Δημοκρατία ή Ελευθερία;

Εν όψει της 17ης Νοεμβρίου στα σχολεία, ξεκινώντας από τον παιδικό σταθμό ακόμα, άρχισε από μέρες πριν η γνωστή αφήγηση των «τραγικών γεγονότων του Πολυτεχνείου». Δεν θέλω να σχολιάσω στο παρόν άρθρο το κατά πόσο τα γεγονότα αυτά είναι αληθή. Σκοπός μου δεν είναι άλλο ένα άρθρο που θα παρουσιάζει όλα εκείνα τα στοιχεία, τα οποία αποδεικνύουν πέραν πάσης αμφιβολίας το τι πραγματικά έγινε εκείνη τη νύχτα κι εκθέτουν την Μεταπολίτευση – υπάρχει πληθώρα τέτοιων άρθρων. Σκοπός μου είναι να καταδείξω την υποκρισία των δημοκρατών, που μας υποχρεώνουν όλους να γιορτάζουμε ουσιαστικά… τους ίδιους, και σπρώχνουν την προπαγάνδα τους αυτήν εξαναγκαστικά στα παιδιά μας από τις πιο τρυφερές τους ακόμα ηλικίες, ώστε να είναι σίγουροι ότι η πλύση εγκεφάλου θα είναι επιτυχής.

Τους έχουμε ακούσει όλοι βέβαια πολλάκις να ενίστανται σχετικά με την νεολαία της 4ης Αυγούστου, την ΕΟΝ, αλλά αντίθετα δεν έχουν κανένα πρόβλημα με την ΕΠΟΝ των κομμουνιστών, την ΚΝΕ, την ΟΝΝΕΔ ή την κομμουνιστική νεολαία του Λένιν, Κομσομόλ! Αντιστοίχως διαμαρτύρονται που στα εθνικά καθεστώτα τα παιδιά διδάσκονταν τις εθνικές ιδέες και αξίες, αλλά βρίσκουν απολύτως θεμιτό το να διδάσκονται τις δικές τους ιδέες του υλισμού, του διεθνισμού και της πολυπολιτισμικότητας. Κατακρίνουν τον φασισμό που δίδασκε φασισμό, αλλά όχι τον φιλελευθερισμό που διδάσκει «δημοκρατία» ή τον μπολσεβικισμό που δίδασκε κομμουνισμό.

Δεν θα μπω στην διαδικασία να συγκρίνω τα καθεστώτα και τις ιδέες μεταξύ τους, γιατί δεν είναι αυτό το θέμα μας. Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι το εξής: κάθε καθεστώς οφείλει και αγωνίζεται να διατηρήσει την ύπαρξή του. Κάθε καθεστώς! Δεν είναι λοιπόν η δημοκρατία κάτι διαφορετικό και πολύ κακώς έχει ταυτιστεί με την ελευθερία, αφού αυτοαναιρείται παλεύοντας να διατηρήσει την ύπαρξή της μέσω της άμεσης και έμμεσης επιβολής της. Η δημοκρατία καθιερώθηκε στην συνείδηση του κόσμου ως το ύψιστο αγαθό παρουσιαζόμενη ως ελευθερία σκέψης, γνώμης και λόγου, ενώ αφαιρεί τον λόγο κι απαγορεύει την έκφραση της γνώμης όσων αντιτίθενται σ’ αυτήν. Τα φασιστικά καθεστώτα τι διαφορετικό έκαναν; Πώς επικρίνουν λοιπόν οι δημοκράτες αυτό που κάνουν κι οι ίδιοι; Για ποια ελευθερία γνώμης μας μιλούν, όταν μπολιάζουν από μικρά τα παιδιά μας με τις δικές τους ιδέες, αποκλείοντάς τους την δυνατότητα της αμφισβήτησης, εγκλωβίζοντάς τα σε περιορισμένη γκάμα επιλογών και καταδικάζοντάς τα σε κατευθυνόμενη σκέψη; Κι αποδεικνύεται πόσο δίκιο είχε ο Ίων Δραγούμης ήδη από το 1916: «…δε λεν όμως πως θέλουν την ομοιόμορφη παιδεία και όχι την ελεύθερη παιδεία, ενώ ίσια ίσια την ομοιόμορφη θέλουν, και συνάμα γυρεύουν και την ελευθερία στη σκέψη. Μα πώς συνδυάζονται ελευθερία σκέψης και ομοιόμορφη παιδεία, αυτό δε μας το λεν.»

Αυτό, κυρίες και κύριοι, λέγεται υποκρισία. Η αντίθεσή σας προς τον φασισμό, εθνικισμό, όπως θέλετε πείτε το, δεν είναι η υποτιθέμενη έλλειψη ελευθερίας. Στην πραγματικότητα, επί εθνικών καθεστώτων ο κόσμος ήταν πιο ελεύθερος, γιατί ένιωθε πιο ασφαλής, καθώς δεν υπήρχε η εγκληματικότητα κι η αβεβαιότητα που υπάρχουν σήμερα. Η αντίθεσή σας προς τον εθνικισμό είναι σε σχέση με τις αξίες του, με το περιεχόμενό του και με το κοινωνικό του έργο. Θα το εκτιμούσα, αν είχατε τα κότσια να το πείτε ανοιχτά και να κάνετε έναν δημόσιο διάλογο σχετικά με την σύγκριση φασισμού-δημοκρατίας. Αλλά δεν σας ενδιαφέρει κάτι τέτοιο. Δεν σας ενδιαφέρει η αλήθεια. Γι’ αυτό και διώκετε τους εθνικιστές ως «εχθρούς της δημοκρατίας». Μα ακριβώς το ίδιο έκανε κι ο φασισμός, όπου κι αν εφαρμόστηκε: εδίωκε τους εχθρούς του καθεστώτος και μόνον αυτούς. Αυτούς που απειλούσαν την ευημερία και την ελευθερία του λαού. Την ελευθερία όμως, ως μία αόριστη έννοια, την πήρατε και την χρησιμοποιήσατε κατά τους σκοπούς σας, πείθοντας τον απλό λαό ότι είναι ταυτόσημη της δημοκρατίας. Και στην ουσία τι έχουμε πια; Ανελεύθερους ανθρώπους με δεσμά στο μυαλό και στο πνεύμα. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο η δημοκρατία είναι αντίθετη της ελευθερίας: γιατί δίνει στον μέσο άνθρωπο την ψευδαίσθηση ότι είναι ελεύθερος, με αποτέλεσμα εκείνος να εγκαταλείπει τον αγώνα για πραγματική ελευθερία. Η δημοκρατία αποδείχτηκε έτσι ο μεγαλύτερος εχθρός των λαών.

Η δημοκρατία αφήνει ελεύθερες όλες τις γνώμες αλλά σε αυτές που δεν την συμφέρουν δεν τους δίνει βήμα ή τους βάζει σιγαστήρα. Η γνώμη του λαού και οι επιθυμίες του, οι αντιδράσεις του και τα δικαιώματά του δεν ακούγονται διότι, υποτίθεται, ότι η ψήφος του και η θέλησή του εκπροσωπούνται από αυτούς που ψήφισε. Για τέσσερα χρόνια όσο κι αν η ψήφος του πολίτη έχει προδοθεί ο πολίτης είναι ανίκανος να αντιδράσει. Συνεπώς, ο πολίτης δεν είναι πολίτης αλλά πελάτης κι ως τέτοιος αντιμετωπίζεται. Μέχρι την ώρα της κάλπης για την νέα τετραετία. Αυτό δεν είναι ούτε ελευθερία ούτε δημοκρατία.

Ελένη Παπαδοπούλου