28 Οκτωβρίου 1940: Ιδεολογία και Πραγματικότητα!

Σύμφωνα με το βιβλίο της Ιζαμπέλας Παλάσκα, κόρης του Βουλπιώτη, ο Ευάγγελος Κυριάκης του είχε δώσει την πληροφορία πως η Ιταλία θα μας επιτεθεί στις 26 Οκτωβρίου. Είναι γνωστό ότι τον πόλεμο αυτόν ο Χίτλερ δεν τον ήθελε. Δεν τον ήθελε όμως κι ο Μεταξάς κι ας λέγεται το αντίθετο από διάφορους που όλοι γνωρίζουμε. Πέρα από την Πολιτική Διαθήκη του Χίτλερ και τα ημερολόγια Μεταξά έχουμε και πολλές πηγές από ανθρώπους που βρίσκονταν στον περίγυρο των μεγάλων ανδρών. Ο Χίτλερ χαρακτήρισε βλακώδη την ιταλική επίθεση στην Ελλάδα. Ο Γκαίμπελς στα ημερολόγιά του έγραψε ότι οι Έλληνες δεν άξιζαν τον πόλεμο διότι δεν έκαναν κάτι για το οποίο μπορούσε να κατηγορήσει κανείς! Ο Μουσολίνι επιτέθηκε στην Ελλάδα άνευ ενημερώσεως του Χίτλερ τη στιγμή που εκείνος βρισκόταν σε συναντήσεις με Πεταίν και Φράνκο. Όταν μάλιστα ο Υπουργός Εξωτερικών του Γ’ Ράιχ ενημερώθηκε για την επίθεση του Μουσολίνι κατά της Ελλάδος είπε ότι δεν είχε καμία τύχη στα βουνά της Ηπείρου μέσα στο βαρύ χειμώνα! Συγκεκριμένα ο Μουσολίνι είπε: «Ο Χίτλερ με φέρνει πάντα προ τετελεσμένων γεγονότων. Αυτή τη φορά θα τον πληρώσω με το ίδιο νόμισμα. Θα πληροφορηθεί ότι κατέλαβα την Ελλάδα από τις εφημερίδες. Έτσι, θα αποκατασταθεί η ισορροπία»

Ο Λίνγκε κι ο Ντεγκρέλ ήταν από τις πιο σημαντικές φιγούρες που πλαισίωσαν ιστορικά τον Χίτλερ. Ο πρώτος ήταν ο θαλαμηπόλος του επί δέκα συναπτά έτη. Ο δεύτερος ο ιδανικός γιος που θα ήθελε ο Χίτλερ. Στο βιβλίο του Λίνγκε «Ο Χίτλερ όπως δεν τον ήξερε κανείς» μας λέει ότι ο Χίτλερ μόλις έμαθε ότι η Ιταλία ξεκίνησε πόλεμο με την Ελλάδα αμέσως πήρε το τρένο και κατευθύνθηκε προς Φλωρεντία ώστε να συναντήσει τον Ντούτσε. Εκεί οι Ιταλοί του είχαν στήσει γιορτή ώστε να τον κολακέψουν. Αν δείτε τις φωτογραφίες και τα βίντεο από την ημέρα αυτή θα καταλάβετε πόσο εκνευρισμένος ήταν ο Χίτλερ. Στον Λίνγκε είπε τα εξής:

«Ήταν ένας χαιρετισμός σαν κι εκείνους που απηύθυναν οι Ρωμαίοι στους Καίσαρες τους, αλλά δεν με ξεγέλασαν. Προσπαθούν να με μαλακώσουν γιατί ξέρουν ότι ανέτρεψαν τα σχέδια μου» μου είπε αργότερα ο Χίτλερ. Έβλεπα όμως ότι ο Χίτλερ κατέληγε στην γνώμη ότι έπρεπε να επιτρέψει να συνεχιστεί η επίθεση που είχε ξεκινήσει η Ιταλία κατά της Ελλάδος. Αργότερα έλεγε:

«Ελπίζω ότι η Ιταλία μπορεί να σταθεί στα πόδια της, αν όμως δεν μπορέσει θα αναγκαστώ να την βοηθήσω. Αυτό ίσως να σημαίνει ότι θα πρέπει να αναβάλλουμε μερικούς μήνες την επίθεση μας κατά της Ρωσίας». Πολύ αργότερα, όταν ο γερμανικός στρατός είχε καθηλωθεί στα χιόνια της Ρωσίας, ο Χίτλερ θυμήθηκε την συνάντηση αυτή με τον Μουσολίνι και είπε:

«Αν είχα μπορέσει να επιτεθώ τον Απρίλιο όπως σχεδίαζα, θα είχα καταλάβει την Μόσχα και το Λένινγκραντ πριν από τον χειμώνα. Εξαιτίας όμως της βοήθειας που υποχρεώθηκα να δώσω στην Ιταλία κατά της Ελλάδος, δεν μπόρεσα να επιτεθώ κατά της Ρωσίας τον Απρίλιο».(Εκδόσεις Μέτρον)

gettyimages-901518462-1024x1024.jpg

Χίτλερ και Μουσολίνι στην Φλωρεντία το πρωί της 28ης Οκτωβρίου. Η έκφραση του Χίτλερ μιλάει από μόνη της. Η απάντηση του αμήχανου Μουσολίνι: «Μην ανησυχείτε Φύρερ, σε 15 μέρες θα παρελαύνουμε στην Αθήνα».

Τι είπε ο Κάιτελ για την επίθεση της Ιταλίας; Για να προσέξουμε:

«Η είδηση, μας έφτασε στο ταξίδι της επιστροφής μας μέσω Γαλλίας, ότι ο Μουσολίνι είχε την πρόθεση να επιτεθεί στην Ελλάδα με τη δύναμη των όπλων, επειδή οι Έλληνες είχαν απορρίψει τις απαιτήσεις του ότι θα παραχωρήσει ορισμένα εδάφη στην Αλβανία. Υπολογίστε ότι ο Τσιάνο, ο υπουργός Εξωτερικών, ήταν ο εμπνευστής της όλης διαφωνίας. Και οι δύο αυτές ιταλικές πολιτικές είχαν εφησυχάσει από την πεποίθηση, κατά την οποία είχαν διαβεβαιώσεις από τον κυβερνήτη της Αλβανίας , ότι θα χρειαστούν μόνο ένα μικρό παλληκαρισμό για τους Έλληνες για να δώσουν τη θέση τους χωρίς περαιτέρω καθυστέρηση. Ο Φύρερ περιγράφει αυτήν την κίνηση του συμμάχου μας ως τρέλα, και ταυτόχρονα αποφάσισε να πάει προς τα κάτω μέσω Μονάχου για μια συνάντηση με τον Μουσολίνι. Είχα έναν αριθμό επειγόντων θεμάτων να ασχοληθώ, έφυγα από το τρένο του Φύρερ και γύρισα πίσω στο Βερολίνο, έτσι ώστε να μην χάσω το τρένο του Φύρερ , όταν έφυγε από το Μόναχο το επόμενο βράδυ.»

Ο Ντεγκρέλ μας δίνει το σημαντικότερο στοιχείο για την επίθεση της Ιταλίας κατά της Ελλάδας:

«Ο Μουσολίνι ήταν έξαλλος. Όλες του οι αποτυχίες τον εξόργισαν. Φανταζόταν ότι θα μπορούσε να καταστήσει ένδοξο και πάλι το στρατιωτικό του λάβαρο κατακτώντας με ευκολία την Ελλάδα, κάτι το οποίο είχε ετοιμάσει δωροδοκώντας διακριτικά μ’ εκατομμύρια το πολιτικό προσωπικό των Αθηνών. Επίσης, η νίκη αυτή θα αποκτιόταν χωρίς ιδιαίτερες απώλειες, γιατί θα βάδιζε εναντίον ενός εχθρού ο οποίος εκ των προτέρων είχε συμφωνήσει να παραδοθεί και θα αντιστεκόταν μονάχα για το φαίνεσθαι. – «Είχα αγοράσει τον κόσμο ολόκληρο! Αυτοί οι μπάσταρδοι οι Έλληνες τσεπώσανε τα εκατομμύριά μου και με κορόιδεψαν!» Αυτή την εκπληκτική εμπιστευτική πληροφορία μου την έδωσε ο κόμης Τσιάνο, Υπουργός Εξωτερικών ένας άνθρωπος με πνεύμα αρκετά αγύρτικο, τον οποίο συνάντησα προσωπικά αν και φευγαλέα, όταν περνούσα αεροπορικώς από τη Ρώμη, και συζητήσαμε γι’ αυτόν τον πόλεμο κατά της Ελλάδος ο οποίος είχε πάει στραβά κατά τρόπο τόσο απίστευτο. Σύμφωνα με τον Τσιάνο, ο Μουσολίνι, τον Οκτώβριο του 1940, βίασε τα γεγονότα. Δεν είπε ούτε κουβέντα στο Χίτλερ για το σχέδιο αυτής του της εισβολής.» (Χίτλερ για 1000 χρόνια, εκδόσεις Νέα Γενεά)

Ο Μουσολίνι στην Πολιτική του Διαθήκη είπε ότι ο Χίτλερ είχε κερδίσει τον πόλεμο και ότι δεν είχε πια ανάγκη την Ιταλία. Προσέξτε ακριβώς την ομολογία του:

«Λένε πως έσφαλα, πως όφειλα να γνωρίζω καλύτερα τους ανθρώπους, πως έχασα το μυαλό μου, πως δεν έπρεπε να κηρύξω τον πόλεμο στη Γαλλία και στην Αγγλία. Λένε πως θα έπρεπε να υποχωρήσω το 1938. Λένε πως δεν έπρεπε να κάνω αυτό και δεν έπρεπε να κάνω εκείνο. Σήμερα είναι εύκολο να προφητεύει κανείς το παρελθόν. Έχω ντοκουμέντα, τα οποία η ιστορία θα πρέπει να μελετήσει ενδελεχώς για να ν’ αποφανθεί. Θέλω μόνο να πω πως, αν υπήρξαν κριτικές στα τέλη Μαΐου και στις αρχές Ιουνίου του 1940, ήταν για το κραυγαλέο σκάνδαλο της ουδετερότητας που χαρακτηρίστηκε γελοία, ασύνετη, αιφνιδιαστική. Η Γερμανία είχε νικήσει. Εμείς όχι μόνο δεν θα κερδίζαμε τίποτα, αλλά σίγουρα, αργά ή γρήγορα, θα δεχόμασταν εισβολή και θα ερχόταν η συντριβή.» […]  Η αλήθεια είναι μία: Δεν είχα πιέσεις από τον Χίτλερ. Ο Χίτλερ είχε ήδη κερδίσει το παιχνίδι στην Ευρώπη. Δεν μας είχε ανάγκη. Αλλά δεν γινόταν να παραμείνουμε ουδέτεροι, εάν θέλαμε να διατηρήσουμε αυτήν την ισότιμη θέση που είχαμε μέχρι τότε με τη Γερμανία. Οι συμφωνίες με τον Χίτλερ ήταν σαφείς. Είχα κι έχω τη μέγιστη εκτίμηση για ‘κείνον. Πρέπει να κάνουμε τη διάκριση ανάμεσα στον Χίτλερ και σε μερικούς από τους πιο επιφανείς άνδρες του…» (Το δόγμα του Φασισμού, εκδόσεις Νέα Γενεά)

Είναι γνωστό από πολλές πηγές πως ο Χίτλερ θεωρούσε και χαρακτήριζε βλακώδη την επίθεση της Ιταλίας κατά της Ελλάδος. Και στην πολιτική διαθήκη του το βρίσκουμε, και στον Ντεγκρέλ και στον Λίνγκε και στον Ρεημόν Καρτιέ.

«Ο Χίτλερ άλλωστε δεν έχει καμμία διάθεση να πολεμήσει, προχωρεί ανόρεχτα στον Βαλκανικό στίβο, όπου τον παρέσυρε αποκλειστικά και μόνο η βλακώδης επίθεση του Μουσολίνι εναντίον των Ελλήνων, που ο άξονας δεν μπορούσε να τους κατηγορήσει για τίποτα. Οι δυνάμεις που διαβαίνουν τον Δούναβη, προορίζονται να εισβάλλουν στην Ουκρανία και, παρά την θέλησή του, ο Χίτλερ τις υποχρεώνει να λοξοδρομήσουν πρός το Αιγαίο Πέλαγος.» Ρεημόν Καρτιέ, Ιστορία του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, σελίδα 264-265 (Πρώτος τόμος)

avt_raymond-cartier_9746

Προσέξτε τι γράφει ο Ρεημόν Καρτιέ για τον θάνατο του Μεταξά:

«Στις 29 Ιανουαρίου ο «Έλλην Μόλτκε», ο γερμανόφιλος που δεν είχε πάψει ποτέ να ελπίζει σε μια Γερμανική μεσολάβηση, ο δραστήριος δικτάτορας Ιωάννης Μεταξάς υποκύπτει στην λευχαιμία. Ο Τσώρτσιλ βλέπει σε αυτόν τον θάνατο την άρση του κυριοτέρου εμποδίου που εμπόδιζε την πραγματοποίηση του βαλκανικού σχεδίου του.»

Αρα ο Μεταξάς προσπαθούσε να μη γίνει πόλεμος και με Γερμανία. Συνεπώς δεν έκανε τα χατήρια των Άγγλων όπως θέλουν να λένε διάφοροι κακοπροαίρετοι. Ο Μεταξάς δεν έπαιρνε βοήθεια από τους Άγγλους οι οποίοι ουσιαστικά μας κορόιδευαν και απλά ήθελαν να μας προσφέρουν μια μικρή βοήθεια ώστε να εμπλακεί άμεσα και η Γερμανία στον πόλεμο με την Ελλάδα. Προσέξτε τι γράφει ο Καρτιέ:

«Στις 13 Ιανουάριου ο Ουέηβελ βρίσκεται στην Αθήνα, που συσκέπτεται με τον Μεταξά και τον Παπάγο. Τους προσφέρει δύο συντάγματα πεζικού και καμιά εξηνταριά άρματα μάχης. Οι ‘Ελληνες αρνούνται. Θα δέχονταν δέκα μεραρχίες. Άλλα δύο συντάγματα και μια φούχτα άρματα μάχης αποτελούν ασήμαντη ενίσχυση, που μπορεί να επιταχύνει την επέμβαση των Γερμανών προσφέροντάς τους μία πρόφαση. Συμφωνείται μόνο πώς οι Έλληνες θα απευθυνθούν στους Άγγλους, άν η Βέρμαχτ διαβεί τον Δούναβη, αφού έτσι ή αλλιώς οι Έλληνες και χωρίς βοήθεια ήταν αποφασισμένοι να πολεμήσουν μέχρις εσχάτων. Ο Ουέηβελ επιστρέφει στο Κάιρο ενθουσιασμένος απο την αποτυχία του.»

Στο βιβλίο του Τσώρτσιλ για το ίδιο γεγονός έχουμε την ίδια πληροφορία :

«Η βοήθειά μας (των Εγγλέζων) πρός την Ελλάδα είχε στην αρχή περιοριστεί σε μερικά αεροπορικά σμήνη που εστάλησαν εκεί από την Αίγυπτο, την στιγμή που ο Μουσολίνι άρχισε την επίθεσή του κατά της Ελλάδας. Έν συνεχεία, της προσφέραμε τεχνικές μονάδες σύμφωνα με το τηλεγράφημα των αρχηγών των επιτελείων, τις οποίες η Ελλάς αρνήθηκε να δεχθεί για λόγους οι οποίοι ήταν βάσιμοι» (Β’ τόμος, σελ. 234, Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος Ουίνστον Τσώρτσιλ)

Μόλις ξεκίνησε ο πόλεμος μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας οι Άγγλοι κατέλαβαν την Κρήτη χωρίς να πάρουν την άδεια του Μεταξά όπως κακόπιστα λέγεται. Ο Αμερικανός στρατηγός Σμιθ λέει:

«Όταν η Ελλάδα δέχθηκε επίθεση από την Ιταλία στις 28 Οκτωβρίου 1940, δεν ζήτησαν καμία βοήθεια από τη Μεγάλη Βρετανία, για το φόβο του να μη δώσουν στον Χίτλερ δικαιολογία για τη γερμανική επέμβαση. Παρ ‘όλα αυτά, οι Βρετανοί κατέλαβαν την Κρήτη και τη Λήμνο, τρεις ημέρες αργότερα, βελτιώνοντας έτσι τη στρατηγική τους θέση στην ανατολική Μεσόγειο. Έως τις 4 Νοεμβρίου η Βρετανική Αεροπορία, μονάδες άρχισαν να φθάνουν στη νότια Ελλάδα. Δεδομένου ότι ο Χίτλερ πίστευε ότι αυτές οι κινήσεις έφεραν τις ρουμανικές πετρελαιοπηγές στο βρετανικό φάσμα βομβαρδισμών, ο ίδιος αποφάσισε να μεταφέρει επιπλέον αντιαεροπορικά, μαχητικά, και μονάδες μαχητικό-βομβαρδιστικών στην Ρουμανία για να προστατεύσουν τα γερμανικά κοιτάσματα πετρελαίου.»

A. C. SMITH 
Major General, USA 
Chief, Military History

maxresdefault3

Η Ιταλία ήταν ανέκαθεν εχθρική προς την Ελλάδα, λέει ο Μεταξάς. Ήμασταν συγγενικά καθεστώτα και δε θα έπρεπε να είναι εχθρική η Ιταλία αν διατηρούσε τη σημαία της ιδεολογίας της. Αλλά εν τέλει η ιδεολογία της ήταν ο ιμπεριαλισμός συμπεραίνει στο ημερολόγιό του λίγες μέρες πριν πεθάνει. Σχετικά με την Ιταλία κατέγραψε τα εξής αληθινά και πολύ σημαντικά:

«Η Ιταλία, που ωστόσο ανεγνώριζε την συγγένεια του Ελληνικού Καθεστώτος προς το δικό της, έπρεπε να είναι φιλικώτατη προς την Ελλάδα, ειλικρινά και πιστά φιλικώτατη. Και όμως ήταν εχθρική. Από εξ αρχής εχθρική.[…] Τι ζητούσε λοιπόν η Ιταλία; Να κατακτήσει την Ελλάδα για να αναστήση την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στη Μεσόγειο. Η κατάκτηση λοιπόν ήταν το ελατήριο της. Δηλαδή έκανε εκείνο για το οποίο κατηγορούσε την Αγγλία.»

Τι ζητήθηκε όμως από τον Μεταξά προκειμένου να μπει στον Άξονα; Στις 30 Οκτωβρίου του 1940 το γνωστοποίησε στους δημοσιογράφους:

«Όταν επέμεινα να κατατοπισθώ, πόσον επί τέλους θα μπορούσε να είναι αυτό το ελάχιστον τελικώς, μάς εδόθη να καταλάβωμεν ότι τούτο συνίστατο εις μερικάς ικανοποιήσεις προς την Ιταλίαν δυτικώς μέχρι Πρεβέζης, ίσως και προς την Βουλγαρίαν ανατολικώς μέχρι Δεδεαγάτς. Δηλαδή θα έπρεπε διά να αποφύγωμεν τov πόλεμον, να γίνωμεν εθελονταί δούλοι και να πληρώσωμεν αυτήν την τιμήν… με το άπλωμα του δεξιού χεριού της Ελλάδος προς ακρωτηριασμόν από την Ιταλίαν και του αριστερού προς ακρωτηριασμόν από την Βουλγαρίαν. Φυσικά δεν ήτo δύσκολον να προβλέψη κανείς ότι εις μίαν τοιαύτην περίπτωσιν οι Άγγλοι θα έκοβαν και αυτοί τα πόδια της Ελλάδος. Και με το δίκαιόν των.»

Συμμαχία με μια χώρα που είχε υπό κατοχή τα Δωδεκάνησα, είχε βομβαρδίσει τη Κέρκυρα και την «Έλλη» ανήμερα του Δεκαπενταύγουστου στην Τήνο δε θα μπορούσε να υπάρξει. Ο Ιωάννης Μεταξάς υπερασπίστηκε την ελληνική γη δια των όπλων διότι αυτό ήταν το χρέος του. Διότι ήταν ηγέτης! Το «ΟΧΙ» του ανήκει όπως του ανήκει και η όλη οχύρωση της Ελλάδος για τον πόλεμο. To «OXI» ήταν όχι στην Ιταλία. ΔΕΝ ΗΤΑΝ «ΟΧΙ» ΣΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ! Τονίζω ξανά τι λέει ο Μεταξάς: 

«Η Ιταλία, που ωστόσο ανεγνώριζε την συγγένεια του Ελληνικού Καθεστώτος προς το δικό της, έπρεπε να είναι φιλικώτατη προς την Ελλάδα, ειλικρινά και πιστά φιλικώτατη. Και όμως ήταν εχθρική. Από εξ αρχής εχθρική.»

Το ότι ήμασταν συγγενικά καθεστώτα δεν σημαίνει ότι έπρεπε να ανταποκριθούμε στη θέληση ενός φασιστικού κράτους μόνο και μόνο λόγω κοινής ιδεολογίας. ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΟΙ ΝΑ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΕΝΤΟΛΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΜΑ ΡΩΣΙΑ! Την καλύτερη τοποθέτηση δίνει ο Ρομπέρ Μπραζιγιάκ, μάρτυρας του γαλλικού φασισμού:

«Έκανα πάντοτε τον διαχωρισμό ανάμεσα σ’ αυτό που αποκαλούμε, γενικά, φασιστικές ιδέες και στις χώρες εκείνες όπου οι ιδέες αυτές βρίσκονται στην εξουσία. Θα μπορούσα πάντοτε να παραμείνω φασίστας, να εύχομαι την εγκαθίδρυση του φασισμού στη Γαλλία και ταυτόχρονα να επιθυμώ την ήττα των φασιστικών χωρών οι οποίες θα βρίσκονταν σε σύγκρουση με τη δική μου χώρα.» (Τα αίτια μιας στράτευσης, εκδόσεις Νέα Γενεά)

Αλέξανδρος Καρράς