνι έκανε με το κόμμα του. Ακόμα και στη Γερμανία, το ιταλικό παράδειγμα συνέβαλε στη νίκη του Χίτλερ.»

Συνεπώς, καταλαβαίνουμε ότι η επανάσταση του Μουσολίνι άρχισε να απλώνεται σε όλη την Ευρώπη και να εμφανίζονται διάφοροι φασισμοί προσαρμοσμένοι πάντα στην εθνική ψυχοσύνθεση του κάθε λαού της Ευρώπης.

10ac1dc80b41bb6f8c4ef999f84dbcb5

Στην Ισπανία εμφανίστηκε το κίνημα «Ισπανική Φάλαγγα» του Χοσέ Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα, όπου ο ηγέτης του απάντησε προς αυτούς που τον κατηγορούσαν ότι αντιγράφει το ιταλικό παράδειγμα:

«Ας τους αφήσουμε λοιπόν να λένε ότι αντιγράφουμε τους φασίστες. Κατά βάθος στον Φασισμό όπως και σε όλα τα κινήματα όλων των εποχών, πέρα από τα τοπικά χαρακτηριστικά υπάρχουν μερικές σταθερές που αποτελούν κληρονομιά του ανθρωπίνου πνεύματος και είναι ίδιες παντού. […] Η παγκοσμιότητα του Φασισμού βρίσκεται στην θέληση να αναζωογονήσει όλους τους λαούς, να τους κάνει να επιστρέψουν στις ρίζες. Με το φασιστικό πνεύμα οι Ιταλοί ξαναβρήκαν την Ιταλία. Με το ίδιο πνεύμα οι Ισπανοί θα ξαναβρούμε την Ισπανία. Ο Φασισμός έχει την αρετή να ανασταίνει. Το φάρμακο είναι το ίδιο για όλους, όμως ο καθένας ανασταίνεται σύμφωνα με την δική του αρχή. Χωρίς τον Φασισμό δεν υπάρχει ανάσταση. Χωρίς την φασιστική νοοτροπία δεν μπορεί να έρθει στο φως η παράδοση. […] Ο Φασισμός δεν είναι μόνο ένα ιταλικό κίνημα. Είναι ένας παγκόσμιος τρόπος κατανοήσεως της ζωής. Η Ιταλία ήταν η πρώτη που τον εφάρμοσε. Όμως γιατί δεν θα μπορούσε να ισχύει και έξω από την Ιταλία η Ιδέα του Κράτους σαν μέσο στην υπηρεσία μιας ιστορικής και μακροπρόθεσμης αποστολής;»

Ο Ριβέρα μας δίνει μια ολοκληρωμένη άποψη ότι ο Φασισμός, ως επαναστατική ιδέα κι οργάνωση κράτους, είναι εύπλαστος για κάθε έθνος χωρίς να αλλοιώνει την εθνική ψυχοσύνθεση του κάθε έθνους και λαού.

Γιατί να μην αναφέρουμε επίσης ότι ο Κοντρεάνου σε συνάντησή του με τον Έβολα και καθώς τον αποχαιρετούσε του έδωσε το μήνυμα μιας κοινής ευρωπαϊκής φασιστικής επανάστασης: «Είτε πάτε προς τη Ρώμη είτε προς το Βερολίνο, πείτε σε όλους εκείνους που μάχονται για τα ιδανικά μας ότι η Σιδηρά Φρουρά είναι ένας άνευ όρων σύμμαχός τους στον αδιάκοπο αγώνα ενάντια στη δημοκρατία, στον κομμουνισμό και στον ιουδαϊσμό.»

cablestmosleylondon1936

Ο ηγέτης του βρετανικού φασισμού, ο Όσβαλντ Μόσλι, μας λέει επίσης το ίδιο:

«Ο Φασισμός στην ουσία του είναι η πίστη στο Έθνος, που βρίσκει διαφορετική έκφραση και μέθοδο σε κάθε έθνος. Για αυτό τον λόγο οι Φασιστικές κινήσεις διαφοροποιούνται ανά χώρα περισσότερο από τις σοσιαλιστικές και τις κομμουνιστικές που είναι φύσει διεθνιστικές άρα και υπό τον εβραϊκό έλεγχο.»

Έχει καθιερωθεί ο όρος Φασισμός για αυτό το πολιτικό σύστημα που αποτελεί τον τρίτο δρόμο απέναντι στον φιλελευθερισμό και τον κομμουνισμό. Καθιερώθηκε επειδή το σύστημα αυτό πρωτοεμφανίστηκε στην Ιταλία και το κίνημα ονομαζόταν Ιταλικό Φασιστικό Κόμμα. Άρα Φασισμός. Στην Ρουμανία όμως το κίνημα λεγόταν «Λεγεωνάριοι του Αρχάγγελου Μιχαήλ» κι ονομάστηκε Λεγεωναρισμός ενώ οι πιστοί του «Λεγεωνάριοι». Στο Βέλγιο το κίνημα λεγόταν το REX κι ονομάστηκε Ρεξισμός κι οι πιστοί του καλούνταν «Ρεξιστές». Στην Ισπανία ονομάστηκε Φαλαγγιτισμός κι οι πιστοί του κινήματος καλούνταν «Φαλαγγίτες». Άρα η ιδέα σε κάθε χώρα συνήθως έπαιρνε το όνομα του κινήματος αλλά στο πνεύμα ήταν όλοι φασίστες. Αυτοί ήταν οι «Φασισμοί της Ευρώπης» όπως τους χαρακτηρίζει ο Degrelle.

nsdap2b-2bnazi2bswastika2b-2bbadge2b-2bemblem2b-2boccult2bhistory2bthird2breich2b-2bpeter2bcrawford

Στη Γερμανία όμως το κίνημα ονομάστηκε «Εθνικό Σοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα» (NSDAP). Οι πιστοί του κινήματος αυτού λέγονταν Εθνικοσοσιαλιστές! Ο Χίτλερ επέλεξε να συμπληρώσει με τα ονόματα των δύο βασικών Ιδεών του Φασισμού, δηλαδή «Εθνικός» και «Σοσιαλισμός», το όνομα του κόμματος του οποίου πήρε την εξουσία και λεγόταν ως τότε «Γερμανικό Εργατικό Κόμμα» (DAP). Γίνεται όμως συζήτηση στο ότι ο Εθνικοσοσιαλισμός είναι κάτι διαφορετικό από αυτό που καλούμε Φασισμό. Στην πραγματικότητα όμως, το κίνημα του Χίτλερ, είναι γερμανικός φασισμός, όπως το κίνημα του Ντεγκρέλ ήταν βελγικός φασισμός ή του Ριβέρα ισπανικός φασισμός.

Το έχω πει πολλές φορές αλλά ορισμένοι επιμένουν να ανοίγουν αυτό το ανούσιο θέμα μη δεχόμενοι την πραγματικότητα και διχάζοντας τον εθνικιστικό «χώρο». Προχτές μάλιστα είδαμε ένα τύπο να γράφει τα εξής:

«Η θέση μας είναι ξεκάθαρη: Εθνικοσοσιαλισμός! Όχι Φασισμός! Με φιλοφασίστες και φασιστοειδή, ουδεμία σχέση έχουμε και πολύ περισσότερο θέλουμε ποτέ να έχουμε. Αποτελούν την άλλη όψη των αντιφασιστών. Οι Εθνικοσοσιαλιστές απέχουμε παρασάγγας από αυτές τις δύο κατηγορίες που ουσιαστικά αποτελούν μία, ένα και το αυτό. Αυτά όσον αφορά τους ηλίθιους που λένε »ναι, είμαστε φασίστες.»»

Σε αυτή την ανοησία εγώ δεν έχω να απαντήσω κάτι άλλο πέρα από όσα έχω προαναφέρει και αναλύσει πολλές φορές με διάφορους συναγωνιστές. Η απάντηση που θεωρώ καλύτερη είναι αυτό που είπε ο Γκαίμπελς το 1933:

«Είμαι απόλυτα πεπεισμένος, ότι η πολιτική κατεύθυνση που εφαρμόζουμε σήμερα στην Ιταλία με το όνομα «Φασισμός» και στη Γερμανία με το όνομα «Εθνικοσοσιαλισμός» θα διεισδύσει σιγά-σιγά σε ολόκληρη την Ευρώπη, γιατί τίποτα δε μπορεί πια να την αναστείλει ή να την εμποδίσει και οπωσδήποτε από το ξέσπασμα αυτού του πολιτικού φαινομένου εξαρτάται το μέλλον της ηπείρου μας. Το πρότυπο της Ευρώπης θα είναι αυτό το οποίο θα επιδιώξουμε. Ο Μουσολίνι είχε την τύχη να το πραγματώσει πρώτος στο κράτος του μέσω του ιταλικού λαού.»

lol_goebbels__animation_gif_by_fvsj-d7akhhf

Σχετικά όμως με το ότι ο γερμανικός φασισμός, δηλαδή ο εθνικοσοσιαλισμός, έχει πιο έντονη προσήλωση στον φυλετισμό οφείλεται στα νεανικά βιώματα του ηγέτη του. Αν κάποιος ανατρέξει στο δεύτερο και τρίτο κεφάλαιο του «Mein kampf» θα εντοπίσει ότι ο Χίτλερ ενοχλείται από το πολυεθνικό κράτος των Αψβούργων στα χρόνια της νιότης του όπου ζούσε στη Βιέννη. Στρέφεται στον αντισημιτισμό όταν συνειδητοποιεί ότι οι Εβραίοι της Γερμανίας είχαν προδώσει τη πατρίδα του στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο φυλετισμός λοιπόν δεν είναι έντονος στα άλλα φασιστικά κινήματα διότι δεν υφίστατο τέτοιο πρόβλημα στην Ιταλία, στο Βέλγιο ή στην Ελλάδα. Αλλά ο φυλετισμός δεν έλειπε από τις βασικές θέσεις και οράματα των φασιστικών κινημάτων της τότε Ευρώπης. Όπως και να έχει όμως, οι Εβραίοι δεν κυνηγήθηκαν από κανένα άλλο φασιστικό κίνημα στην Ευρώπη όπως στη Γερμανία, αλλά αποδυναμώθηκαν και περιορίστηκαν από την εξουσία του Φασισμού. Ειδικά για την Ιταλία μάλιστα ο Κοντρεάνου είπε:

«Ο Μουσολίνι έκοψε με μιας και τα δυο Ιουδαϊκά κεφάλια που απειλούσαν την Ιταλία: τον Κομμουνισμό και την Μασονία. Ο Ιουδαϊσμός εξαλείφθηκε και στις δυο εκφάνσεις του. Στην πατρίδα μας πρέπει να εξαλειφθεί ότι αντίστοιχο έχουμε εδώ: Εβραίοι, κομμουνιστές και Μασόνοι. Με αυτές τις σκέψεις εμείς, η Ρουμανική νεολαία εναντιωνόμασταν στις Ιουδαϊκές προσπάθειες να μας στερήσουν την χαρά της νίκης του Μουσολίνι».

O Xίτλερ στο «Mein Kampf» ομολογεί ότι ο τρόπος που ο Μουσολίνι κυνήγησε τους Εβραίους ήταν ο καλύτερος:

«Ο αγώνας που διεξάγει η φασιστική κυβέρνηση, μπορεί στο βάθος του να είναι δίχως κρίση (αλλά εγώ προσωπικά δεν το πιστεύω), ενάντια στα τρία κύρια όπλα των Εβραίων, είναι η καλύτερη ότι μπορεί ακόμη και με πλάγια μέσα να τσακίσει τα δηλητηριασμένα βέλη αυτής της δύναμης που υψώνεται πάνω απ’ τα κράτη. Οι αντιρρήσεις των μυστικών μασονικών οργανώσεων, οι διώξεις του διεθνιστικού Τύπου και παράλληλα η ισχυροποίηση, προοδευτικά της φασιστικής θεωρίας μέσα στο κράτος, θ’ αναγκάσουν, καθώς τα χρόνια περνούν, την ιταλική κυβέρνηση να υπερασπισθεί ολοένα και περισσότερο τα συμφέροντα του ιταλικού λαού, χωρίς να ενδιαφέρεται για τους συριγμούς των εβραϊκών φιδιών που απειλούν ολόκληρο τον κόσμο».

Το σίγουρο είναι πάντως ότι ο Μπραζιγιάκ είχε δίκιο όταν έλεγε ότι η Νεολαία θα νοσταλγήσει το Φασισμό διότι τα ιδανικά του δε μπορούν να πεθάνουν από την απάτη του φιλελευθερισμού. Ο Γάλλος λογοτέχνης που αποκάλεσε ποίηση τον Φασισμό και τον Μουσολίνι μεγάλο ποιητή, ποθούσε την εγκαθίδρυση στην εξουσία της χώρας του, τη δημιουργία ενός Γαλλικού Φασισμού ο οποίος δε θα ήταν μίμηση του ξένου!

Όπως ο Ριβέρα, έτσι κι ο Μόσλι διευκρινίζει ότι το κίνημά του (Βρετανική Ένωση Φασιστών) είναι αποκλειστικά εθνικό και καθαρά βρετανικό: «Ο συνολικός χαρακτήρας της Βρετανικής Ένωσης είναι μια βρετανική αρχή που ταιριάζει μόνο στη Βρετανία. Είναι αλήθεια ότι η Εθνικοσοσιαλιστική και η Φασιστική πεποίθηση είναι κοινές, με διαφορετική μορφή και μέθοδο, σε όλες τις μεγάλες χώρες του σύγχρονου κόσμου». 

Ο εθνικός μας ποιητής, Κωστής Παλαμάς, γοητεύτηκε ακόμα και αυτός από τον Φασισμό κι έγραψε στην «Καθημερινή» τη δεκαετία του ’20: «…ο τολμητίας αξιοθαύμαστος φασισμός, αν τον εξετάσετε από περιωπής και ασχέτως προς τα συμφέροντα των καθέκαστα εθνών, μας υπομιμνήσκει την κατ’ εξοχήν ανάγκην ενός λαού δια να ζωογονηθεί, να επικρατήση, να προκόψη, την παλαιάν και τόσον περιφρονουμένην φιλοπατρίαν το απλούστατον, φαεινότατον πατροπαράδοτον ιδανικόν…» Ο ίδιος είχε δηλώσει ότι ήταν πατριδολάτρης κι εθνικιστής. Ο Φασισμός είναι πατριωτισμός, αληθινός πατριωτισμός κι ο Μόσλι το είπε ξεκάθαρα: «Ο πραγματικός πατριωτισμός βρίσκει για πρώτη φορά την έκφρασή του μέσα στην επανάσταση του Φασισμού». Κι η Νεολαία σήμερα επιστρέφει στην Ιδέα που ξεσήκωσε την Ευρώπη του Μεσοπολέμου. Στην Ελλάδα είχαμε την τύχη να έχουμε φασιστικό καθεστώς, την 4η Αυγούστου, αλλά δυστυχώς όχι φασιστικό κίνημα που έφτασε στην εξουσία. Η ΕΟΝ όμως του Ιωάννη Μεταξά ήταν η δική μας φασιστική νεολαία.

dsc00283.jpg

Φαλαγγίτης της ΕΟΝ στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη

Ας κλείσουμε με μια ακόμα αλήθεια από τον Γιόζεφ Γκαίμπελς:

«Ακόμη και ο Φασισμός, ακόμη και ο Μουσολίνι έχει επιτρέψει να υπάρχουν πολλά, τα οποία ουσιαστικά δεν υπήρχαν άμεσα στην ουσία του Φασισμού. Αυτό το νέο κόμμα είναι δεμένο με την παράδοση και γεμάτο με ευλάβεια μπρος στο δικό του ιστορικό παρελθόν, έτσι όπως δε θα μπορούσε να είναι ένα «κολλημένο» συντηρητικό κόμμα. Το σπουδαίο είναι, ότι από μόνο του ήδη διαμορφώνει τις δικές του παραδόσεις από το δικό του ιστορικό παρελθόν. Κάθε φασίστας έχει δικαιολογημένα την πεποίθηση, ότι η ιστορία του κόμματός του είναι η ιστορία της Ιταλίας. Οι νεκροί του φασιστικού κινήματος τιμώνται ως άγιοι του έθνους και υπενθυμίζονται στο λαό ως φωτεινό παράδειγμα. Οι νεκροί φασίστες παρελαύνουν, όπως λέει ένα από τα τραγούδια μας, νοερά μαζί μας στις γραμμές των ζωντανών.»

iron-guard-15

Η Σιδηρά Φρουρά παρελαύνει με τεταμένη τη δεξιά

Ο Φασισμός λοιπόν ήταν μια πνευματική επανάσταση, και παραμένει μια Ιδέα και μια σκέψη, η οποία δε μπορεί να σβήσει και να χαθεί. Ακόμα κι όταν αυτή η σκέψη δε βρίσκεται στην εξουσία ο καθένας μπορεί να ζει φασιστικά. Εκείνος που σήκωσε την επανάσταση μας άφησε το μήνυμα στο δόγμα του: «Εκτός από ένα σύστημα διακυβέρνησης είναι επίσης και πρώτα από όλα ένα σύστημα σκέψης». Δε μένει λοιπόν τίποτα άλλο, αφού πλέον είμαστε ιδεολογικοί απόγονοι τρίτης γενιάς, να μελετήσουμε τα κινήματα του κοινού φασιστικού πνεύματος και να προχωρήσουμε σε μια σύνθεση, προσαρμοσμένη στην εποχή μας αλλά και στην ψυχοσύνθεση του λαού μας, με απώτερο στόχο την αναγέννηση της ψυχής του Ελληνικού Λαού και την Ανάσταση του Έθνους μας.

Αλέξανδρος Καρράς

Βιβλιογραφία:

Κορνήλιου Κοντρεάνου, Οι λεγεωνάριοί μου, εκδόσεις Θ. Κοσμάς
Όσβαλντ Μόσλι, 100 ερωτήσεις για το Φασισμό, εκδόσεις Θ. Κοσμάς
Πρίμο ντε Ριβέρα, Λόγοι Μάχης, εκδόσεις Ελεύθερη Σκέψις
Αδόλφος Χίτλερ, Ο Αγών μου
Αναστασία Κούκουνα, Φασίστες διανοούμενοι στη Γαλλία κατά τη δεκαετία του 1930, εκδόσεις Historia
Leon Degrelle, Χίτλερ για 1000 χρόνια, εκδόσεις Νέα Γενεά
Robert Brasillach, Ο Leon Degrelle και το μέλλον του REX, εκδόσεις Νέα Γενεά
Benito Mussolini, Το δόγμα του Φασισμού, εκδόσεις Νέα Γενεά
Oswald Mosley, Αύριο θα ζήσουμε, εκδόσεις Νέα Γενεά
Oswald Mosley, Η κυβέρνηση του αύριο, εκδόσεις Νέα Γενεά
Κορνήλιου Κοντρεάνου, Σημειώσεις φυλακής – Κείμενα του Ιούλιου Έβολα για τη Σιδηρά Φρουρά, εκδόσεις Νέα Γενεά